همه داستانهای تو آزاردهنده است*
اشکان خطیبی
«مارتین مک دوناف» ایرلندی-انگلیسی امروز دیگر تنها یک نمایشنامهنویس و خالق ملکه زیبای لینین به حساب نمیآید. «مک دوناف» باساختن دو فیلم تحسینشده «در بروژ» و «هفت روانپریش» (که در آن به وضوح شاهد خودنمایی شخصیتها و فضاهای مورد علاقهاش هستیم) جای خود را در میان سینمادوستان هم محکم کرده. فیلم «در بروژ» به شدت وامدار فضای نمایشی (و بیشتر مستخدم ماشینی پینتر) بود اما وی با پرداختی به شدت سینمایی، ثابت کرد که تفاوت این دو مدیوم را به خوبی میشناسد و با آگاهی کامل به عرصه فیلمسازی ورود پیدا کرده است.
نسخه اولیه «مرد بالشی» نوشته «مارتین مک دوناف» در سال ١٩٩٥ روخوانی شد اما اولینبار در سال ٢٠٠٣ بود که در تئاتر ملی انگلستان به روی صحنه رفت و دو جایزه «لارنس اولیویه» و منتقدان نیویورک را از آن خود کرد. دو جایزه تونی هم به اجرای اثر تعلق گرفت.
مرد بالشی حکایت نویسندهای به نام کاتوریان است که به دلیل شباهتهایی که بین داستانهای «برادران گریم»وارش و قتل تعدادی کودک وجود دارد، به همراه برادرش تحت بازداشت و بازجویی پلیس هستند.
بهرغم مجهولماندن مکان اتفاق نمایش، ارجاعات و فضای حاکم بر بازجوییها، کشور انگلستان با آن سیاستهای پیشگیری جرم قبل از وقوع را به ذهن متبادر میسازد.
سه صحنه رویارویی شخصیتها که خود طولانی هستند با چند تکگویی کاتوریان که داستانهایش را روایت میکند به هم متصل میشوند.
«یعقوبی» با توجه به اصرار بر حفظ تمامیت متن و همچنین برای همراهکردن مخاطب در سرتاسر نمایش، از تصاویر انیمیتشدهای که حال و هوای کلی داستانهای کاتوریان را نشان میدهد، استفاده کرده است اما در اجرای چنین متنی (با توجه به طولانیبودن مدت نمایش و دیالوگهای سرضرب مک دوناف) آنچه مهم است حفظ ریتم خارقالعاده بازیها و دیالوگهاست که متاسفانه در چند صحنه، شاهد افت این روند هستیم. البته یقین دارم «مرد بالشی» از آن دست نمایشهایی است که با جلوتر رفتن اجراها، ریتم حقیقی خود را پیدا میکند.
در این میان اصرار بر استفاده از کلمه لعنتی به عنوان جایگزین فارسی لفظ رکیک، به شدت آزاردهنده است.
انتخاب موسیقی نمایش برخلاف طراحی صحنه آن (بهخصوص میز پینگپنگ ناکارآمد) از نقاط قوت آن است.
«علی سرابی» با حضور تکپردهایاش، رنگ بدیعی به صحنه میبخشد. «سرابی» مانند همیشه از هر اتفاق جزیی لحظهای ماندگار میسازد و روح اثر«مک دوناف» را به خوبی به نمایش میگذارد. «پیام دهکردی» هم با یک بازی متفاوت در بسیاری از لحظات حضوری خیرهکننده دارد. «نوید محمدزاده» که اجرای بخش زیادی از خشونتهای نهفته در متن بر عهدهاش بوده، از عهده اجرای نقش «اریل» برآمده. تلاش «احمد مهرانفر» هم که جرات کرده تا اصلیترین شخصیت نمایش را با کمتر از دو هفته تمرین به اجرا برساند، قابل تقدیر است.
در آخر میخواهم یادی کنم از «داریوش موفق» که به دلیل یک بدبیاری جسمانی از اجرای نقش کاتوریان باز ماند. امیدوارم به زودی شاهد بازگشتش به صحنهها باشیم.
نمایش «مرد بالشی» که هر شب ساعت 8:30 در تماشاخانه شماره یک ایرانشهر اجرا میشود نمایشی است که حتی شنیدنش برای گوشهایتان غنیمت است.
نسخه اولیه «مرد بالشی» نوشته «مارتین مک دوناف» در سال ١٩٩٥ روخوانی شد اما اولینبار در سال ٢٠٠٣ بود که در تئاتر ملی انگلستان به روی صحنه رفت و دو جایزه «لارنس اولیویه» و منتقدان نیویورک را از آن خود کرد. دو جایزه تونی هم به اجرای اثر تعلق گرفت.
مرد بالشی حکایت نویسندهای به نام کاتوریان است که به دلیل شباهتهایی که بین داستانهای «برادران گریم»وارش و قتل تعدادی کودک وجود دارد، به همراه برادرش تحت بازداشت و بازجویی پلیس هستند.
بهرغم مجهولماندن مکان اتفاق نمایش، ارجاعات و فضای حاکم بر بازجوییها، کشور انگلستان با آن سیاستهای پیشگیری جرم قبل از وقوع را به ذهن متبادر میسازد.
