|

برای نازنین و تلاش‌هاي فردي‌اش

مهزاد الیاسی: اولین‌باری که نازنین دیهیمی را دیدم، آخرین روز روزنامه نشاط در سال 1392 بود. ماشاءالله شمس‌الواعظین هنوز آن‌قدر امیدواری داشت که بگوید: «ازتون خواهش می‌کنم مطالبتون رو محض احتیاط، فقط تا یک هفته دیگه نگه دارید»، اما چاپ‌نشدن روزنامه بعد از مدت‌ها سردرگمی، دیگر قطعی شده بود و همه‌مان به رسم یادبود، در دفتر روزنامه، بالاتر از پل کریمخان‌زند جمع شده بودیم تا نشاط را تشییع کنیم. پیش‌شماره مطالب سیاسی و اجتماعی از دست رفته بود، اما ادبیات ‌جهان، گذشت زمان نمی‌شناسد. هنوز می‌شد با متن‌های جمع‌شده صفحه ادبیات روزنامه، حداقل یک فصلنامه چاپ کرد. من که کاره‌ای نبودم و فقط مطلب داده بودم، اما حال‌ روزنامه‌نگارهای ثابت حسابی گرفته بود. در حیاط روزنامه نشسته بودیم و بحث می‌‌کردیم که چه‌کار می‌شود کرد. یکی از بچه‌ها، خطاب به دختری قدبلند که در بالکن طبقه بالا سیگار می‌کشید، گفت: نازنین بیا اینجا یه‌دقیقه... نازنین دیهیمی با همان حالت همیشگی در چهره‌ که نمی‌شد خواندش، به ما پیوست. بالاخره تصمیم گرفتیم تمام متن‌های ادبی رودست‌مانده را در سایتی منتشر کنیم و نازنین که انگار سرش برای چنین کارهایی درد می‌کرد، پیشنهاد داد برای جلسات هفتگی در خانه‌‌ او جمع شویم. ماه‌های بعد به تلاش ما برای سرپا نگه‌داشتن سایت سرخ و سیاه و تولید جسته‌وگریخته مطالب جدید گذشت. من و نازنین با وجود دیدارهای هفتگی تقریبا منظم در طول چندماه، هیچ‌وقت با هم صمیمی نشدیم. او همیشه به نظرم دختری غمگین می‌رسید و من احتمالا به ‌نظر او زیادی الکی‌خوش بودم، اما به‌ خاطر دارم که هرچقدر زمان بیشتر می‌گذشت، از میزان اطلاعات و دانش او درباره تقریبا همه‌چیز، شگفت‌زده و شگفت‌زده‌تر می‌شدم.
به خواندن قصه‌های سیندرلایی روزنامه‌نگاران قدیمی؛ از چگونگی سردبیر و نویسنده و خبرنگارشدن‌‌ علاقه‌مندم، به‌خصوص آنجای روایت که به‌خاطر اعتماد سردبیر کارکشته‌ای برای زدن تیتر، تهیه گزارش یا چاپ مطلبی متهورانه، ناگهان حرفه‌شان در مطبوعات از ‌این‌رو به آن‌رو می‌چرخد و به مرور زمان می‌شوند یک سردبیر و روزنامه‌نگار کارکشته‌‌ و بنام دیگر که قرار است خودشان، در حکایتی، دست روزنامه‌نگار جوانی را بگیرند و بالا بکشند. نسل ما به این داستان‌ها نرسید. ما انگار زور می‌زدیم یک خاطره شیرین را دوباره زندگی کنیم. روزهای آخر دوران طلایی مطبوعات چاپی بود اما اگر این قصه می‌توانست تکرار شود، ردایی بود دوخته‌شده برای نازنین دیهیمی. بزرگ‌شدن در یک خانواده فرهیخته، کتاب‌خواری بی‌حدومرز، دانش گسترده و تسلط هنرمندانه‌اش به ادبیات، از او موقعیتی یگانه می‌ساخت. اتفاقات زیادی باید دست ‌به‌ دست هم دهند تا یک جامعه، سرمایه‌ای فرهنگی مثل نازنین دیهیمی تولید کند؛ سرمایه‌ای که باید در بستری مناسب، ببالد و متکثر شود. حالا می‌دانیم که فرصت ما اندک بود و در همین فرصت اندک راه پرش او در مطبوعات مسدود شد. تلاش‌های فردی نازنین برای تولید فرهنگ، استعاره‌ای از کوشش برای نفس‌کشیدن در شهری پر از دود و دم بود. تا جایی می‌شود هوای آلوده‌ای که ریه‌ات را اشغال کرده نادیده‌ بگیری، تا جایی می‌توان برای داشتن اکسیژن جنگید. زمانی می‌رسد
که وا می‌دهی و تمام.
این‌همه نوشتم و فراموش کردم به مرگ او اشاره کنم. نازنین دیهیمی، مترجم و روزنامه‌نگار، 20 آبان 1396 در 29سالگی در اثر حمله آسم درگذشت و به دنبال سایت سرخ و سیاه نباشید. این سایت دیگر بالا نیست.

