ما و بهرام بيضايي
هادي سروري . کارگردان تئاتر
چندسالي است که آثار بهرام بيضايي را بهصورت نمايشنامهخواني اجرا ميکنم، شهلا لاهيجي هم استقبال کرد و انبار انتشارات روشنگران محل تمرين و اجراها شد و از دو سال پيش هم در زادروز ايشان، پنجم ديماه و در مجموعه تئاتر شهر اجرا کرديم که سال پيش ناصر تقوايي ميهمان ويژه آن بود. اما امسال درحاليکه تمرينهاي متن آرش را شروع کرده بوديم و قرار بود در زادروز ايشان، آن را در تئاتر شهر نمايشنامهخواني کنيم، استاد ما را غافلگير کرد... . ايشان گلايه داشتند که متنهاي من را درست نميخوانند و اصل خوانشگر برخي اوقات نميفهمه چي داره ميگه و چون اجراهاي خوبي از متنهايم به روي صحنه نرفته، تماشاگر هم چيزي براي مقايسه ندارد. گفتند اگر ميخواهيد خودتان تمرين کنيد و اجرا، خودتان ميدانيد. ولي اگر از من ميپرسي شرطم اين است که تمرين را ضبط کنيد و برايم بفرستيد، آنوقت نظرم را ميگويم. من هم پذيرفتم حالا که استاد چنين لطفي دارند و فرصتي اينچنين برايمان پيش آمده، اگر تأييد نکردند اجرا نکنيم. يکبار از خانم لاهيجي شنيده بودم که «بيضايي هيچوقت قانع نميشود و اين ويژگي اوست». دوبار تمرينها را فرستادم و ايشان اشکالات زيادي بر تمرينها داشتند و... . گفتم: استاد اينگونه که ميگوييد بايد خودتان کارهايتان را اجرا کنيد، من که نميتوانم بهتر از شما اين متنها را اجرا کنم و ايشان به تلخي گفتند: اگر نميتواني بهتر از من اجرا کني، چرا آمدي در تئاتر!؟ اين برايمان يک تلنگر اساسي بود از يک بزرگمرد هنر نمايش. راست اينکه هواي تهران آلوده است و ما که عادت کرديم به اين آلودگي، زماني متوجه وخيمبودن آن ميشويم که سري به جنگل و دشت بزنيم. اين آلودگي در تئاتر هم هست و ما عادت به ديدن بسياري از کارهاي بد و متوسط کردهايم و در اين فضا، بسياري از ما به آن مبتلا شدهايم. اين برخورد استاد بهرام بيضايي من را ياد اين شعر مولوي مياندازد: صد عنايت در عتابت مضمر است/ تلخهاي کن کز شکر شيرينتر است.
چندسالي است که آثار بهرام بيضايي را بهصورت نمايشنامهخواني اجرا ميکنم، شهلا لاهيجي هم استقبال کرد و انبار انتشارات روشنگران محل تمرين و اجراها شد و از دو سال پيش هم در زادروز ايشان، پنجم ديماه و در مجموعه تئاتر شهر اجرا کرديم که سال پيش ناصر تقوايي ميهمان ويژه آن بود. اما امسال درحاليکه تمرينهاي متن آرش را شروع کرده بوديم و قرار بود در زادروز ايشان، آن را در تئاتر شهر نمايشنامهخواني کنيم، استاد ما را غافلگير کرد... . ايشان گلايه داشتند که متنهاي من را درست نميخوانند و اصل خوانشگر برخي اوقات نميفهمه چي داره ميگه و چون اجراهاي خوبي از متنهايم به روي صحنه نرفته، تماشاگر هم چيزي براي مقايسه ندارد. گفتند اگر ميخواهيد خودتان تمرين کنيد و اجرا، خودتان ميدانيد. ولي اگر از من ميپرسي شرطم اين است که تمرين را ضبط کنيد و برايم بفرستيد، آنوقت نظرم را ميگويم. من هم پذيرفتم حالا که استاد چنين لطفي دارند و فرصتي اينچنين برايمان پيش آمده، اگر تأييد نکردند اجرا نکنيم. يکبار از خانم لاهيجي شنيده بودم که «بيضايي هيچوقت قانع نميشود و اين ويژگي اوست». دوبار تمرينها را فرستادم و ايشان اشکالات زيادي بر تمرينها داشتند و... . گفتم: استاد اينگونه که ميگوييد بايد خودتان کارهايتان را اجرا کنيد، من که نميتوانم بهتر از شما اين متنها را اجرا کنم و ايشان به تلخي گفتند: اگر نميتواني بهتر از من اجرا کني، چرا آمدي در تئاتر!؟ اين برايمان يک تلنگر اساسي بود از يک بزرگمرد هنر نمايش. راست اينکه هواي تهران آلوده است و ما که عادت کرديم به اين آلودگي، زماني متوجه وخيمبودن آن ميشويم که سري به جنگل و دشت بزنيم. اين آلودگي در تئاتر هم هست و ما عادت به ديدن بسياري از کارهاي بد و متوسط کردهايم و در اين فضا، بسياري از ما به آن مبتلا شدهايم. اين برخورد استاد بهرام بيضايي من را ياد اين شعر مولوي مياندازد: صد عنايت در عتابت مضمر است/ تلخهاي کن کز شکر شيرينتر است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.