|

انتخاب سیاست‌مدارانه اکبر احدی

فدراسیون بوکس از همان بدو راه‌اندازی مجددش در سال 67، یک مربی شش‌دانگ داخلی و خارجی خوب بالای سرش ندیده است؛ از مساعدیان و نهرودی گرفته تا مربیان کوبایی و روسی و اوکراینی؛ مانند آسبال، ساگارو، دیمیتری، برایف، وینکوف و این آخری باربارو خیمنز کوبایی، چراکه در آوردن مربیان خارجی از همان ابتدا هم فدراسیون برنامه‌ای نداشته و به دلیل برخی اشتباهات محرز مانند دوپینگ و پناهنده‌شدن چند بوکسور در المپیک 2000 سیدنی یا دخالت‌ها و زیرآب‌زنی مربیان داخلی، مربیان خارجی عطای ماندن در ایران را به لقایش بخشیدند تا در خارج از ایران شاهد افتخارآفرینی همین مربیان در دیگر کشورها باشیم.
درست در ماه‌های پایانی حضور ناطق‌نوری در رأس فدراسیون بوکس بود که خبر از آمدن یک مربی خوب کوبایی برای تیم ملی بزرگ‌سالان داده شد که بعد از چند ماه تأخیر شاهد رونمایی از مربی میان‌قد و باتجربه‌ای به نام باربارو خیمنز بودیم که در همان نشست اول با خبرنگاران عنوان کرد مشت‌زنان کشورمان تنبل و بی‌تجربه هستند.
این مربی کوبایی اگرچه در بُعد تمرین و بدن‌سازی توانست باعث بهترشدن وضعیت مشت‌زنان کشورمان در اردو و مسابقات برون‌مرزی شود، ولی از مسابقات آسیایی دست‌خالی برگشت تا مشخص شود نتیجه‌گرفتن فقط به آوردن مربی نیست.
در همین گیرودار بود که ناگهان احمد ناطق‌نوری را استعفایش دادند تا افشین داوری سرپرستی فدراسیون بوکس را در دست بگیرد و در همان جلسات نخستین از مربی کوبایی بخواهد برنامه‌اش را برای آماده‌سازی تیم ملی ارائه دهد.
خیمنز که فکرش را نمی‌کرد سرپرست جدید چنین چیزی بخواهد، به بیان کلی‌گویی پرداخت تا نشان دهد بیشتر یک مربی تمرین‌دهنده است تا علمی، به‌هرحال این مربی کوبایی که تلاش زیادی کرد تا تیم ملی کوبا برای اردویی مشترک به ایران بیاید، با آمدن داوری، سرپرست جدید، با یک حساب سرانگشتی به بهانه بالابودن هزینه آمدن و اردوی مشترک با کوبا، قید آمدن این تیم را زد تا همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، مربی کوبایی هم که هنوز قراردادش به اتمام نرسیده بود، جایش را به یک مربی وطنی نام‌آشنا به نام اکبر احدی بدهد.
اکبر احدی که سال‌ها در کنار نهرودی یا به‌طور مستقل هدایت ملی‌پوشان بوکس را در اختیار داشت، بعد از نظرخواهی سرپرست و بررسی جمیع جهات و دلایل فنی و غیرفنی توانست هدایت تیم ملی بوکس را تا بازی‌های آسیایی اندونزی در دست بگیرد.
حال در این بزنگاه یارگیری انتخاباتی، حضور اکبر احدی در رأس تیم ملی جدای از شایستگی وی می‌تواند در راستای مهره‌چینی سرپرست فدراسیون برای مجمع انتخابی فدراسیون بوکس باشد که در نوع خود قابل‌تأمل است، به‌خصوص که سرپرست فعلی فدراسیون، گمانه‌زنی‌های خوبی در این زمینه، به‌خصوص در برگزاری مجامع هیئت‌ها داشته و در حاشیه همین رقابت‌های کشوری که در کردستان برگزار شده بود، مدعیان صندلی ریاست رقابت سختی برای جلب آرای هیئت‌ها داشتند و مسئولان فدراسیون چندان حواسشان به برگزاری رقابت‌ها نبود تا با انتخاب احدی به‌عنوان سرمربی، از هم‌اکنون آرای مربیان و ورزشکاران را به نفع یکی از کاندیداها کنار بگذاریم.
