|

انتظار براي بسته شدن پرونده اسیدپاشی اصفهان

عبدالله ناصری

پرونده اسیدپاشی اصفهان هنوز باز است؛ نه‌فقط به این خاطر که یکی از قربانیان این فاجعه تلخ روز جمعه تحت عمل جراحی قرار گرفته، بلکه از این زاویه که در سال‌های اخیر شاهد گسترش این پدیده شوم اجتماعی و فرهنگی در سطح کشور بوده‌ایم و این موضوع تا به یکی از مسائل جدی بدل نشود و تلاش برای رفع ریشه‌ای آن در دستور کار بخش‌های مختلف قرار نگیرد، این پرونده هنوز باز خواهد بود و بعید نیست قربانیان بیشتری بگیرد.

در ماجرای اسیدپاشی‌های زنجیره‌ای اصفهان، با یک چالش انسانی- اجتماعی مواجه شدیم که در وهله اول تلاش بیشتری از سوی دولتمردان برای بهبود شرایط فرهنگی، اجتماعی و حتی اقتصادی بخش‌های مختلف کشور می‌طلبد تا با رفع چالش‌ها و موانع پیش‌روی توسعه فرهنگی و اجتماعی، عوامل این بزه اجتماعی را ریشه‌کن کنند. همان‌طور که می‌دانید ما در سال‌های اخیر شاهد بودیم که شایع‌شدن اختلافات شخصی، دامن‌زدن به ماجراهای عشقی و عاشقی و حتی در مواردی، ضعف فرهنگی، به روی‌آوردن گروهی از مردم به این بزه اجتماعی منجر شده است؛ بزهی که خسارت‌های مالی، جانی و روانی جبران‌ناپذیری به‌همراه داشته است.
اما از دریچه‌ای دیگر، گسترش پدیده اسیدپاشی، برای امنیت و آرامش کشور نیز نگران‌کننده است. بدنه اجتماعی و جامعه مدنی ما، فارغ از آنکه چه دولتی روی کار باشد و چه گروهی دست به این بزه اجتماعی زده باشند، از جانب چنین رفتارهای خشونت‌باری صدمه‌های جبران‌ناپذیر می‌بیند و در نهایت می‌تواند فضای ناامنی در کشور ایجاد کند. برای روشن‌شدن موضوع بی‌راه نیست اگر تصور کنیم با تکرار پیاپی عملیات‌های تروریستی که مدتی قبل چهارشنبه تلخ تهران را رقم زد، در سطح کشور با چه پیامدهایی مواجه خواهیم بود. شایع‌شدن رفتار خشونت‌بار اسیدپاشی نیز می‌تواند به همین شکل، شرایط روحی و روانی جامعه را به‌هم بزند و فارغ از تبعات انسانی، اقتصادی و فرهنگی به یک رفتار ضدامنیتی نیز بدل شود.
بر این اساس است که به نظر می‌رسد جمیع ارکان حاکمیت، باید نسبت به این بزه برگشت‌ناپذیر و بسیار پرخسارت حساس‌تر باشند. امروز اختلافات شخصی در جامعه گسترش پیدا کرده، آن‌هم در صورتی که انبوهی از پرونده‌ها و شکایات به نتیجه نرسیده، باری سنگین روی دوش قوه قضائیه و نهادهای قضائی کشور گذاشته است. در چنین شرایطی به نظر می‌رسد اگر مقابل رفتارهای پرخطر و خشونت‌گرایی چون اسیدپاشی نایستیم، زمینه گسترش آن را در سطوح مختلف جامعه فراهم کرده‌ایم. ممکن است برخی مسئولان در واکنش به چنین حساسیتی بگویند که امروز در جامعه مسائل و مشکلات جدی‌تری وجود دارد که رفع آنها در اولویت است، اما اگر در خلال بحران‌های فرهنگی، چنین پدیده‌های شومی در کشور عمومیت پیدا کنند، حل آن دیگر با یک عمل جراحی ساده مقدور نیست و می‌تواند به یک بحران ملی بدل شود. امروز بخش‌های مختلف این رسالت سنگین را بر دوش دارند که نسبت به چنین بزه‌هایی بی‌توجه یا کم‌توجه نباشند و آن را به شکل تهدیدی برای امنیت کشور تلقی کرده و مقابل آن بایستند. دولت نیز وظیفه دارد با توسعه فرهنگی و مدنی، فضای اجتماعی و مردمی جامعه را نسبت به رشد این پدیده شوم واکسینه کند. با چنین پیش‌شرط‌هایی است که می‌توان از بسته‌شدن پرونده اسیدپاشی در کشور سخن گفت.

