جستوجوی مطالبات زنان از ورزشگاه تا کابینه
فریده غیرت
در قسمت اخیر برنامه نود، نظرسنجی مهمی درباره انتظارات جامعه فوتبال از دولت دوازدهم برگزار شد که با انعکاس خوبی در رسانهها توانست نتیجهای متفاوت به همراه داشته باشد. یکی از گزینههای این نظرسنجی که به موضوع حضور زنان (در قالب خانواده) در ورزشگاهها اشاره میکرد، توانست با بیش از 33 درصد رأی بهعنوان مهمترین مطالبه جامعه فوتبال از دولت دوازدهم مطرح شود. به نظر میرسد این مطالبه با وجود آنکه مطالبهای مهم در حوزه زنان کشور نیست اما میتوان آرزو داشت که تحقق آن، زمینه محققشدن مطالبات جدیتر زنان در چارچوب نظام قانونی کشور را فراهم کند. بسیاری از کسانی که در شرایطی در این نظرسنجی و نظرسنجیهای مشابه شرکت کردهاند و به حضور زنان در ورزشگاهها رأی دادند که تبعیضهایی در قوانین میان مرد و زن وجود دارد و بارها و بارها از تریبونهای مختلف، خواستار رفع آن شدهایم اما در کمال تعجب یا نسبت به آن سکوت شده یا پیگیری آن به جایی نرسیده است. اینها همه در حالی است که امید بود رئیسجمهور در کابینه دوازدهم، توجه خود به حوزه زنان را با انتخاب و معرفی یک وزیر زن نشان دهد. اگرچه این یک مطالبه جدی در حوزه زنان نبود اما میتوانست معترفِ نگاه شخص اول قوه مجریه به حضور و حیات و توانایی زنان ایران در بستر جامعه باشد که متأسفانه این اتفاق نیفتاد و اگر خوشبینانه به تقارن این دو مسئله بنگریم، به نظر میرسد دولت هنوز زنان را در بازی خود راه نداده اما زنان به دنبال آن هستند که لااقل اجازه تماشای این بازی را کسب کنند. با این همه تقارن این دو اتفاق مهم، نباید مانع از آن شود که چینش کابینه که نقشی کلیدی در چالشها و مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی پیشرو در چهار سال آینده دارد، نادیده گرفته شود و مغفول بماند. حضور زنان در ورزشگاهها اگرچه بالاترین بخش مطالبات بحق و قانونی زنان در جامعه ما نیست اما طرح آن یکی از دغدغههای جامعه زنان و دختران را به خود اختصاص داده است. بسیاری از همنسلان من به خاطر دارند که ما در سالهای پیش از انقلاب بارها و بارها به اتفاق خانوادههایمان به ورزشگاهها میرفتیم و از نزدیک شاهد رویدادهای ورزشی بودیم، بدون آنکه مشکل خاصی اتفاق بیفتد. بنابراین نه در آن زمان و نه در این زمان، این حضور، اولویت و شاکله مطالبات محسوب نشده و نمیشود. آنچه در آن دوران و تا حدودی در این دوران، مطالبه قانونی زنان بوده است، رفع تبعیض در قوانین و رفع تبعیض در نگاهی است که به نظر میرسد متأسفانه در برخی از شئونات اجتماعی و سیاسی و فرهنگی ما جاری است و ما همچنان برای رفع آن تلاش میکنیم و پلهپله جلو میرویم.
در قسمت اخیر برنامه نود، نظرسنجی مهمی درباره انتظارات جامعه فوتبال از دولت دوازدهم برگزار شد که با انعکاس خوبی در رسانهها توانست نتیجهای متفاوت به همراه داشته باشد. یکی از گزینههای این نظرسنجی که به موضوع حضور زنان (در قالب خانواده) در ورزشگاهها اشاره میکرد، توانست با بیش از 33 درصد رأی بهعنوان مهمترین مطالبه جامعه فوتبال از دولت دوازدهم مطرح شود. به نظر میرسد این مطالبه با وجود آنکه مطالبهای مهم در حوزه زنان کشور نیست اما میتوان آرزو داشت که تحقق آن، زمینه محققشدن مطالبات جدیتر زنان در چارچوب نظام قانونی کشور را فراهم کند. بسیاری از کسانی که در شرایطی در این نظرسنجی و نظرسنجیهای مشابه شرکت کردهاند و به حضور زنان در ورزشگاهها رأی دادند که تبعیضهایی در قوانین میان مرد و زن وجود دارد و بارها و بارها از تریبونهای مختلف، خواستار رفع آن شدهایم اما در کمال تعجب یا نسبت به آن سکوت شده یا پیگیری آن به جایی نرسیده است. اینها همه در حالی است که امید بود رئیسجمهور در کابینه دوازدهم، توجه خود به حوزه زنان را با انتخاب و معرفی یک وزیر زن نشان دهد. اگرچه این یک مطالبه جدی در حوزه زنان نبود اما میتوانست معترفِ نگاه شخص اول قوه مجریه به حضور و حیات و توانایی زنان ایران در بستر جامعه باشد که متأسفانه این اتفاق نیفتاد و اگر خوشبینانه به تقارن این دو مسئله بنگریم، به نظر میرسد دولت هنوز زنان را در بازی خود راه نداده اما زنان به دنبال آن هستند که لااقل اجازه تماشای این بازی را کسب کنند. با این همه تقارن این دو اتفاق مهم، نباید مانع از آن شود که چینش کابینه که نقشی کلیدی در چالشها و مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی پیشرو در چهار سال آینده دارد، نادیده گرفته شود و مغفول بماند. حضور زنان در ورزشگاهها اگرچه بالاترین بخش مطالبات بحق و قانونی زنان در جامعه ما نیست اما طرح آن یکی از دغدغههای جامعه زنان و دختران را به خود اختصاص داده است. بسیاری از همنسلان من به خاطر دارند که ما در سالهای پیش از انقلاب بارها و بارها به اتفاق خانوادههایمان به ورزشگاهها میرفتیم و از نزدیک شاهد رویدادهای ورزشی بودیم، بدون آنکه مشکل خاصی اتفاق بیفتد. بنابراین نه در آن زمان و نه در این زمان، این حضور، اولویت و شاکله مطالبات محسوب نشده و نمیشود. آنچه در آن دوران و تا حدودی در این دوران، مطالبه قانونی زنان بوده است، رفع تبعیض در قوانین و رفع تبعیض در نگاهی است که به نظر میرسد متأسفانه در برخی از شئونات اجتماعی و سیاسی و فرهنگی ما جاری است و ما همچنان برای رفع آن تلاش میکنیم و پلهپله جلو میرویم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.