احدی: باید به خيمنز زمان می‌دادند
احدی در حالی سرمربیگری تیم ملی بوکس را تا بازی‌های المپیک 2016 ریو به عهده داشت که بعد از ناکامی احسان روزبهانی، تنها نماینده بوکس ایران، در این بازی‌ها، از ادامه همکاری با این تیم صرف‌نظر کرد. البته اختلاف‌نظرهای او با احمد ناطق‌نوری، رئیس پیشین فدراسیون بوکس، نیز یکی از دلایل همکاری‌نکردن احدی با این تیم بود.
بااین‌حال این مشت‌زن پیش‌کسوت که در گذشته کارنامه خوبی از سرمربیگری بوکسورهای ایرانی داشته، پذیرفته تا بار دیگر هدایت تیم ملی این رشته را به عهده بگیرد.
او به «شرق» می‌گوید: «برگشت دوباره من به تیم ملی، خواست خود جامعه بوکس بود. به‌نوعی در عمل انجام‌شده قرار گرفتم و این مسئولیت را قبول کردم. امیدوارم که شرمنده آنها نشوم».
احدی هم به برکناری خيمنز کوبایی با وجود تمام‌نشدن مدت قراردادش انتقاد می‌کند: «من در این مدتی که نبودم، اصلا به فدراسیون بوکس نرفتم که ببینم اوضاع از چه قرار است؛ اما این را می‌دانم که باید به خيمنز زمان می‌دادند. هر مربی برای اینکه نتیجه بگیرد، نیاز به فرصت دارد. به‌هرحال سیاست‌ها با هم فرق دارد. مسئولان فعلی اعتقادشان بر این است که باید با مربی داخلی کار کنند که من هم به دیده منت قبول کردم».
او در واکنش به بضاعت اندک تیم ملی بوکس و نداشتن پشتوانه‌های لازم برای این تیم اشاره می‌کند: «به‌هرحال ما باید بپذیریم که پتانسیل بوکس ما همین قدر است. مسابقات کشوری کردستان که به‌تازگی برگزار شد، به‌خوبی نشان داده که داشته‌های ما چقدر است. من در این شرایط که بازی‌های آسیایی 2018 در پیش است، وقتی برای استعدادیابی و پشتوانه‌سازی ندارم. باید برنامه‌ام طوری باشد که بتوانم همین تیم را حفظ کنم تا در این بازی‌ها به مدال برسم. چهار تورنمنت و اردوی مشترک با روس‌ها در فاصله 9 ماه باقی‌مانده تا بازی‌های آسیایی در تقویم داریم که باید بهترین بهره را از آن ببریم».

فدراسیون بوکس از همان بدو راه‌اندازی مجددش در سال 67، یک مربی شش‌دانگ داخلی و خارجی خوب بالای سرش ندیده است؛ از مساعدیان و نهرودی گرفته تا مربیان کوبایی و روسی و اوکراینی؛ مانند آسبال، ساگارو، دیمیتری، برایف، وینکوف و این آخری باربارو خیمنز کوبایی، چراکه در آوردن مربیان خارجی از همان ابتدا هم فدراسیون برنامه‌ای نداشته و به دلیل برخی اشتباهات محرز مانند دوپینگ و پناهنده‌شدن چند بوکسور در المپیک 2000 سیدنی یا دخالت‌ها و زیرآب‌زنی مربیان داخلی، مربیان خارجی عطای ماندن در ایران را به لقایش بخشیدند تا در خارج از ایران شاهد افتخارآفرینی همین مربیان در دیگر کشورها باشیم.
درست در ماه‌های پایانی حضور ناطق‌نوری در رأس فدراسیون بوکس بود که خبر از آمدن یک مربی خوب کوبایی برای تیم ملی بزرگ‌سالان داده شد که بعد از چند ماه تأخیر شاهد رونمایی از مربی میان‌قد و باتجربه‌ای به نام باربارو خیمنز بودیم که در همان نشست اول با خبرنگاران عنوان کرد مشت‌زنان کشورمان تنبل و بی‌تجربه هستند.
این مربی کوبایی اگرچه در بُعد تمرین و بدن‌سازی توانست باعث بهترشدن وضعیت مشت‌زنان کشورمان در اردو و مسابقات برون‌مرزی شود، ولی از مسابقات آسیایی دست‌خالی برگشت تا مشخص شود نتیجه‌گرفتن فقط به آوردن مربی نیست.
در همین گیرودار بود که ناگهان احمد ناطق‌نوری را استعفایش دادند تا افشین داوری سرپرستی فدراسیون بوکس را در دست بگیرد و در همان جلسات نخستین از مربی کوبایی بخواهد برنامه‌اش را برای آماده‌سازی تیم ملی ارائه دهد.