پرونده اسیدپاشی اصفهان هنوز باز است؛ نه‌فقط به این خاطر که یکی از قربانیان این فاجعه تلخ روز جمعه تحت عمل جراحی قرار گرفته، بلکه از این زاویه که در سال‌های اخیر شاهد گسترش این پدیده شوم اجتماعی و فرهنگی در سطح کشور بوده‌ایم و این موضوع تا به یکی از مسائل جدی بدل نشود و تلاش برای رفع ریشه‌ای آن در دستور کار بخش‌های مختلف قرار نگیرد، این پرونده هنوز باز خواهد بود و بعید نیست قربانیان بیشتری بگیرد.

در ماجرای اسیدپاشی‌های زنجیره‌ای اصفهان، با یک چالش انسانی- اجتماعی مواجه شدیم که در وهله اول تلاش بیشتری از سوی دولتمردان برای بهبود شرایط فرهنگی، اجتماعی و حتی اقتصادی بخش‌های مختلف کشور می‌طلبد تا با رفع چالش‌ها و موانع پیش‌روی توسعه فرهنگی و اجتماعی، عوامل این بزه اجتماعی را ریشه‌کن کنند. همان‌طور که می‌دانید ما در سال‌های اخیر شاهد بودیم که شایع‌شدن اختلافات شخصی، دامن‌زدن به ماجراهای عشقی و عاشقی و حتی در مواردی، ضعف فرهنگی، به روی‌آوردن گروهی از مردم به این بزه اجتماعی منجر شده است؛ بزهی که خسارت‌های مالی، جانی و روانی جبران‌ناپذیری به‌همراه داشته است.
اما از دریچه‌ای دیگر، گسترش پدیده اسیدپاشی، برای امنیت و آرامش کشور نیز نگران‌کننده است. بدنه اجتماعی و جامعه مدنی ما، فارغ از آنکه چه دولتی روی کار باشد و چه گروهی دست به این بزه اجتماعی زده باشند، از جانب چنین رفتارهای خشونت‌باری صدمه‌های جبران‌ناپذیر می‌بیند و در نهایت می‌تواند فضای ناامنی در کشور ایجاد کند. برای روشن‌شدن موضوع بی‌راه نیست اگر تصور کنیم با تکرار پیاپی عملیات‌های تروریستی که مدتی قبل چهارشنبه تلخ تهران را رقم زد، در سطح کشور با چه پیامدهایی مواجه خواهیم بود. شایع‌شدن رفتار خشونت‌بار اسیدپاشی نیز می‌تواند به همین شکل، شرایط روحی و روانی جامعه را به‌هم بزند و فارغ از تبعات انسانی، اقتصادی و فرهنگی به یک رفتار ضدامنیتی نیز بدل شود.
بر این اساس است که به نظر می‌رسد جمیع ارکان حاکمیت، باید نسبت به این بزه برگشت‌ناپذیر و بسیار پرخسارت حساس‌تر باشند. امروز اختلافات شخصی در جامعه گسترش پیدا کرده، آن‌هم در صورتی که انبوهی از پرونده‌ها و شکایات به نتیجه نرسیده، باری سنگین روی دوش قوه قضائیه و نهادهای قضائی کشور گذاشته است. در چنین شرایطی به نظر می‌رسد اگر مقابل رفتارهای پرخطر و خشونت‌گرایی چون اسیدپاشی نایستیم، زمینه گسترش آن را در سطوح مختلف جامعه فراهم کرده‌ایم. ممکن است برخی مسئولان در واکنش به چنین حساسیتی بگویند که امروز در جامعه مسائل و مشکلات جدی‌تری وجود دارد که رفع آنها در اولویت است، اما اگر در خلال بحران‌های فرهنگی، چنین پدیده‌های شومی در کشور عمومیت پیدا کنند، حل آن دیگر با یک عمل جراحی ساده مقدور نیست و می‌تواند به یک بحران ملی بدل شود. امروز بخش‌های مختلف این رسالت سنگین را بر دوش دارند که نسبت به چنین بزه‌هایی بی‌توجه یا کم‌توجه نباشند و آن را به شکل تهدیدی برای امنیت کشور تلقی کرده و مقابل آن بایستند. دولت نیز وظیفه دارد با توسعه فرهنگی و مدنی، فضای اجتماعی و مردمی جامعه را نسبت به رشد این پدیده شوم واکسینه کند. با چنین پیش‌شرط‌هایی است که می‌توان از بسته‌شدن پرونده اسیدپاشی در کشور سخن گفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.