زنان؛ از انتخاب روحانی تا حضور در کابینه
عباس مخبر
همواره یکی از سختترین و پیچیدهترین مباحث، بحث حضور یا عدم حضور زنان در مراتب قدرت بوده، چراکه بههرحال، سخنگفتن درباره این مسائل ریشه در موضوع برابریخواهی یا حرکت به سمت آن دارد. بنابراین طرح پرسشهایی چون «آیا حضور زنان در کابینه میتواند به توسعه گفتمان برابری بینجامد؟» در این میان از اهمیت بیشتری برخوردار است. به نظر میرسد که لزوما، حضور زنان در کابینه به معنای تلاش در جهت برابری بیشتر حقوق زنان و مردان در کشور نباشد، زیرا در دولتهایی زنان حضور کمرنگتری داشتهاند، اما آن دولت در این مسیر حرکت کرده و برعکس. در این میان نباید این نکته را نادیده گرفت که حضور زنان در کابینه میتواند شکلی نمادین داشته باشد. در روزگاری که از افغانستان تا ایسلند (از شرق تا غرب) کابینه دولتهای مختلف سعی میکنند این حضور را در خود داشته باشند، دولت دوازدهم نیز میتواند و بهتر است که این حضور را نادیده نگیرد و از زنان در بخشهای مختلف خود برای ساخت ایرانی آباد و پیشرفته بهره ببرد. تجربه چهار سال اخیر دولت آقای روحانی نشان میدهد که حضور جدی، مؤثر و دغدغهمند خانم مولاوردی در کابینه ایشان بسیار موفق بود. این حضور اگرچه ممکن است در ابتدا شکلی نمادین داشته باشد، اما به مرور، در محتوای سیاستگذاریهای کلان کشور مؤثر افتاده و آنها را به سمت برابری بیشتر حقوق زنان سوق داده است. حالا که ایشان در این سمت در کابینه دوازدهم حضور ندارند شاید بشود گفت که شاهد حرکتی رو به عقب هستیم؛ اگرچه دنیای سیاست، درست مثل بازی شطرنج است، ممکن است جایی مهرهای عقب بیاید، اما آیا این به معنای عقبنشینی است؟ یکی از نکاتی که بعضا مخالفان حضور زنان در جامعه و بخش اجرائی به آن اشاره میکنند این است که جامعه زنان ایرانی تجربه حضور جدی در چنین بخشهایی را ندارند و بههمیندلیل باید میدان رقابت را برای مردان خالی کنند، اما آیا ما هم که تجربه چندانی در زمینه دموکراسیخواهی نداریم باید میدان را خالی بگذاریم؟ همهچیز از جایی باید شروع شود؛ اگر دموکراسی را از صندوق رأی شروع میکنیم، میتوانیم با استفاده از زنانی که تجربههای ارزنده اجتماعی، عملی، دانشگاهی و... دارند برای پستهای اجرائی کشور بهره ببریم و زمینه تجربهاندوزی آنها در این حوزه را هم فراهم کنیم. اگرچه نباید از یاد برد که کشور ما در طول این سالها، لااقل در حوزه شاخصهای علمی و تحصیلی زنان، از شرایط بسیار خوبی برخوردار شده است. به هر اداره و دفتری که میروید، زنان در حال کار و انجام مسئولیت هستند و به نظر میرسد که فرصت آن رسیده که به صورت جدی به بازی گرفته شوند و در کابینه نقش ایفا کنند. همچنین آنها در انتخاب روحانی بهعنوان دوازدهمین رئیسجمهور ایران، نقشی مهم و اساسی داشتند و اگر دولت میخواهد در امتداد مسیر احقاق حق مشارکت آنها حرکت کند، میتواند با انتخابی نمادین و حضور زنان در کابینه، محتوای سیاستگذاریهای خود را نیز به این سمت سوق دهد.
همواره یکی از سختترین و پیچیدهترین مباحث، بحث حضور یا عدم حضور زنان در مراتب قدرت بوده، چراکه بههرحال، سخنگفتن درباره این مسائل ریشه در موضوع برابریخواهی یا حرکت به سمت آن دارد. بنابراین طرح پرسشهایی چون «آیا حضور زنان در کابینه میتواند به توسعه گفتمان برابری بینجامد؟» در این میان از اهمیت بیشتری برخوردار است. به نظر میرسد که لزوما، حضور زنان در کابینه به معنای تلاش در جهت برابری بیشتر حقوق زنان و مردان در کشور نباشد، زیرا در دولتهایی زنان حضور کمرنگتری داشتهاند، اما آن دولت در این مسیر حرکت کرده و برعکس. در این میان نباید این نکته را نادیده گرفت که حضور زنان در کابینه میتواند شکلی نمادین داشته باشد. در روزگاری که از افغانستان تا ایسلند (از شرق تا غرب) کابینه دولتهای مختلف سعی میکنند این حضور را در خود داشته باشند، دولت دوازدهم نیز میتواند و بهتر است که این حضور را نادیده نگیرد و از زنان در بخشهای مختلف خود برای ساخت ایرانی آباد و پیشرفته بهره ببرد. تجربه چهار سال اخیر دولت آقای روحانی نشان میدهد که حضور جدی، مؤثر و دغدغهمند خانم مولاوردی در کابینه ایشان بسیار موفق بود. این حضور اگرچه ممکن است در ابتدا شکلی نمادین داشته باشد، اما به مرور، در محتوای سیاستگذاریهای کلان کشور مؤثر افتاده و آنها را به سمت برابری بیشتر حقوق زنان سوق داده است. حالا که ایشان در این سمت در کابینه دوازدهم حضور ندارند شاید بشود گفت که شاهد حرکتی رو به عقب هستیم؛ اگرچه دنیای سیاست، درست مثل بازی شطرنج است، ممکن است جایی مهرهای عقب بیاید، اما آیا این به معنای عقبنشینی است؟ یکی از نکاتی که بعضا مخالفان حضور زنان در جامعه و بخش اجرائی به آن اشاره میکنند این است که جامعه زنان ایرانی تجربه حضور جدی در چنین بخشهایی را ندارند و بههمیندلیل باید میدان رقابت را برای مردان خالی کنند، اما آیا ما هم که تجربه چندانی در زمینه دموکراسیخواهی نداریم باید میدان را خالی بگذاریم؟ همهچیز از جایی باید شروع شود؛ اگر دموکراسی را از صندوق رأی شروع میکنیم، میتوانیم با استفاده از زنانی که تجربههای ارزنده اجتماعی، عملی، دانشگاهی و... دارند برای پستهای اجرائی کشور بهره ببریم و زمینه تجربهاندوزی آنها در این حوزه را هم فراهم کنیم. اگرچه نباید از یاد برد که کشور ما در طول این سالها، لااقل در حوزه شاخصهای علمی و تحصیلی زنان، از شرایط بسیار خوبی برخوردار شده است. به هر اداره و دفتری که میروید، زنان در حال کار و انجام مسئولیت هستند و به نظر میرسد که فرصت آن رسیده که به صورت جدی به بازی گرفته شوند و در کابینه نقش ایفا کنند. همچنین آنها در انتخاب روحانی بهعنوان دوازدهمین رئیسجمهور ایران، نقشی مهم و اساسی داشتند و اگر دولت میخواهد در امتداد مسیر احقاق حق مشارکت آنها حرکت کند، میتواند با انتخابی نمادین و حضور زنان در کابینه، محتوای سیاستگذاریهای خود را نیز به این سمت سوق دهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.