سازمان ليگ فوتبال با قانون جديد وارد ميشود
نه سيگار بياوريد، نه سيگار بکشيد
سجاد فيروزي : ايران در ملبورن زير فشار وحشتناک تماشاگران استراليايي از تيم ميزبان دو بر يک عقب افتاده بود؛ اين آخرين شانس براي شاگردان والدير ويرای برزيلي براي رسيدن به جام جهاني 1998 فرانسه بود؛ خداداد عزيزي که از همان بازي به «غزال تيزپاي فوتبال ايران» معروف شد، دقيقه 80، گل مساوي را به مارک بوسنيچ خوشقيافه زد و اين دروازهبان را مات و مبهوت روي زمين نگه داشت. اتفاق مهمتر که حتي هنوز از ذهن خيليها پاک نشده، روي نيمکت که نه، نزديکيهاي نيمکت ايران رخ داد؛ جايي که والدير ويرا سيگاري آتش زد و بر لب گذاشت! او از ترس اينکه شکار دوربينهاي تلويزيوني شود، ابتدا سيگارش را روي زمين انداخت، ولي چند ثانيه بعد دوباره سيگار را بر لب گذاشت تا لذت گل خداداد را با کشيدن سيگار درهم بياميزد!
آن صحنه، اولين صحنه برخورد فوتبالدوستان ايراني با سيگارکشيدن مربيان نبود؛ در ليگ داخلي و در دهههاي گذشته يکي، دو مربي نامي بودند که روي نيمکت هم سيگار ميکشيدند؛ حتي در آن برهه دروازهبان يکي از تيمها هم بهدليل مصدوميت تعويض شد و روي نيمکت نشست، ولي در اقدامي بيسابقه سيگارش را درآورد و مشغول کشيدن شد! فوتبال ايران تنها جايي نبود که چنين صحنههايي را به چشم ميديدیم؛ بازيکنان و مربيان بزرگ و صاحبسبکي بودند (هستند) که تا وقت دست ميداد، شروع به کشيدن سيگار ميکردند، ولي اتفاقي که اين سيگارکشيدن را تحت تأثير قرار داد اين بود که رفتهرفته با روحيه ورزش در تضاد قرار گرفت و از اطراف زمين فوتبال رخت بربست.
مسئولان فيفا و AFC چند سال بعد با صدور بيانيههاي مختلفي مربيان و ورزشکاران را از کشيدن سيگار در زمين فوتبال و اطراف آن منع کردند و بعدها هم که ديگر توصيه کردند هرگز اين افراد سمت سيگار نروند.
اگرچه در سالهاي گذشته بازيکنان، مربيان و اعضاي فني باشگاهها و ناظراني که در ورزشگاه بودند، زير ذرهبين قرار ميگرفتند، ولي کمتر شده بود که تماشاگران در اين داستان شامل ممنوعيت شوند؛ البته اين موضوع در فوتبال اروپا چند سالي است که حلوفصل شده و تماشاگران اجازه استعمال دخانيات در خود ورزشگاه (به غير از مکانهايي که تعبيه شده) را ندارند و در صورت مشاهده چنين رفتاري باشگاه خاطي گاهی با جريمههاي سنگيني روبهرو ميشود.
ممنوعيت در ورزشگاههاي ايران
تا همين چند ماه پيش يعني دقيقا تا 21 فروردين 1396، کمتر هوادار فوتبالي در ايران ميدانست که ممکن است سيگارکشيدن در ورزشگاه، براي تيمش دردسر درست کند؛ تا اينکه پرسپوليس در اين روز در ليگ قهرمانان آسيا به مصاف الريان رفت و چند هفته بعد حکم انضباطي AFC به دست مسئولان باشگاه پرسپوليس و مسئولان فدراسيون فوتبال رسيد: باشگاه پرسپوليس بهدلیل استعمال دخانيات تماشاگرانش در ورزشگاه، سه هزار دلار جريمه شد! به همين راحتي سيگارکشيدن هواداران پرسپوليس نزديک به 10 ميليون تومان هزينه روي دست باشگاه گذاشت! از آن به بعد مسئولان فدراسيون فوتبال و باشگاههايي که تيمشان درگير رقابتهاي ليگ قهرمانان آسيا بودند، عاجزانه از هواداران خواستند در کنار نينداختن نور ليزر و پرتابنکردن بطري و اشيا به زمين، سيگار هم نکشند، چون طبق قانون بار اول جريمه جزئي و دفعات بعدتر، کشيدن سيگار جريمههاي بهمراتب سنگينتري هم دارد.
