|

هفته معلم و شعارهای اعتباری

عبدالجلیل کریم‌پور . معلم

هفته معلم است و دوباره همه برآنند تا واژه‌هایی نیکو برای اعتباربخشی این قشر به‌اصطلاح آنها پرتلاش بیابند و اندکی آنها را دلخوش به این واژه‌ها کنند که چنان قشر زحمت‌کشی، شایسته چنین واژه‌های پرطمطراقی هستند که باید ایشان را قدر دانست و بر بلندای مجلس نشاند، برایشان کف زد، شعر خواند و شادی‌هایشان را به سبب همه این ظرافت‌گویی‌ها دوچندان کرد که عزت و مرتبه‌شان برتر از این است که به مالشان سنجید و به کم‌گویی‌ها از کنارشان گذشت! تریبون‌ها گلگون می‌شوند و آواها صدچندان که: معلم‌هایی را می‌شناسیم، سرمست ایثار و عشق! مفتون شیدایی حرفه شورانگیزشان که خدای فقط می‌تواند تحفه‌ای نیکو در آن جهان برای همه این ازخودگذشتگی‌ها عنایتشان فرماید! فرصتی دست می‌دهد و دل به کوچه و بازار می‌نهی تا جایگاهش را در میان مردمان کوچه و بازار بیابی! بر سردر فروشگاه‌هایی، پارچه‌هایی نه‌چندان زیبا، اما رنگارنگ و به نستعلیقی درهم‌ریخته درشت‌نوشته‌ای می‌بینی که شادمانی‌شان را به «کادوی روز معلم» رسید جلوه می‌دهند! کمی سردرد می‌گیری! این هم از شوق ناشی از اعتبار است! سری به کوه می‌زنی تا شادی‌هایت را با او تقسیم کنی! به آرامشی محتاجی که فریاد شوقت را بی‌هیچ مزاحمتی همراه تو بانگ زند! باز هم می‌شود به کوه و آرامشش دل بندی و خروارخروار شادی‌ات را بی‌محابا بر بلندایش فروریزی! سرگرم پخش شادی هستی که گوشی همراهت هم به ریتمی آهنگین تو را به خود می‌خواند: برآنیم تا به پاس همه ایثارهایتان سفره‌ای بگسترانیم و همراه همه مهربانی‌هایتان شامی جانانه میل نماییم! رو به سمت کوه، فریاد می‌زنی! کوه را به فریادت غران می‌کنی تا او نیز چون تو بانگ برآورد! آری او نیز چون تو می‌لرزد! صدایش، نگاهش! همراه کوه، دوباره فریاد می‌زنی: ‌ای‌کاش همه تقویم‌ها خالی از هفته معلم بودند!

هفته معلم است و دوباره همه برآنند تا واژه‌هایی نیکو برای اعتباربخشی این قشر به‌اصطلاح آنها پرتلاش بیابند و اندکی آنها را دلخوش به این واژه‌ها کنند که چنان قشر زحمت‌کشی، شایسته چنین واژه‌های پرطمطراقی هستند که باید ایشان را قدر دانست و بر بلندای مجلس نشاند، برایشان کف زد، شعر خواند و شادی‌هایشان را به سبب همه این ظرافت‌گویی‌ها دوچندان کرد که عزت و مرتبه‌شان برتر از این است که به مالشان سنجید و به کم‌گویی‌ها از کنارشان گذشت! تریبون‌ها گلگون می‌شوند و آواها صدچندان که: معلم‌هایی را می‌شناسیم، سرمست ایثار و عشق! مفتون شیدایی حرفه شورانگیزشان که خدای فقط می‌تواند تحفه‌ای نیکو در آن جهان برای همه این ازخودگذشتگی‌ها عنایتشان فرماید! فرصتی دست می‌دهد و دل به کوچه و بازار می‌نهی تا جایگاهش را در میان مردمان کوچه و بازار بیابی! بر سردر فروشگاه‌هایی، پارچه‌هایی نه‌چندان زیبا، اما رنگارنگ و به نستعلیقی درهم‌ریخته درشت‌نوشته‌ای می‌بینی که شادمانی‌شان را به «کادوی روز معلم» رسید جلوه می‌دهند! کمی سردرد می‌گیری! این هم از شوق ناشی از اعتبار است! سری به کوه می‌زنی تا شادی‌هایت را با او تقسیم کنی! به آرامشی محتاجی که فریاد شوقت را بی‌هیچ مزاحمتی همراه تو بانگ زند! باز هم می‌شود به کوه و آرامشش دل بندی و خروارخروار شادی‌ات را بی‌محابا بر بلندایش فروریزی! سرگرم پخش شادی هستی که گوشی همراهت هم به ریتمی آهنگین تو را به خود می‌خواند: برآنیم تا به پاس همه ایثارهایتان سفره‌ای بگسترانیم و همراه همه مهربانی‌هایتان شامی جانانه میل نماییم! رو به سمت کوه، فریاد می‌زنی! کوه را به فریادت غران می‌کنی تا او نیز چون تو بانگ برآورد! آری او نیز چون تو می‌لرزد! صدایش، نگاهش! همراه کوه، دوباره فریاد می‌زنی: ‌ای‌کاش همه تقویم‌ها خالی از هفته معلم بودند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.