خیمنز که فکرش را نمی‌کرد سرپرست جدید چنین چیزی بخواهد، به بیان کلی‌گویی پرداخت تا نشان دهد بیشتر یک مربی تمرین‌دهنده است تا علمی، به‌هرحال این مربی کوبایی که تلاش زیادی کرد تا تیم ملی کوبا برای اردویی مشترک به ایران بیاید، با آمدن داوری، سرپرست جدید، با یک حساب سرانگشتی به بهانه بالابودن هزینه آمدن و اردوی مشترک با کوبا، قید آمدن این تیم را زد تا همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، مربی کوبایی هم که هنوز قراردادش به اتمام نرسیده بود، جایش را به یک مربی وطنی نام‌آشنا به نام اکبر احدی بدهد.
اکبر احدی که سال‌ها در کنار نهرودی یا به‌طور مستقل هدایت ملی‌پوشان بوکس را در اختیار داشت، بعد از نظرخواهی سرپرست و بررسی جمیع جهات و دلایل فنی و غیرفنی توانست هدایت تیم ملی بوکس را تا بازی‌های آسیایی اندونزی در دست بگیرد.
حال در این بزنگاه یارگیری انتخاباتی، حضور اکبر احدی در رأس تیم ملی جدای از شایستگی وی می‌تواند در راستای مهره‌چینی سرپرست فدراسیون برای مجمع انتخابی فدراسیون بوکس باشد که در نوع خود قابل‌تأمل است، به‌خصوص که سرپرست فعلی فدراسیون، گمانه‌زنی‌های خوبی در این زمینه، به‌خصوص در برگزاری مجامع هیئت‌ها داشته و در حاشیه همین رقابت‌های کشوری که در کردستان برگزار شده بود، مدعیان صندلی ریاست رقابت سختی برای جلب آرای هیئت‌ها داشتند و مسئولان فدراسیون چندان حواسشان به برگزاری رقابت‌ها نبود تا با انتخاب احدی به‌عنوان سرمربی، از هم‌اکنون آرای مربیان و ورزشکاران را به نفع یکی از کاندیداها کنار بگذاریم.
احدی: باید به خيمنز زمان می‌دادند
احدی در حالی سرمربیگری تیم ملی بوکس را تا بازی‌های المپیک 2016 ریو به عهده داشت که بعد از ناکامی احسان روزبهانی، تنها نماینده بوکس ایران، در این بازی‌ها، از ادامه همکاری با این تیم صرف‌نظر کرد. البته اختلاف‌نظرهای او با احمد ناطق‌نوری، رئیس پیشین فدراسیون بوکس، نیز یکی از دلایل همکاری‌نکردن احدی با این تیم بود.
بااین‌حال این مشت‌زن پیش‌کسوت که در گذشته کارنامه خوبی از سرمربیگری بوکسورهای ایرانی داشته، پذیرفته تا بار دیگر هدایت تیم ملی این رشته را به عهده بگیرد.
او به «شرق» می‌گوید: «برگشت دوباره من به تیم ملی، خواست خود جامعه بوکس بود. به‌نوعی در عمل انجام‌شده قرار گرفتم و این مسئولیت را قبول کردم. امیدوارم که شرمنده آنها نشوم».
احدی هم به برکناری خيمنز کوبایی با وجود تمام‌نشدن مدت قراردادش انتقاد می‌کند: «من در این مدتی که نبودم، اصلا به فدراسیون بوکس نرفتم که ببینم اوضاع از چه قرار است؛ اما این را می‌دانم که باید به خيمنز زمان می‌دادند. هر مربی برای اینکه نتیجه بگیرد، نیاز به فرصت دارد. به‌هرحال سیاست‌ها با هم فرق دارد. مسئولان فعلی اعتقادشان بر این است که باید با مربی داخلی کار کنند که من هم به دیده منت قبول کردم».
او در واکنش به بضاعت اندک تیم ملی بوکس و نداشتن پشتوانه‌های لازم برای این تیم اشاره می‌کند: «به‌هرحال ما باید بپذیریم که پتانسیل بوکس ما همین قدر است. مسابقات کشوری کردستان که به‌تازگی برگزار شد، به‌خوبی نشان داده که داشته‌های ما چقدر است. من در این شرایط که بازی‌های آسیایی 2018 در پیش است، وقتی برای استعدادیابی و پشتوانه‌سازی ندارم. باید برنامه‌ام طوری باشد که بتوانم همین تیم را حفظ کنم تا در این بازی‌ها به مدال برسم. چهار تورنمنت و اردوی مشترک با روس‌ها در فاصله 9 ماه باقی‌مانده تا بازی‌های آسیایی در تقویم داریم که باید بهترین بهره را از آن ببریم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.