|

دریچه

امید کم‌نور به مطبوعات آزاد در چین

مناقشه میان یکی از بزرگ‌ترین روزنامه‌های چینی «سوترن ویکند» و دولت هفته گذشته با مصالحه هر دو طرف به پایان رسید. مقامات چینی از جمله حزب کمونیست چین به سهم خود با دادن امتیازاتی از قبیل پایان دادن به سانسور در استان گوانگ‌دونگ و اجازه استقلال بیشتر به سرمقاله‌ها سعی کردند تا فضا را کمی آرام کنند. اعتراض برخی از استادان دانشگاه به فضای سیاسی چین منجر به جلب توجه افکار عمومی جهان به مساله آزادی مطبوعات و تهدید به تظاهرات گسترده در سراسر چین شد. با وجود اینکه اکثر سازمان‌های خبری به طور مستقیم و غیرمستقیم تحت کنترل دولت هستند اما در طول دهه گذشته استانداردهای حرفه‌ای روزنامه‌نگاری در چین افزایش یافته است. رسانه‌های خبری چین مشروعیت دولت را به چالش نمی‌کشند، آنها درصدد هستند استانداردهای خود را مطابق با روزنامه‌نگاری افزایش دهند، نه مطابق منافع حزب حاکم. در چند سال اخیر با افزایش ناآرامی‌های اجتماعی دولت در صدد تشدید ثبات خود برآمده است. من با شش سال تجربه کاری به عنوان مفسر ارشد تجربه شکوفایی حرفه‌ای روزنامه‌نگاری و کاهش شکوفایی آن را داشته‌ام. گرچه گاهی اوقات از دولت انتقاد کرده‌ام اما نگاه من نسبت به دولت همیشه بی‌طرفافه و متعادل بوده است تا متضاد. با این وجود در اواخر مارس2011 بدون هیچ توضیح و هشداری مجبور به استعفا از روزنامه «سوترن ویکند» شدم. این زمان آغاز نگرانی دولت چین بود. زمانی که دولت نگران گسترش انقلاب‌های دموکراتیک به چین بود.دولت می‌ترسید که این انقلاب‌ها موجب تشویق ناآرامی‌های بالقوه در چین شود. خروج من از «سوترن ویکند»‌ به منزله تسلیم به فشار دولت محسوب شد و در این شرایط فضا برای گفتمان باز محدود شد. فشار دولت در اواخر ماه می ‌بیشتر شد، زمانی که «تو ژن» رییس تبلیغات استان گوانگ‌دونگ شد، او قدرت خود را بدون ذره‌ای انعطاف‌پذیری افزایش داد. موضوعات مهم خبری و مقالات مهم باید به تایید وی می‌رسید. او حتی دستور داد علایم نقطه‌گذاری نیز تغییر یابد. از او با نام ستمگر مطبوعات یاد می‌کردند. برگزاری هجدهمین کنگره حزب کمونیست در نوامبر با تاریک‌ترین فضای اجتماعی دهه گذشته همراه بود. حالا بحران فروکش کرده است و کمی خوشبینی برای آینده وجود دارد. چرا که این سوال عمیق هنوز وجود دارد: آیا اتاقی برای روزنامه‌نگاری حرفه‌ای در این سیستم وجود دارد؟ سرنوشت روزنامه‌نگاری در چین به این بستگی خواهد داشت که آیا مقامات دولتی چین امتیازات ضمنی خود را بار دیگر پیاده خواهند کرد یا نه. اگر قرار است پیشرفتی رخ دهد هوشیاری عمومی ضروری است. آیا نظام سیاسی ظرفیت تحمل روزنامه‌نگاری و آزادی مطبوعات در سطح گسترده را دارد؟

منبع: نیویورک‌تایمز

امید کم‌نور به مطبوعات آزاد در چین

مناقشه میان یکی از بزرگ‌ترین روزنامه‌های چینی «سوترن ویکند» و دولت هفته گذشته با مصالحه هر دو طرف به پایان رسید. مقامات چینی از جمله حزب کمونیست چین به سهم خود با دادن امتیازاتی از قبیل پایان دادن به سانسور در استان گوانگ‌دونگ و اجازه استقلال بیشتر به سرمقاله‌ها سعی کردند تا فضا را کمی آرام کنند. اعتراض برخی از استادان دانشگاه به فضای سیاسی چین منجر به جلب توجه افکار عمومی جهان به مساله آزادی مطبوعات و تهدید به تظاهرات گسترده در سراسر چین شد. با وجود اینکه اکثر سازمان‌های خبری به طور مستقیم و غیرمستقیم تحت کنترل دولت هستند اما در طول دهه گذشته استانداردهای حرفه‌ای روزنامه‌نگاری در چین افزایش یافته است. رسانه‌های خبری چین مشروعیت دولت را به چالش نمی‌کشند، آنها درصدد هستند استانداردهای خود را مطابق با روزنامه‌نگاری افزایش دهند، نه مطابق منافع حزب حاکم. در چند سال اخیر با افزایش ناآرامی‌های اجتماعی دولت در صدد تشدید ثبات خود برآمده است. من با شش سال تجربه کاری به عنوان مفسر ارشد تجربه شکوفایی حرفه‌ای روزنامه‌نگاری و کاهش شکوفایی آن را داشته‌ام. گرچه گاهی اوقات از دولت انتقاد کرده‌ام اما نگاه من نسبت به دولت همیشه بی‌طرفافه و متعادل بوده است تا متضاد. با این وجود در اواخر مارس2011 بدون هیچ توضیح و هشداری مجبور به استعفا از روزنامه «سوترن ویکند» شدم. این زمان آغاز نگرانی دولت چین بود. زمانی که دولت نگران گسترش انقلاب‌های دموکراتیک به چین بود.دولت می‌ترسید که این انقلاب‌ها موجب تشویق ناآرامی‌های بالقوه در چین شود. خروج من از «سوترن ویکند»‌ به منزله تسلیم به فشار دولت محسوب شد و در این شرایط فضا برای گفتمان باز محدود شد. فشار دولت در اواخر ماه می ‌بیشتر شد، زمانی که «تو ژن» رییس تبلیغات استان گوانگ‌دونگ شد، او قدرت خود را بدون ذره‌ای انعطاف‌پذیری افزایش داد. موضوعات مهم خبری و مقالات مهم باید به تایید وی می‌رسید. او حتی دستور داد علایم نقطه‌گذاری نیز تغییر یابد. از او با نام ستمگر مطبوعات یاد می‌کردند. برگزاری هجدهمین کنگره حزب کمونیست در نوامبر با تاریک‌ترین فضای اجتماعی دهه گذشته همراه بود. حالا بحران فروکش کرده است و کمی خوشبینی برای آینده وجود دارد. چرا که این سوال عمیق هنوز وجود دارد: آیا اتاقی برای روزنامه‌نگاری حرفه‌ای در این سیستم وجود دارد؟ سرنوشت روزنامه‌نگاری در چین به این بستگی خواهد داشت که آیا مقامات دولتی چین امتیازات ضمنی خود را بار دیگر پیاده خواهند کرد یا نه. اگر قرار است پیشرفتی رخ دهد هوشیاری عمومی ضروری است. آیا نظام سیاسی ظرفیت تحمل روزنامه‌نگاری و آزادی مطبوعات در سطح گسترده را دارد؟

منبع: نیویورک‌تایمز

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.