مهزاد الیاسی: اولین‌باری که نازنین دیهیمی را دیدم، آخرین روز روزنامه نشاط در سال 1392 بود. ماشاءالله شمس‌الواعظین هنوز آن‌قدر امیدواری داشت که بگوید: «ازتون خواهش می‌کنم مطالبتون رو محض احتیاط، فقط تا یک هفته دیگه نگه دارید»، اما چاپ‌نشدن روزنامه بعد از مدت‌ها سردرگمی، دیگر قطعی شده بود و همه‌مان به رسم یادبود، در دفتر روزنامه، بالاتر از پل کریمخان‌زند جمع شده بودیم تا نشاط را تشییع کنیم. پیش‌شماره مطالب سیاسی و اجتماعی از دست رفته بود، اما ادبیات ‌جهان، گذشت زمان نمی‌شناسد. هنوز می‌شد با متن‌های جمع‌شده صفحه ادبیات روزنامه، حداقل یک فصلنامه چاپ کرد. من که کاره‌ای نبودم و فقط مطلب داده بودم، اما حال‌ روزنامه‌نگارهای ثابت حسابی گرفته بود. در حیاط روزنامه نشسته بودیم و بحث می‌‌کردیم که چه‌کار می‌شود کرد. یکی از بچه‌ها، خطاب به دختری قدبلند که در بالکن طبقه بالا سیگار می‌کشید، گفت: نازنین بیا اینجا یه‌دقیقه... نازنین دیهیمی با همان حالت همیشگی در چهره‌ که نمی‌شد خواندش، به ما پیوست. بالاخره تصمیم گرفتیم تمام متن‌های ادبی رودست‌مانده را در سایتی منتشر کنیم و نازنین که انگار سرش برای چنین کارهایی درد می‌کرد، پیشنهاد داد برای جلسات هفتگی در خانه‌‌ او جمع شویم. ماه‌های بعد به تلاش ما برای سرپا نگه‌داشتن سایت سرخ و سیاه و تولید جسته‌وگریخته مطالب جدید گذشت. من و نازنین با وجود دیدارهای هفتگی تقریبا منظم در طول چندماه، هیچ‌وقت با هم صمیمی نشدیم. او همیشه به نظرم دختری غمگین می‌رسید و من احتمالا به ‌نظر او زیادی الکی‌خوش بودم، اما به‌ خاطر دارم که هرچقدر زمان بیشتر می‌گذشت، از میزان اطلاعات و دانش او درباره تقریبا همه‌چیز، شگفت‌زده و شگفت‌زده‌تر می‌شدم.
به خواندن قصه‌های سیندرلایی روزنامه‌نگاران قدیمی؛ از چگونگی سردبیر و نویسنده و خبرنگارشدن‌‌ علاقه‌مندم، به‌خصوص آنجای روایت که به‌خاطر اعتماد سردبیر کارکشته‌ای برای زدن تیتر، تهیه گزارش یا چاپ مطلبی متهورانه، ناگهان حرفه‌شان در مطبوعات از ‌این‌رو به آن‌رو می‌چرخد و به مرور زمان می‌شوند یک سردبیر و روزنامه‌نگار کارکشته‌‌ و بنام دیگر که قرار است خودشان، در حکایتی، دست روزنامه‌نگار جوانی را بگیرند و بالا بکشند. نسل ما به این داستان‌ها نرسید. ما انگار زور می‌زدیم یک خاطره شیرین را دوباره زندگی کنیم. روزهای آخر دوران طلایی مطبوعات چاپی بود اما اگر این قصه می‌توانست تکرار شود، ردایی بود دوخته‌شده برای نازنین دیهیمی. بزرگ‌شدن در یک خانواده فرهیخته، کتاب‌خواری بی‌حدومرز، دانش گسترده و تسلط هنرمندانه‌اش به ادبیات، از او موقعیتی یگانه می‌ساخت. اتفاقات زیادی باید دست ‌به‌ دست هم دهند تا یک جامعه، سرمایه‌ای فرهنگی مثل نازنین دیهیمی تولید کند؛ سرمایه‌ای که باید در بستری مناسب، ببالد و متکثر شود. حالا می‌دانیم که فرصت ما اندک بود و در همین فرصت اندک راه پرش او در مطبوعات مسدود شد. تلاش‌های فردی نازنین برای تولید فرهنگ، استعاره‌ای از کوشش برای نفس‌کشیدن در شهری پر از دود و دم بود. تا جایی می‌شود هوای آلوده‌ای که ریه‌ات را اشغال کرده نادیده‌ بگیری، تا جایی می‌توان برای داشتن اکسیژن جنگید. زمانی می‌رسد
که وا می‌دهی و تمام.
این‌همه نوشتم و فراموش کردم به مرگ او اشاره کنم. نازنین دیهیمی، مترجم و روزنامه‌نگار، 20 آبان 1396 در 29سالگی در اثر حمله آسم درگذشت و به دنبال سایت سرخ و سیاه نباشید. این سایت دیگر بالا نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.