وزارت ارشاد و «رای اعتماد دوم»
حسین عبدالهاشمپور
هر وزیری به دو رای اعتماد نیاز دارد؛ نخست رای اعتماد مجلس و سپس رای اعتماد جامعه انسانی که به عنوان مخاطب هدف وزارتخانهاش با آن مواجه خواهد بود. اگر برای نشستن بر مسند وزارت، رای اعتماد مجلس شورای اسلامی کافی است، برای نفوذ در جامعه هدف هر وزارتخانه، کسب رای اعتماد نخبگان و حتی عموم آن جامعه انسانی الزامی است.
آمارها میگویند اکثریت مطلق وزرای پیشنهادی همه دولتها رای اعتماد نخستین را کسب میکنند اما رای اعتماد دوم که زمینهساز مانایی برخی وزرا و همان نام نیک برخی افراد است به این سادگیها حاصل نمیشود و باز آمارهای غیررسمی میگویند مقامهای دولتی که مقبولیت اجتماعی مییابند بسیار کمیابند؛ این رای اعتماد دوم که میتواند آمال و آرزوی هر دستاندرکار دولتی باشد، به یقین در پایان دوره فعالیت مدیر قابل ارزیابی است اما جامعه هوشمند ایرانی معمولا در همان رصدهای اولیه به شناختی از کارگزاران دولت میرسد که ضریب خطای پایینی دارد؛ گاه چند ماه، گاه چند هفته و در برخی لحظات سرنوشتساز چند حکم کافی است تا تکلیف رای اعتماد دوم مشخص شود.
«علی جنتی» وزیر پیشنهادی برای وزارت فرهنگ نیز از این قاعده کلی مستثنا نیست: پیشبینیها میگوید جناب جنتی با چالش جدی در مجلس نهم روبهرو نخواهد بود و آخر همین هفته میتواند پای پیاده عرض خیابان حد فاصل مجلس تا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را طی کند و در طبقه چهارم بر صندلی صدارت تکیه زند، اما برای کسب رای اعتماد دوم از جامعه هنری که در زمره گروههای مرجع تاثیرگذار جامعهاند و چنانکه سهراب میگوید چنان حساسند که وقتی به دیدارشان میروید باید نرم و آهسته بروید، کار به این آسانی نیست. عدم شناخت رودرروی جامعه هنری از «علی جنتی» و کمرنگی ارتباط مستقیم او با هنرمندان شاید یکی از پاشنهآشیلهای او برای آغاز یک راه باشکوه باشد اما او بهعنوان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت یازدهم ماموریتی مشخص و مبرهن دارد که اتفاقا میتواند این چالش جدی او را در همان گامنخست از یک تهدید به یک فرصت بدل کند؛ رییسجمهور دکتر «حسن روحانی»، جدیترین راهبرد دولت تدبیر و امید در حوزه فرهنگ و هنر را واگذاری امور به اهالیاش اعلام کرده است که فراهمآوردن ملزومات اولیه انجام این ماموریت میتواند برگ برنده جناب جنتی باشد: «انتخاب مدیرانی که جامعه هنری از آنها خاطرات خوب سراغ دارند» کارآمدترین قدم، عملی است که برای جناب جنتی میتواند یکشبه ره صدساله رفتن تلقی شود و امیدواریها به پایان یافتن پژمردگیهای هنری را در ذهنها متبادر کند. سابقه 13سال کارمندی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به من میگوید برای واگذاری امور فرهنگ و هنر به اهلش و قدرتافزایی به اصناف و اتحادیههای این عرصه، اتفاقا باید از مدیران مجرب و باسابقهای بهره جست که میل به رخکشیدن قدرت میزهای خود را ندارند، سعهصدر دارند و به هنرمندان اطمینان و به خیرخواهی جامعه هنری اعتماد دارند... در هشتسال گذشته بارها و بارها همین قلم از مدیران نوآمده در عرصه هنر گلایهها نوشت که چرا به توهم واهی عدم اطلاع هنرمندان و مجامع هنری از خط قرمزها، به دام پرزرقوبرق رویدادپروری افتادهاند و قدوقواره دولت را به کارگزاری کوتوله و نابلد در عرصه فرهنگ و هنر تقلیل دادهاند؛ چرا به جای اجرای اصل 44 قانوناساسی و نیز بسط و توسعه زیرساختها در پی خلق فعالیتهای الکن و ابتر دولتیاند و رویهای را پی گرفتهاند که دیگر جامعه هنری وزارت فرهنگ را «خانه دوم» خود نمیداند... به هر روی «علی جنتی» راهی سهل و ممتنع پیش روی دارد؛ زیرا کارکردن در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بسیار آسان و درعین حال بسیار سخت است و اتفاقا تجربه تاریخی میگوید بهدست آوردن دل جامعه هنری هم، چنین است توصیفی که درباره خلق یک اثر هنری نیز بهکار میرود.