سازمان ليگ هم دستبهکار شد
حالا در فاصله چند روز مانده به شروع رقابتهاي ليگ، هيئترئيسه سازمان ليگ هم مصوبهاي را تأييد کرد که در آن «ورود و استعمال دخانيات در کليه ورزشگاهها را ممنوع» کرده است. اتفاقي که ميتواند نقطه عطفي در جهت سلامتي ورزشگاههاي ايران در زمان برگزاري مسابقات فوتبال باشد. «اين قانون را از دو منظر تصويب کرديم: يکي چون قانون بالادستي است، يعني تأکيد فيفا و AFC را دارد و ديگري اينکه قانون خود ما در ايران هم هست». اين را منصور قنبرزاده، يکي از اعضاي هيئترئيسه سازمان ليگ، به «شرق» ميگويد و ادامه ميدهد: «طبق قوانين فيفا و AFC استعمال دخانيات در ورزشگاهها ممنوع است. هنوز فراموش نکردهايم که سيگارکشيدن تماشاگران، جريمه مالي روي دست فدراسيون فوتبال و باشگاه پرسپوليس گذاشته است. البته از طرفي اين موضوع در قانون کشور ما هم ديده شده است: اينکه استعمال دخانيات در مکانهاي عمومي ممنوع است. ما طبق همين قانون، مصوب کرديم از اين پس باشگاهها به هوادارانشان اطلاعرساني کنند تا در ورزشگاهها سيگار نکشند».
منصور قنبرزاده در شرايطي از اطلاعرساني باشگاهها به هوادارانشان صحبت ميکند که ميگويد طبق قانون با باشگاههايي که تماشاگرانشان اين مورد را رعايت نميکنند برخورد ميشود؛ به اين معني که ابتدا جريمه اندک و بعدا جريمه سنگينتر ميشود.البته اگر قرار باشد در اين مورد هم مثل ورزشگاههاي معتبر دنيا برخورد شود، بايد حداقل جايي براي استعمال دخانيات براي تماشاگران در نظر گرفته شود؛ جايي که مثلا يک فرد سيگاري بتواند بين دو نيمه به آنجا برود و سيگارش را بکشد. قنبرزاده دراينباره ميگويد: «درست است؛ بايد فکري هم دراينباره شود تا اين طرح کاملتر شود، اما درحالحاضر چنين چيزي ديده نشده است».
دردسرهاي سيگارنکشيدن در ورزشگاه
نکته اما به تعبيهنشدن جايي مشخص خلاصه نميشود؛ موضوع اين است که در قانون «ورود» و «استعمال» دخانيات در ورزشگاههاي ايران منع شده است؛ به اين معني که تماشاگران اجازه بردن سيگار به ورزشگاه را هم ندارند، چه برسد به اينکه بخواهند دنبال جايي باشند تا سيگارشان را آنجا دود کنند. فارغ از اين داستان که برخورد نيروهاي اجرائي براي جلوگيري از حمل سيگار توسط تماشاگران کلي هزينهبر و احتمالا پردردسر خواهد بود، بايد به تفاوت ورزشگاههاي ايران با ورزشگاههاي معتبر دنيا هم اشاره شود. در ايران و عمدتا در زمان برگزاري يک بازي مهم، تماشاگران از سه ساعت قبل از بازي تا يک ساعت بعد از انجام بازي در ورزشگاه هستند و نميشود با گفتن اينکه «فقط دو ساعت است ميشود رعايت کرد» بسنده کرد. مشخصا طرح مصوبشده در عمل بسيار پسنديده است و رفتهرفته بايد در ورزشگاههاي ايران حاکم شود؛ ولي اينکه خلأهاي اين قانون جديد چه زمانی و چطور قرار است پر شود هنوز مشخص نيست.
