انعکاس
هفته گذشته «تختهسفید» از نگاه کارشناسان به بررسی الزامات و بایدهای یک برنامه عملی در آموزشوپرورش پرداخت که مورد توجه مخاطبان محترم قرار گرفت. در این ستون بازخورد برخی از نظرات ارسالشده راجع به یادداشتهای کارشناسان را منتشر میکنیم.
محمدرضا نیکنژاد / آموزگار: سخنان جناب کیارشی بهعنوان یک مسئول غیرآموزشی قابل نقد است. در ارتباط با مورد سوم که به «پیوند نظام پرداخت معلمان با کیفیت عوامل آموزشی» پرداختند نکاتی را طرح میکنم. پیوند دریافتی معلمان با میزان کیفیت کار آنها در کشورهایی مانند آمریکا تجربه شده و نهتنها نتیجههای موردنظر بهدست نیامده، بلکه بهشدت آموزش را تحتتأثیرات منفی قرار داده و سبب کمیشدن بیشتر آموزش شده است. در کنار این روش میتوانیم نمونههایی مانند کشورهای اسکاندیناوی از جمله فنلاند را مثال بزنیم که این کار را انجام ندادند و آموزش بهشدت کامیاب است، البته کامیابیاش تنها به این دلیل نیست. به نظر من این پیوند پیامدهای نامبارکی برای آموزش عمومی ما خواهد داشت. نمونه ملی آن اجرای رتبهبندی در دانشگاههاست. واقعا تا چه اندازه اجرای رتبهبندی در دانشگاه توانسته گره افت آموزشی در دانشگاه و نگاه مدرکگرایانه در آنها را تغییر دهد؟ بیگمان برای بهسازی کشتی بهگلنشسته آموزش نیاز به مجموعهای از راهکارهای درونی و بیرونی داریم که مهمترین پایهاش شفافیت در هدفها و تهیه زمینهای مناسب برای اجراست که شوربختانه سند تحول هم
بهخاطر ابهام فراوان در اهداف کلی و جزئی و نبود زمینههای نرمافزاری و سختافزاری نهتنها در این چهار سال که در 40 سال آینده نیز راهگشای آموزش ما نخواهد بود.
مهدی بهلولی / آموزگار: در مقاله جناب کیارشی به رتبهبندی معلمان بهعنوان یک راهکار اشاره شده است. شخصا فکر نمیکنم راه بهسازی آموزش، از این رهگذرها باشد. رتبهبندی معلمان در سرمشق آموزشوپرورش رقابتبنیاد قرار میگیرد که به نظر من الگوی مناسبی برای بهسازی آموزشوپرورش نیست. جناب برزویان، توسعه مدرسههای غیرانتفاعی را پیشنهاد میدهد. البته ایشان در توصیف وضع اقتصادی موجود آموزشوپرورش، خوب نوشتهاند. به نظر من مشکل این بزرگواران این است که بهنوعی کلاسیک میاندیشند و راهکارهای معمول را در کنار هم میگذارند، بیآنکه آن توجه بایسته را به همسازی آنها داشته باشند. تجربههای جهانی را هم باید در نظر گرفت و مشخص کرد که آیا برنامهای همچون رتبهبندی معلمان در دیگر نقاط جهان عملی شده است و اگر شده چه نتایجی بههمراه داشته است. همین مشکل در سند تحول بنیادین هم نمایان است و اتفاقا جناب الهیار ترکمن هم از این سند بهعنوان سندی جامع یاد میکند. درصورتیکه به نظر من خود این سند پر از مشکلات و تناقضهاست و بههیچرو نمیتواند بنیاد یک بهسازی درستوحسابی آموزش قرار گیرد.
هفته گذشته «تختهسفید» از نگاه کارشناسان به بررسی الزامات و بایدهای یک برنامه عملی در آموزشوپرورش پرداخت که مورد توجه مخاطبان محترم قرار گرفت. در این ستون بازخورد برخی از نظرات ارسالشده راجع به یادداشتهای کارشناسان را منتشر میکنیم.
محمدرضا نیکنژاد / آموزگار: سخنان جناب کیارشی بهعنوان یک مسئول غیرآموزشی قابل نقد است. در ارتباط با مورد سوم که به «پیوند نظام پرداخت معلمان با کیفیت عوامل آموزشی» پرداختند نکاتی را طرح میکنم. پیوند دریافتی معلمان با میزان کیفیت کار آنها در کشورهایی مانند آمریکا تجربه شده و نهتنها نتیجههای موردنظر بهدست نیامده، بلکه بهشدت آموزش را تحتتأثیرات منفی قرار داده و سبب کمیشدن بیشتر آموزش شده است. در کنار این روش میتوانیم نمونههایی مانند کشورهای اسکاندیناوی از جمله فنلاند را مثال بزنیم که این کار را انجام ندادند و آموزش بهشدت کامیاب است، البته کامیابیاش تنها به این دلیل نیست. به نظر من این پیوند پیامدهای نامبارکی برای آموزش عمومی ما خواهد داشت. نمونه ملی آن اجرای رتبهبندی در دانشگاههاست. واقعا تا چه اندازه اجرای رتبهبندی در دانشگاه توانسته گره افت آموزشی در دانشگاه و نگاه مدرکگرایانه در آنها را تغییر دهد؟ بیگمان برای بهسازی کشتی بهگلنشسته آموزش نیاز به مجموعهای از راهکارهای درونی و بیرونی داریم که مهمترین پایهاش شفافیت در هدفها و تهیه زمینهای مناسب برای اجراست که شوربختانه سند تحول هم
بهخاطر ابهام فراوان در اهداف کلی و جزئی و نبود زمینههای نرمافزاری و سختافزاری نهتنها در این چهار سال که در 40 سال آینده نیز راهگشای آموزش ما نخواهد بود.
مهدی بهلولی / آموزگار: در مقاله جناب کیارشی به رتبهبندی معلمان بهعنوان یک راهکار اشاره شده است. شخصا فکر نمیکنم راه بهسازی آموزش، از این رهگذرها باشد. رتبهبندی معلمان در سرمشق آموزشوپرورش رقابتبنیاد قرار میگیرد که به نظر من الگوی مناسبی برای بهسازی آموزشوپرورش نیست. جناب برزویان، توسعه مدرسههای غیرانتفاعی را پیشنهاد میدهد. البته ایشان در توصیف وضع اقتصادی موجود آموزشوپرورش، خوب نوشتهاند. به نظر من مشکل این بزرگواران این است که بهنوعی کلاسیک میاندیشند و راهکارهای معمول را در کنار هم میگذارند، بیآنکه آن توجه بایسته را به همسازی آنها داشته باشند. تجربههای جهانی را هم باید در نظر گرفت و مشخص کرد که آیا برنامهای همچون رتبهبندی معلمان در دیگر نقاط جهان عملی شده است و اگر شده چه نتایجی بههمراه داشته است. همین مشکل در سند تحول بنیادین هم نمایان است و اتفاقا جناب الهیار ترکمن هم از این سند بهعنوان سندی جامع یاد میکند. درصورتیکه به نظر من خود این سند پر از مشکلات و تناقضهاست و بههیچرو نمیتواند بنیاد یک بهسازی درستوحسابی آموزش قرار گیرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.