|

یادداشت «کیهان کلهر» در رثای «همایون خرم»

بلبلی که خزان برایش ناشناخته بود

مکتب موسیقی نوین ایرانی، میراث گرانقدر عاشقان و دلسوختگان، فرزند دیگری را نیز از دست داد. «همایون‌خرم» مانند دیگر هم‌دوره‌هایش نه تنها آهنگساز و خالق آثار جاودان و از یاد‌نرفتنی است که پژوهشگری کاردان، مولفی کم‌توقع و مدرسی خیر‌خواه و نصیحت‌گر بود. صورت گشاده و لبخند همیشگی‌اش آینه انسانیت درون و خوی‌ قلندر‌وار او بود. گنجینه‌های موسیقی ایران یکی پس از دیگری به جاودانگی می‌پیوندند اما آرمان‌ها و تعلیمات مکتب صبا با به‌گل نشاندن انسان‌ها، آموزگاران و شاگردانی همچون فرامرز پایور، علی تجویدی، غلامحسین بنان، حسین تهرانی، همایون خرم، حسن کسایی، حبیب‌الله بدیعی، اسدالله ملک، مهدی خالدی و احمد مهاجر بارور شد و زیر سایه اساتیدی چون داریوش صفوت، حسین دهلوی، فرهاد فخرالدینی، ابراهیم قنبری‌مهر، رحمت‌الله بدیعی، حسین خواجه‌امیری و... زوال‌ناپذیر و قائم است.

این روزها در شرایطی به‌سر می‌بریم که از دست دادن مردانی همچون او، بار غمی صدچندان به دل‌می‌نشاند. نه تنها برای از دست دادنشان، رفتن‌شان، که مرگ حق است و ادامه زندگی‌، بلکه بیشتر به دلیل اینکه در اوضاع فعلی فرهنگی، فقط بودن و نفس‌کشیدن اساتیدی چون او، دلگرمی و قوت قلب جامعه، به‌ویژه اهالی هنر موسیقی است. «استاد همایون خرم» بلبلی که خزان برایش ناشناخته بود تا واپسین ماه‌ها و روزهای عمر، پرتلاش و مصمم به نظم دادن و فراهم آوردن یادگارهای بیشتری از خود اهتمام ورزید تا لذت شنیدن و خواندن آثار دلربایش را سخاوتمندانه ارزانی نسل‌های علاقه‌مند آینده کند. خرم از نسل تکرار نشدنی‌ آهنگسازان و موسیقیدانان بخشنده‌ای است که از سر شیفتگی‌ و عشق، موسیقی‌ را فقط به‌خاطر موسیقی‌ خواستند و بی‌چشمداشت با بد و خوب و کم و کاستش زیستند. نسلی‌که نغمات صاف و بی‌پیرایه‌شان چون از دل‌ برآمده بود، به آنی‌، بر دل‌ می‌نشست تا زمزمه مادران نسل من شود و هنوز که هنوز است همدم مسافران و رهگذران کوچه‌ها، ... چه جاودانگی، بود، در اینان، که صدای مهر مردم شدند و صدایشان، همیشه مردمی خواهد ماند... خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد. یادش به خیر، نغمه‌اش جاری و جایگاهش بلند.

مکتب موسیقی نوین ایرانی، میراث گرانقدر عاشقان و دلسوختگان، فرزند دیگری را نیز از دست داد. «همایون‌خرم» مانند دیگر هم‌دوره‌هایش نه تنها آهنگساز و خالق آثار جاودان و از یاد‌نرفتنی است که پژوهشگری کاردان، مولفی کم‌توقع و مدرسی خیر‌خواه و نصیحت‌گر بود. صورت گشاده و لبخند همیشگی‌اش آینه انسانیت درون و خوی‌ قلندر‌وار او بود. گنجینه‌های موسیقی ایران یکی پس از دیگری به جاودانگی می‌پیوندند اما آرمان‌ها و تعلیمات مکتب صبا با به‌گل نشاندن انسان‌ها، آموزگاران و شاگردانی همچون فرامرز پایور، علی تجویدی، غلامحسین بنان، حسین تهرانی، همایون خرم، حسن کسایی، حبیب‌الله بدیعی، اسدالله ملک، مهدی خالدی و احمد مهاجر بارور شد و زیر سایه اساتیدی چون داریوش صفوت، حسین دهلوی، فرهاد فخرالدینی، ابراهیم قنبری‌مهر، رحمت‌الله بدیعی، حسین خواجه‌امیری و... زوال‌ناپذیر و قائم است.

این روزها در شرایطی به‌سر می‌بریم که از دست دادن مردانی همچون او، بار غمی صدچندان به دل‌می‌نشاند. نه تنها برای از دست دادنشان، رفتن‌شان، که مرگ حق است و ادامه زندگی‌، بلکه بیشتر به دلیل اینکه در اوضاع فعلی فرهنگی، فقط بودن و نفس‌کشیدن اساتیدی چون او، دلگرمی و قوت قلب جامعه، به‌ویژه اهالی هنر موسیقی است. «استاد همایون خرم» بلبلی که خزان برایش ناشناخته بود تا واپسین ماه‌ها و روزهای عمر، پرتلاش و مصمم به نظم دادن و فراهم آوردن یادگارهای بیشتری از خود اهتمام ورزید تا لذت شنیدن و خواندن آثار دلربایش را سخاوتمندانه ارزانی نسل‌های علاقه‌مند آینده کند. خرم از نسل تکرار نشدنی‌ آهنگسازان و موسیقیدانان بخشنده‌ای است که از سر شیفتگی‌ و عشق، موسیقی‌ را فقط به‌خاطر موسیقی‌ خواستند و بی‌چشمداشت با بد و خوب و کم و کاستش زیستند. نسلی‌که نغمات صاف و بی‌پیرایه‌شان چون از دل‌ برآمده بود، به آنی‌، بر دل‌ می‌نشست تا زمزمه مادران نسل من شود و هنوز که هنوز است همدم مسافران و رهگذران کوچه‌ها، ... چه جاودانگی، بود، در اینان، که صدای مهر مردم شدند و صدایشان، همیشه مردمی خواهد ماند... خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد. یادش به خیر، نغمه‌اش جاری و جایگاهش بلند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.