سجاد فيروزي : ايران در ملبورن زير فشار وحشتناک تماشاگران استراليايي از تيم ميزبان دو بر يک عقب افتاده بود؛ اين آخرين شانس براي شاگردان والدير ويرای برزيلي براي رسيدن به جام جهاني 1998 فرانسه بود؛ خداداد عزيزي که از همان بازي به «غزال تيزپاي فوتبال ايران» معروف شد، دقيقه 80، گل مساوي را به مارک بوسنيچ خوشقيافه زد و اين دروازهبان را مات و مبهوت روي زمين نگه داشت. اتفاق مهمتر که حتي هنوز از ذهن خيليها پاک نشده، روي نيمکت که نه، نزديکيهاي نيمکت ايران رخ داد؛ جايي که والدير ويرا سيگاري آتش زد و بر لب گذاشت! او از ترس اينکه شکار دوربينهاي تلويزيوني شود، ابتدا سيگارش را روي زمين انداخت، ولي چند ثانيه بعد دوباره سيگار را بر لب گذاشت تا لذت گل خداداد را با کشيدن سيگار درهم بياميزد!
آن صحنه، اولين صحنه برخورد فوتبالدوستان ايراني با سيگارکشيدن مربيان نبود؛ در ليگ داخلي و در دهههاي گذشته يکي، دو مربي نامي بودند که روي نيمکت هم سيگار ميکشيدند؛ حتي در آن برهه دروازهبان يکي از تيمها هم بهدليل مصدوميت تعويض شد و روي نيمکت نشست، ولي در اقدامي بيسابقه سيگارش را درآورد و مشغول کشيدن شد! فوتبال ايران تنها جايي نبود که چنين صحنههايي را به چشم ميديدیم؛ بازيکنان و مربيان بزرگ و صاحبسبکي بودند (هستند) که تا وقت دست ميداد، شروع به کشيدن سيگار ميکردند، ولي اتفاقي که اين سيگارکشيدن را تحت تأثير قرار داد اين بود که رفتهرفته با روحيه ورزش در تضاد قرار گرفت و از اطراف زمين فوتبال رخت بربست.
مسئولان فيفا و AFC چند سال بعد با صدور بيانيههاي مختلفي مربيان و ورزشکاران را از کشيدن سيگار در زمين فوتبال و اطراف آن منع کردند و بعدها هم که ديگر توصيه کردند هرگز اين افراد سمت سيگار نروند.
اگرچه در سالهاي گذشته بازيکنان، مربيان و اعضاي فني باشگاهها و ناظراني که در ورزشگاه بودند، زير ذرهبين قرار ميگرفتند، ولي کمتر شده بود که تماشاگران در اين داستان شامل ممنوعيت شوند؛ البته اين موضوع در فوتبال اروپا چند سالي است که حلوفصل شده و تماشاگران اجازه استعمال دخانيات در خود ورزشگاه (به غير از مکانهايي که تعبيه شده) را ندارند و در صورت مشاهده چنين رفتاري باشگاه خاطي گاهی با جريمههاي سنگيني روبهرو ميشود.
ممنوعيت در ورزشگاههاي ايران
تا همين چند ماه پيش يعني دقيقا تا 21 فروردين 1396، کمتر هوادار فوتبالي در ايران ميدانست که ممکن است سيگارکشيدن در ورزشگاه، براي تيمش دردسر درست کند؛ تا اينکه پرسپوليس در اين روز در ليگ قهرمانان آسيا به مصاف الريان رفت و چند هفته بعد حکم انضباطي AFC به دست مسئولان باشگاه پرسپوليس و مسئولان فدراسيون فوتبال رسيد: باشگاه پرسپوليس بهدلیل استعمال دخانيات تماشاگرانش در ورزشگاه، سه هزار دلار جريمه شد! به همين راحتي سيگارکشيدن هواداران پرسپوليس نزديک به 10 ميليون تومان هزينه روي دست باشگاه گذاشت! از آن به بعد مسئولان فدراسيون فوتبال و باشگاههايي که تيمشان درگير رقابتهاي ليگ قهرمانان آسيا بودند، عاجزانه از هواداران خواستند در کنار نينداختن نور ليزر و پرتابنکردن بطري و اشيا به زمين، سيگار هم نکشند، چون طبق قانون بار اول جريمه جزئي و دفعات بعدتر، کشيدن سيگار جريمههاي بهمراتب سنگينتري هم دارد.