آمارها میگویند اکثریت مطلق وزرای پیشنهادی همه دولتها رای اعتماد نخستین را کسب میکنند اما رای اعتماد دوم که زمینهساز مانایی برخی وزرا و همان نام نیک برخی افراد است به این سادگیها حاصل نمیشود و باز آمارهای غیررسمی میگویند مقامهای دولتی که مقبولیت اجتماعی مییابند بسیار کمیابند؛ این رای اعتماد دوم که میتواند آمال و آرزوی هر دستاندرکار دولتی باشد، به یقین در پایان دوره فعالیت مدیر قابل ارزیابی است اما جامعه هوشمند ایرانی معمولا در همان رصدهای اولیه به شناختی از کارگزاران دولت میرسد که ضریب خطای پایینی دارد؛ گاه چند ماه، گاه چند هفته و در برخی لحظات سرنوشتساز چند حکم کافی است تا تکلیف رای اعتماد دوم مشخص شود.
«علی جنتی» وزیر پیشنهادی برای وزارت فرهنگ نیز از این قاعده کلی مستثنا نیست: پیشبینیها میگوید جناب جنتی با چالش جدی در مجلس نهم روبهرو نخواهد بود و آخر همین هفته میتواند پای پیاده عرض خیابان حد فاصل مجلس تا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را طی کند و در طبقه چهارم بر صندلی صدارت تکیه زند، اما برای کسب رای اعتماد دوم از جامعه هنری که در زمره گروههای مرجع تاثیرگذار جامعهاند و چنانکه سهراب میگوید چنان حساسند که وقتی به دیدارشان میروید باید نرم و آهسته بروید، کار به این آسانی نیست. عدم شناخت رودرروی جامعه هنری از «علی جنتی» و کمرنگی ارتباط مستقیم او با هنرمندان شاید یکی از پاشنهآشیلهای او برای آغاز یک راه باشکوه باشد اما او بهعنوان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت یازدهم ماموریتی مشخص و مبرهن دارد که اتفاقا میتواند این چالش جدی او را در همان گامنخست از یک تهدید به یک فرصت بدل کند؛ رییسجمهور دکتر «حسن روحانی»، جدیترین راهبرد دولت تدبیر و امید در حوزه فرهنگ و هنر را واگذاری امور به اهالیاش اعلام کرده است که فراهمآوردن ملزومات اولیه انجام این ماموریت میتواند برگ برنده جناب جنتی باشد: «انتخاب مدیرانی که جامعه هنری از آنها خاطرات خوب سراغ دارند» کارآمدترین قدم، عملی است که برای جناب جنتی میتواند یکشبه ره صدساله رفتن تلقی شود و امیدواریها به پایان یافتن پژمردگیهای هنری را در ذهنها متبادر کند. سابقه 13سال کارمندی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به من میگوید برای واگذاری امور فرهنگ و هنر به اهلش و قدرتافزایی به اصناف و اتحادیههای این عرصه، اتفاقا باید از مدیران مجرب و باسابقهای بهره جست که میل به رخکشیدن قدرت میزهای خود را ندارند، سعهصدر دارند و به هنرمندان اطمینان و به خیرخواهی جامعه هنری اعتماد دارند... در هشتسال گذشته بارها و بارها همین قلم از مدیران نوآمده در عرصه هنر گلایهها نوشت که چرا به توهم واهی عدم اطلاع هنرمندان و مجامع هنری از خط قرمزها، به دام پرزرقوبرق رویدادپروری افتادهاند و قدوقواره دولت را به کارگزاری کوتوله و نابلد در عرصه فرهنگ و هنر تقلیل دادهاند؛ چرا به جای اجرای اصل 44 قانوناساسی و نیز بسط و توسعه زیرساختها در پی خلق فعالیتهای الکن و ابتر دولتیاند و رویهای را پی گرفتهاند که دیگر جامعه هنری وزارت فرهنگ را «خانه دوم» خود نمیداند... به هر روی «علی جنتی» راهی سهل و ممتنع پیش روی دارد؛ زیرا کارکردن در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بسیار آسان و درعین حال بسیار سخت است و اتفاقا تجربه تاریخی میگوید بهدست آوردن دل جامعه هنری هم، چنین است توصیفی که درباره خلق یک اثر هنری نیز بهکار میرود.