سه صحنه رویارویی شخصیتها که خود طولانی هستند با چند تکگویی کاتوریان که داستانهایش را روایت میکند به هم متصل میشوند.
«یعقوبی» با توجه به اصرار بر حفظ تمامیت متن و همچنین برای همراهکردن مخاطب در سرتاسر نمایش، از تصاویر انیمیتشدهای که حال و هوای کلی داستانهای کاتوریان را نشان میدهد، استفاده کرده است اما در اجرای چنین متنی (با توجه به طولانیبودن مدت نمایش و دیالوگهای سرضرب مک دوناف) آنچه مهم است حفظ ریتم خارقالعاده بازیها و دیالوگهاست که متاسفانه در چند صحنه، شاهد افت این روند هستیم. البته یقین دارم «مرد بالشی» از آن دست نمایشهایی است که با جلوتر رفتن اجراها، ریتم حقیقی خود را پیدا میکند.
در این میان اصرار بر استفاده از کلمه لعنتی به عنوان جایگزین فارسی لفظ رکیک، به شدت آزاردهنده است.
انتخاب موسیقی نمایش برخلاف طراحی صحنه آن (بهخصوص میز پینگپنگ ناکارآمد) از نقاط قوت آن است.
«علی سرابی» با حضور تکپردهایاش، رنگ بدیعی به صحنه میبخشد. «سرابی» مانند همیشه از هر اتفاق جزیی لحظهای ماندگار میسازد و روح اثر«مک دوناف» را به خوبی به نمایش میگذارد. «پیام دهکردی» هم با یک بازی متفاوت در بسیاری از لحظات حضوری خیرهکننده دارد. «نوید محمدزاده» که اجرای بخش زیادی از خشونتهای نهفته در متن بر عهدهاش بوده، از عهده اجرای نقش «اریل» برآمده. تلاش «احمد مهرانفر» هم که جرات کرده تا اصلیترین شخصیت نمایش را با کمتر از دو هفته تمرین به اجرا برساند، قابل تقدیر است.
در آخر میخواهم یادی کنم از «داریوش موفق» که به دلیل یک بدبیاری جسمانی از اجرای نقش کاتوریان باز ماند. امیدوارم به زودی شاهد بازگشتش به صحنهها باشیم.
نمایش «مرد بالشی» که هر شب ساعت 8:30 در تماشاخانه شماره یک ایرانشهر اجرا میشود نمایشی است که حتی شنیدنش برای گوشهایتان غنیمت است.
*بخشی از دیالوگ مایکل به برادرش
«مارتین مک دوناف» ایرلندی-انگلیسی امروز دیگر تنها یک نمایشنامهنویس و خالق ملکه زیبای لینین به حساب نمیآید. «مک دوناف» باساختن دو فیلم تحسینشده «در بروژ» و «هفت روانپریش» (که در آن به وضوح شاهد خودنمایی شخصیتها و فضاهای مورد علاقهاش هستیم) جای خود را در میان سینمادوستان هم محکم کرده. فیلم «در بروژ» به شدت وامدار فضای نمایشی (و بیشتر مستخدم ماشینی پینتر) بود اما وی با پرداختی به شدت سینمایی، ثابت کرد که تفاوت این دو مدیوم را به خوبی میشناسد و با آگاهی کامل به عرصه فیلمسازی ورود پیدا کرده است.
نسخه اولیه «مرد بالشی» نوشته «مارتین مک دوناف» در سال ١٩٩٥ روخوانی شد اما اولینبار در سال ٢٠٠٣ بود که در تئاتر ملی انگلستان به روی صحنه رفت و دو جایزه «لارنس اولیویه» و منتقدان نیویورک را از آن خود کرد. دو جایزه تونی هم به اجرای اثر تعلق گرفت.
مرد بالشی حکایت نویسندهای به نام کاتوریان است که به دلیل شباهتهایی که بین داستانهای «برادران گریم»وارش و قتل تعدادی کودک وجود دارد، به همراه برادرش تحت بازداشت و بازجویی پلیس هستند.
بهرغم مجهولماندن مکان اتفاق نمایش، ارجاعات و فضای حاکم بر بازجوییها، کشور انگلستان با آن سیاستهای پیشگیری جرم قبل از وقوع را به ذهن متبادر میسازد.
سه صحنه رویارویی شخصیتها که خود طولانی هستند با چند تکگویی کاتوریان که داستانهایش را روایت میکند به هم متصل میشوند.
«یعقوبی» با توجه به اصرار بر حفظ تمامیت متن و همچنین برای همراهکردن مخاطب در سرتاسر نمایش، از تصاویر انیمیتشدهای که حال و هوای کلی داستانهای کاتوریان را نشان میدهد، استفاده کرده است اما در اجرای چنین متنی (با توجه به طولانیبودن مدت نمایش و دیالوگهای سرضرب مک دوناف) آنچه مهم است حفظ ریتم خارقالعاده بازیها و دیالوگهاست که متاسفانه در چند صحنه، شاهد افت این روند هستیم. البته یقین دارم «مرد بالشی» از آن دست نمایشهایی است که با جلوتر رفتن اجراها، ریتم حقیقی خود را پیدا میکند.