سازمان ليگ هم دستبهکار شد
حالا در فاصله چند روز مانده به شروع رقابتهاي ليگ، هيئترئيسه سازمان ليگ هم مصوبهاي را تأييد کرد که در آن «ورود و استعمال دخانيات در کليه ورزشگاهها را ممنوع» کرده است. اتفاقي که ميتواند نقطه عطفي در جهت سلامتي ورزشگاههاي ايران در زمان برگزاري مسابقات فوتبال باشد. «اين قانون را از دو منظر تصويب کرديم: يکي چون قانون بالادستي است، يعني تأکيد فيفا و AFC را دارد و ديگري اينکه قانون خود ما در ايران هم هست». اين را منصور قنبرزاده، يکي از اعضاي هيئترئيسه سازمان ليگ، به «شرق» ميگويد و ادامه ميدهد: «طبق قوانين فيفا و AFC استعمال دخانيات در ورزشگاهها ممنوع است. هنوز فراموش نکردهايم که سيگارکشيدن تماشاگران، جريمه مالي روي دست فدراسيون فوتبال و باشگاه پرسپوليس گذاشته است. البته از طرفي اين موضوع در قانون کشور ما هم ديده شده است: اينکه استعمال دخانيات در مکانهاي عمومي ممنوع است. ما طبق همين قانون، مصوب کرديم از اين پس باشگاهها به هوادارانشان اطلاعرساني کنند تا در ورزشگاهها سيگار نکشند».
منصور قنبرزاده در شرايطي از اطلاعرساني باشگاهها به هوادارانشان صحبت ميکند که ميگويد طبق قانون با باشگاههايي که تماشاگرانشان اين مورد را رعايت نميکنند برخورد ميشود؛ به اين معني که ابتدا جريمه اندک و بعدا جريمه سنگينتر ميشود.البته اگر قرار باشد در اين مورد هم مثل ورزشگاههاي معتبر دنيا برخورد شود، بايد حداقل جايي براي استعمال دخانيات براي تماشاگران در نظر گرفته شود؛ جايي که مثلا يک فرد سيگاري بتواند بين دو نيمه به آنجا برود و سيگارش را بکشد. قنبرزاده دراينباره ميگويد: «درست است؛ بايد فکري هم دراينباره شود تا اين طرح کاملتر شود، اما درحالحاضر چنين چيزي ديده نشده است».
دردسرهاي سيگارنکشيدن در ورزشگاه
نکته اما به تعبيهنشدن جايي مشخص خلاصه نميشود؛ موضوع اين است که در قانون «ورود» و «استعمال» دخانيات در ورزشگاههاي ايران منع شده است؛ به اين معني که تماشاگران اجازه بردن سيگار به ورزشگاه را هم ندارند، چه برسد به اينکه بخواهند دنبال جايي باشند تا سيگارشان را آنجا دود کنند. فارغ از اين داستان که برخورد نيروهاي اجرائي براي جلوگيري از حمل سيگار توسط تماشاگران کلي هزينهبر و احتمالا پردردسر خواهد بود، بايد به تفاوت ورزشگاههاي ايران با ورزشگاههاي معتبر دنيا هم اشاره شود. در ايران و عمدتا در زمان برگزاري يک بازي مهم، تماشاگران از سه ساعت قبل از بازي تا يک ساعت بعد از انجام بازي در ورزشگاه هستند و نميشود با گفتن اينکه «فقط دو ساعت است ميشود رعايت کرد» بسنده کرد. مشخصا طرح مصوبشده در عمل بسيار پسنديده است و رفتهرفته بايد در ورزشگاههاي ايران حاکم شود؛ ولي اينکه خلأهاي اين قانون جديد چه زمانی و چطور قرار است پر شود هنوز مشخص نيست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.