هر وزیری به دو رای اعتماد نیاز دارد؛ نخست رای اعتماد مجلس و سپس رای اعتماد جامعه انسانی که به عنوان مخاطب هدف وزارتخانهاش با آن مواجه خواهد بود. اگر برای نشستن بر مسند وزارت، رای اعتماد مجلس شورای اسلامی کافی است، برای نفوذ در جامعه هدف هر وزارتخانه، کسب رای اعتماد نخبگان و حتی عموم آن جامعه انسانی الزامی است.
آمارها میگویند اکثریت مطلق وزرای پیشنهادی همه دولتها رای اعتماد نخستین را کسب میکنند اما رای اعتماد دوم که زمینهساز مانایی برخی وزرا و همان نام نیک برخی افراد است به این سادگیها حاصل نمیشود و باز آمارهای غیررسمی میگویند مقامهای دولتی که مقبولیت اجتماعی مییابند بسیار کمیابند؛ این رای اعتماد دوم که میتواند آمال و آرزوی هر دستاندرکار دولتی باشد، به یقین در پایان دوره فعالیت مدیر قابل ارزیابی است اما جامعه هوشمند ایرانی معمولا در همان رصدهای اولیه به شناختی از کارگزاران دولت میرسد که ضریب خطای پایینی دارد؛ گاه چند ماه، گاه چند هفته و در برخی لحظات سرنوشتساز چند حکم کافی است تا تکلیف رای اعتماد دوم مشخص شود.
«علی جنتی» وزیر پیشنهادی برای وزارت فرهنگ نیز از این قاعده کلی مستثنا نیست: پیشبینیها میگوید جناب جنتی با چالش جدی در مجلس نهم روبهرو نخواهد بود و آخر همین هفته میتواند پای پیاده عرض خیابان حد فاصل مجلس تا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را طی کند و در طبقه چهارم بر صندلی صدارت تکیه زند، اما برای کسب رای اعتماد دوم از جامعه هنری که در زمره گروههای مرجع تاثیرگذار جامعهاند و چنانکه سهراب میگوید چنان حساسند که وقتی به دیدارشان میروید باید نرم و آهسته بروید، کار به این آسانی نیست. عدم شناخت رودرروی جامعه هنری از «علی جنتی» و کمرنگی ارتباط مستقیم او با هنرمندان شاید یکی از پاشنهآشیلهای او برای آغاز یک راه باشکوه باشد اما او بهعنوان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت یازدهم ماموریتی مشخص و مبرهن دارد که اتفاقا میتواند این چالش جدی او را در همان گامنخست از یک تهدید به یک فرصت بدل کند؛ رییسجمهور دکتر «حسن روحانی»، جدیترین راهبرد دولت تدبیر و امید در حوزه فرهنگ و هنر را واگذاری امور به اهالیاش اعلام کرده است که فراهمآوردن ملزومات اولیه انجام این ماموریت میتواند برگ برنده جناب جنتی باشد: «انتخاب مدیرانی که جامعه هنری از آنها خاطرات خوب سراغ دارند» کارآمدترین قدم، عملی است که برای جناب جنتی میتواند یکشبه ره صدساله رفتن تلقی شود و امیدواریها به پایان یافتن پژمردگیهای هنری را در ذهنها متبادر کند. سابقه 13سال کارمندی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به من میگوید برای واگذاری امور فرهنگ و هنر به اهلش و قدرتافزایی به اصناف و اتحادیههای این عرصه، اتفاقا باید از مدیران مجرب و باسابقهای بهره جست که میل به رخکشیدن قدرت میزهای خود را ندارند، سعهصدر دارند و به هنرمندان اطمینان و به خیرخواهی جامعه هنری اعتماد دارند... در هشتسال گذشته بارها و بارها همین قلم از مدیران نوآمده در عرصه هنر گلایهها نوشت که چرا به توهم واهی عدم اطلاع هنرمندان و مجامع هنری از خط قرمزها، به دام پرزرقوبرق رویدادپروری افتادهاند و قدوقواره دولت را به کارگزاری کوتوله و نابلد در عرصه فرهنگ و هنر تقلیل دادهاند؛ چرا به جای اجرای اصل 44 قانوناساسی و نیز بسط و توسعه زیرساختها در پی خلق فعالیتهای الکن و ابتر دولتیاند و رویهای را پی گرفتهاند که دیگر جامعه هنری وزارت فرهنگ را «خانه دوم» خود نمیداند... به هر روی «علی جنتی» راهی سهل و ممتنع پیش روی دارد؛ زیرا کارکردن در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بسیار آسان و درعین حال بسیار سخت است و اتفاقا تجربه تاریخی میگوید بهدست آوردن دل جامعه هنری هم، چنین است توصیفی که درباره خلق یک اثر هنری نیز بهکار میرود.