در این میان اصرار بر استفاده از کلمه لعنتی به عنوان جایگزین فارسی لفظ رکیک، به شدت آزاردهنده است.
انتخاب موسیقی نمایش برخلاف طراحی صحنه آن (بهخصوص میز پینگپنگ ناکارآمد) از نقاط قوت آن است.
«علی سرابی» با حضور تکپردهایاش، رنگ بدیعی به صحنه میبخشد. «سرابی» مانند همیشه از هر اتفاق جزیی لحظهای ماندگار میسازد و روح اثر«مک دوناف» را به خوبی به نمایش میگذارد. «پیام دهکردی» هم با یک بازی متفاوت در بسیاری از لحظات حضوری خیرهکننده دارد. «نوید محمدزاده» که اجرای بخش زیادی از خشونتهای نهفته در متن بر عهدهاش بوده، از عهده اجرای نقش «اریل» برآمده. تلاش «احمد مهرانفر» هم که جرات کرده تا اصلیترین شخصیت نمایش را با کمتر از دو هفته تمرین به اجرا برساند، قابل تقدیر است.
در آخر میخواهم یادی کنم از «داریوش موفق» که به دلیل یک بدبیاری جسمانی از اجرای نقش کاتوریان باز ماند. امیدوارم به زودی شاهد بازگشتش به صحنهها باشیم.
نمایش «مرد بالشی» که هر شب ساعت 8:30 در تماشاخانه شماره یک ایرانشهر اجرا میشود نمایشی است که حتی شنیدنش برای گوشهایتان غنیمت است.
نسخه اولیه «مرد بالشی» نوشته «مارتین مک دوناف» در سال ١٩٩٥ روخوانی شد اما اولینبار در سال ٢٠٠٣ بود که در تئاتر ملی انگلستان به روی صحنه رفت و دو جایزه «لارنس اولیویه» و منتقدان نیویورک را از آن خود کرد. دو جایزه تونی هم به اجرای اثر تعلق گرفت.
مرد بالشی حکایت نویسندهای به نام کاتوریان است که به دلیل شباهتهایی که بین داستانهای «برادران گریم»وارش و قتل تعدادی کودک وجود دارد، به همراه برادرش تحت بازداشت و بازجویی پلیس هستند.
بهرغم مجهولماندن مکان اتفاق نمایش، ارجاعات و فضای حاکم بر بازجوییها، کشور انگلستان با آن سیاستهای پیشگیری جرم قبل از وقوع را به ذهن متبادر میسازد.
سه صحنه رویارویی شخصیتها که خود طولانی هستند با چند تکگویی کاتوریان که داستانهایش را روایت میکند به هم متصل میشوند.
«یعقوبی» با توجه به اصرار بر حفظ تمامیت متن و همچنین برای همراهکردن مخاطب در سرتاسر نمایش، از تصاویر انیمیتشدهای که حال و هوای کلی داستانهای کاتوریان را نشان میدهد، استفاده کرده است اما در اجرای چنین متنی (با توجه به طولانیبودن مدت نمایش و دیالوگهای سرضرب مک دوناف) آنچه مهم است حفظ ریتم خارقالعاده بازیها و دیالوگهاست که متاسفانه در چند صحنه، شاهد افت این روند هستیم. البته یقین دارم «مرد بالشی» از آن دست نمایشهایی است که با جلوتر رفتن اجراها، ریتم حقیقی خود را پیدا میکند.
در این میان اصرار بر استفاده از کلمه لعنتی به عنوان جایگزین فارسی لفظ رکیک، به شدت آزاردهنده است.
انتخاب موسیقی نمایش برخلاف طراحی صحنه آن (بهخصوص میز پینگپنگ ناکارآمد) از نقاط قوت آن است.
«علی سرابی» با حضور تکپردهایاش، رنگ بدیعی به صحنه میبخشد. «سرابی» مانند همیشه از هر اتفاق جزیی لحظهای ماندگار میسازد و روح اثر«مک دوناف» را به خوبی به نمایش میگذارد. «پیام دهکردی» هم با یک بازی متفاوت در بسیاری از لحظات حضوری خیرهکننده دارد. «نوید محمدزاده» که اجرای بخش زیادی از خشونتهای نهفته در متن بر عهدهاش بوده، از عهده اجرای نقش «اریل» برآمده. تلاش «احمد مهرانفر» هم که جرات کرده تا اصلیترین شخصیت نمایش را با کمتر از دو هفته تمرین به اجرا برساند، قابل تقدیر است.
در آخر میخواهم یادی کنم از «داریوش موفق» که به دلیل یک بدبیاری جسمانی از اجرای نقش کاتوریان باز ماند. امیدوارم به زودی شاهد بازگشتش به صحنهها باشیم.
نمایش «مرد بالشی» که هر شب ساعت 8:30 در تماشاخانه شماره یک ایرانشهر اجرا میشود نمایشی است که حتی شنیدنش برای گوشهایتان غنیمت است.
*بخشی از دیالوگ مایکل به برادرش
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.