|

درباره مجتمع آپارتمانی «کانـچـِـنـجــانگه»

نشانه‌ای برای خط آسمان بمبئی

فائزه کشتکار

معمار، برنامه‌ریز، فعال و تئوریسین معماری، چارلز کوریا، یکی از معدود معماران معاصری است که نه‌تنها مباحث معماری را مورد توجه قرار داده بلکه به همان اندازه مسکن کم درآمد و طراحی شهری را هم پی گرفته است. آثار او گستره وسیعی را در بر می‌گیرد از یادمان ماهاتما گاندی در سابارماتی اَشرم در احمد‌آباد تا خانه‌سازی پروژه‌ها و شهرستان‌ها در دهلی، بمبئی، احمدآباد و بَنگِلور. او معمار اصلی پروژه طرح توسعه بمبئی‌نو است؛ شهری دومیلیون‌نفری در بندرگاه تاریخی شهر، راجیو گاندهی رییس‌جمهور وقت هند او را به عنوان اولین رییس کمیسیون ملی شهرسازی منصوب کرد.
کوریا در دانشگاه‌های بسیاری، هم در هند و هم در آمریکا تحصیل کرده است و معمولا قسمتی از زمانش را در موسسه تکنولوژی ماساچوست صرف می‌کند. او افتخارات حرفه‌ای همچون جایزه امپراتوری ژاپن و ریبا را از آن خود کرده است.
از میان آثار او یک مجتمع آپاراتمانی در شهر بمبئی شاید رسانه‌ای‌ترین اثرش باشد، معمارهندی، چارلز کوریا، مجتمع آپارتمانی کانـْـچـِـنــْـجــانــْـگه را با هدف بسط راه‌حل‌های اقلیمی به‌منظور تجربه تعامل با سایت‌ها و اجرای نقشه‌های متفاوت در یک مجموعه طراحی کرد. این مجموعه در شهر بمبئی هند که از نظر جمعیت و تنوع هم‌تراز با نیویورک آمریکاست، واقع شده است. این 32 آپارتمان لوکس در جنوب غربی مرکز شهر و در یک زمینه حومه شهری مجلل قرار گرفته و ویژگی‌های این طبقه اجتماعی را نیز در خود جای داده است. مجتمع آپارتمانی کانـْـچـِـنــْـجــانــْـگه واکنشی مستقیم به فرهنگ کنونی، افزایش شهرنشینی و شرایط اقلیمی برای این منطقه است.
در شهر بمبئی، هر ساختمان برای استفاده از بادهای غالب دریایی و گشایش بهترین چشم‌انداز به سمت شهر ناچار است به چرخشی شرقی ـ غربی تن در دهد، متاسفانه، اینها جهت‌های آفتاب گرم و باران‌های سنگین موسمی نیز هستند. بانگالوهای ـ نوعی خانه‌های دوطبقه ییلاقی - قدیمی با پوشانیدن لایه محافظ ایوانی پیرامون فضاهای اصلی نشیمن این مشکلات را حل می‌کردند، به این وسیله ساکنان با دو لایه محافظ در مقابل این عناصر حمایت می‌شدند.
کوریا در طراحی این مجتمع ظرفیت کارش را برای نقشه‌کشی و برنامه‌ریزی فضایی سلولی مبتکرانه‌اش با همین محدودیت‌ها پی گرفت. روندی که از همبندی چهار تیپولوژی متفاوت آپارتمان‌های تغییریافته از سه به شش خوابه کاملا آشکار است، جابه‌جایی کوچک سطوح در این پروژه، شاخص به نظر می‌آید چراکه طراحان میان زمین خارجی انباشه از تراس‌ها و حجم‌های مرتفع نشیمن داخلی، تمایز قایل شده‌اند. این جابه‌جایی‌های هوشمندانه، کوریا را قادر کرد تا این واحد‌های انبوه را از اثرات خورشید و باران‌های موسمی حفاظت کند. این هدف با پوشش برج به وسیله ایوان ـ باغ‌های نسبتا عمیق معلق در هوا ـ به دست آمد.
این ساختمان یک ساختار بتنی تقویت شده 32 طبقه‌ای با 6/3 متر تراس‌های بازِ معلق دارد. هسته مرکزی، متشکل از آسانسورهاست و عناصر اصلی سازه‌ای، مقاومت در برابر بار‌های افقی را فراهم می‌کند. این هسته مرکزی پیش از سازه اصلی با تکنیک روکش ساختمان بنا شده است؛ این تکنیک برای اولین‌بار در هند برای ساختمانی چندین طبقه به کار برده شد.