آمارها میگویند اکثریت مطلق وزرای پیشنهادی همه دولتها رای اعتماد نخستین را کسب میکنند اما رای اعتماد دوم که زمینهساز مانایی برخی وزرا و همان نام نیک برخی افراد است به این سادگیها حاصل نمیشود و باز آمارهای غیررسمی میگویند مقامهای دولتی که مقبولیت اجتماعی مییابند بسیار کمیابند؛ این رای اعتماد دوم که میتواند آمال و آرزوی هر دستاندرکار دولتی باشد، به یقین در پایان دوره فعالیت مدیر قابل ارزیابی است اما جامعه هوشمند ایرانی معمولا در همان رصدهای اولیه به شناختی از کارگزاران دولت میرسد که ضریب خطای پایینی دارد؛ گاه چند ماه، گاه چند هفته و در برخی لحظات سرنوشتساز چند حکم کافی است تا تکلیف رای اعتماد دوم مشخص شود.
«علی جنتی» وزیر پیشنهادی برای وزارت فرهنگ نیز از این قاعده کلی مستثنا نیست: پیشبینیها میگوید جناب جنتی با چالش جدی در مجلس نهم روبهرو نخواهد بود و آخر همین هفته میتواند پای پیاده عرض خیابان حد فاصل مجلس تا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را طی کند و در طبقه چهارم بر صندلی صدارت تکیه زند، اما برای کسب رای اعتماد دوم از جامعه هنری که در زمره گروههای مرجع تاثیرگذار جامعهاند و چنانکه سهراب میگوید چنان حساسند که وقتی به دیدارشان میروید باید نرم و آهسته بروید، کار به این آسانی نیست. عدم شناخت رودرروی جامعه هنری از «علی جنتی» و کمرنگی ارتباط مستقیم او با هنرمندان شاید یکی از پاشنهآشیلهای او برای آغاز یک راه باشکوه باشد اما او بهعنوان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت یازدهم ماموریتی مشخص و مبرهن دارد که اتفاقا میتواند این چالش جدی او را در همان گامنخست از یک تهدید به یک فرصت بدل کند؛ رییسجمهور دکتر «حسن روحانی»، جدیترین راهبرد دولت تدبیر و امید در حوزه فرهنگ و هنر را واگذاری امور به اهالیاش اعلام کرده است که فراهمآوردن ملزومات اولیه انجام این ماموریت میتواند برگ برنده جناب جنتی باشد: «انتخاب مدیرانی که جامعه هنری از آنها خاطرات خوب سراغ دارند» کارآمدترین قدم، عملی است که برای جناب جنتی میتواند یکشبه ره صدساله رفتن تلقی شود و امیدواریها به پایان یافتن پژمردگیهای هنری را در ذهنها متبادر کند. سابقه 13سال کارمندی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به من میگوید برای واگذاری امور فرهنگ و هنر به اهلش و قدرتافزایی به اصناف و اتحادیههای این عرصه، اتفاقا باید از مدیران مجرب و باسابقهای بهره جست که میل به رخکشیدن قدرت میزهای خود را ندارند، سعهصدر دارند و به هنرمندان اطمینان و به خیرخواهی جامعه هنری اعتماد دارند... در هشتسال گذشته بارها و بارها همین قلم از مدیران نوآمده در عرصه هنر گلایهها نوشت که چرا به توهم واهی عدم اطلاع هنرمندان و مجامع هنری از خط قرمزها، به دام پرزرقوبرق رویدادپروری افتادهاند و قدوقواره دولت را به کارگزاری کوتوله و نابلد در عرصه فرهنگ و هنر تقلیل دادهاند؛ چرا به جای اجرای اصل 44 قانوناساسی و نیز بسط و توسعه زیرساختها در پی خلق فعالیتهای الکن و ابتر دولتیاند و رویهای را پی گرفتهاند که دیگر جامعه هنری وزارت فرهنگ را «خانه دوم» خود نمیداند... به هر روی «علی جنتی» راهی سهل و ممتنع پیش روی دارد؛ زیرا کارکردن در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بسیار آسان و درعین حال بسیار سخت است و اتفاقا تجربه تاریخی میگوید بهدست آوردن دل جامعه هنری هم، چنین است توصیفی که درباره خلق یک اثر هنری نیز بهکار میرود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.