معمار، برنامه‌ریز، فعال و تئوریسین معماری، چارلز کوریا، یکی از معدود معماران معاصری است که نه‌تنها مباحث معماری را مورد توجه قرار داده بلکه به همان اندازه مسکن کم درآمد و طراحی شهری را هم پی گرفته است. آثار او گستره وسیعی را در بر می‌گیرد از یادمان ماهاتما گاندی در سابارماتی اَشرم در احمد‌آباد تا خانه‌سازی پروژه‌ها و شهرستان‌ها در دهلی، بمبئی، احمدآباد و بَنگِلور. او معمار اصلی پروژه طرح توسعه بمبئی‌نو است؛ شهری دومیلیون‌نفری در بندرگاه تاریخی شهر، راجیو گاندهی رییس‌جمهور وقت هند او را به عنوان اولین رییس کمیسیون ملی شهرسازی منصوب کرد.
کوریا در دانشگاه‌های بسیاری، هم در هند و هم در آمریکا تحصیل کرده است و معمولا قسمتی از زمانش را در موسسه تکنولوژی ماساچوست صرف می‌کند. او افتخارات حرفه‌ای همچون جایزه امپراتوری ژاپن و ریبا را از آن خود کرده است.
از میان آثار او یک مجتمع آپاراتمانی در شهر بمبئی شاید رسانه‌ای‌ترین اثرش باشد، معمارهندی، چارلز کوریا، مجتمع آپارتمانی کانـْـچـِـنــْـجــانــْـگه را با هدف بسط راه‌حل‌های اقلیمی به‌منظور تجربه تعامل با سایت‌ها و اجرای نقشه‌های متفاوت در یک مجموعه طراحی کرد. این مجموعه در شهر بمبئی هند که از نظر جمعیت و تنوع هم‌تراز با نیویورک آمریکاست، واقع شده است. این 32 آپارتمان لوکس در جنوب غربی مرکز شهر و در یک زمینه حومه شهری مجلل قرار گرفته و ویژگی‌های این طبقه اجتماعی را نیز در خود جای داده است. مجتمع آپارتمانی کانـْـچـِـنــْـجــانــْـگه واکنشی مستقیم به فرهنگ کنونی، افزایش شهرنشینی و شرایط اقلیمی برای این منطقه است.
در شهر بمبئی، هر ساختمان برای استفاده از بادهای غالب دریایی و گشایش بهترین چشم‌انداز به سمت شهر ناچار است به چرخشی شرقی ـ غربی تن در دهد، متاسفانه، اینها جهت‌های آفتاب گرم و باران‌های سنگین موسمی نیز هستند. بانگالوهای ـ نوعی خانه‌های دوطبقه ییلاقی - قدیمی با پوشانیدن لایه محافظ ایوانی پیرامون فضاهای اصلی نشیمن این مشکلات را حل می‌کردند، به این وسیله ساکنان با دو لایه محافظ در مقابل این عناصر حمایت می‌شدند.
کوریا در طراحی این مجتمع ظرفیت کارش را برای نقشه‌کشی و برنامه‌ریزی فضایی سلولی مبتکرانه‌اش با همین محدودیت‌ها پی گرفت. روندی که از همبندی چهار تیپولوژی متفاوت آپارتمان‌های تغییریافته از سه به شش خوابه کاملا آشکار است، جابه‌جایی کوچک سطوح در این پروژه، شاخص به نظر می‌آید چراکه طراحان میان زمین خارجی انباشه از تراس‌ها و حجم‌های مرتفع نشیمن داخلی، تمایز قایل شده‌اند. این جابه‌جایی‌های هوشمندانه، کوریا را قادر کرد تا این واحد‌های انبوه را از اثرات خورشید و باران‌های موسمی حفاظت کند. این هدف با پوشش برج به وسیله ایوان ـ باغ‌های نسبتا عمیق معلق در هوا ـ به دست آمد.
این ساختمان یک ساختار بتنی تقویت شده 32 طبقه‌ای با 6/3 متر تراس‌های بازِ معلق دارد. هسته مرکزی، متشکل از آسانسورهاست و عناصر اصلی سازه‌ای، مقاومت در برابر بار‌های افقی را فراهم می‌کند. این هسته مرکزی پیش از سازه اصلی با تکنیک روکش ساختمان بنا شده است؛ این تکنیک برای اولین‌بار در هند برای ساختمانی چندین طبقه به کار برده شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.