|

آینه

بهار
یادداشت: «تا باغ‌های روشن فردا»؛ کریم ارغنده‌پور
صرفا با تکیه بر نیروهای بالادستی امکان به حرکت درآوردن این ماشین فربه و سنگین ممکن نیست. باید نخبگان و افکار عمومی را هم به یاری طلبید و این کمک تنها در دو سطح به مطلوبیت و تاثیرگذاری می‌رسد: اول اینکه امکان فعالیت نهادهای مدنی تسهیل شود و دوم اینکه رسانه‌های مستقل از حداقلی از حقوق قانونی برخوردار باشند و نهاد دولت نیز باور داشته باشد که گفت‌وگوهایی که در این نهادها شکل می‌گیرد اگرچه ممکن است کاملا همسو با جهت‌های آن نباشد- که طبیعی است- ولی تضارب آنها و نتیجه حاصل از آن برای همه و از جمله دولت نیکوست و می‌تواند مسیر را برای اقدامات دولت به‌گونه‌ای هموار کند که عبور از موانع پیش‌رو را ممکن‌تر و سهل‌تر کند.
یادداشت: «ما، مطلق‌خوا‌هان کوچک»؛ امیرحسین ناصری
سه‌شنبه‌شب به جای شادی‌کردن به دنبال خودنمایی بودیم؛ تلاشی که منجر به برهم زدن نظم شد تا به خودمان ثابت شود برای ما، خودخواهی و خودنمایی مهم‌تر از شادی است. قانون شخصی «کسی مهم‌تر از من نیست» گریبانمان را گرفته و در هر لحظه‌ای که امکان بروز داشته باشد خودنمایی می‌کند. بزرگراه‌های همت، حکیم، نیایش، یادگار امام، مدرس، چمران و اغلب خیابان‌های بزرگ و مهم و حتی خیابان‌های فرعی تهران تا سپیده‌دم تحرکی نداشت. یک نمایش ناخوشایند از یک اجتماع پارکینگ ‌گونه خودرو‌ها... اگر به همین دلیل خانواده‌ای متضرر شود از چه کسی پاسخ خواهد گرفت؟ اگر کسی در این شب برای امری فوری نیاز به تردد در شهر داشته باشد چه کسی مسوول آن است؟ هریک از ما، براساس چه فرآیند اجتماعی به این نتیجه رسیده‌ایم که کسی مهم‌تر از ما و علایق و دلبستگی‌های ما نیست؟ چرا گمان کردیم محق هستیم زمان را از دیگران برباییم و دیگران را از ابتدایی‌ترین حق فردی-‌اجتماعی‌شان محروم کنیم؟
قانون
یادداشت: «چرا ورزشگاه آزادی پر نشد؟»؛ کاظم اولیایی
نمی‌دانم وزیر ورزش و اهالی دولت چرا حالا تا به این حد خود را دوست و نزدیک به فوتبال نشان می‌دهند در حالی که تا چند روز پیش آب را به‌طور کامل به روی فدراسیون فوتبال بسته و حتی حاضر نبودند کم‌ترین امکانات مالی را در اختیار آنها بگذارند. مطمئنا این رفتار چیزی جز مصادره ذوق، شوق و جشن مردم توسط دولت نیست. خوشبختانه مردم ما به آن حد از عقلانیت و بلوغ فکری رسیده‌اند که تحلیل صحیحی از رفتار سیاسی دولت داشته باشند. بی‌شک سکوهای خالی دیروز استادیوم پیر آزادی بزرگ‌ترین و کوبنده‌ترین پاسخ به نگاه سیاسی دولتی‌ها بود.
جوان
یادداشت: «دستاورد‌های بین‌المللی یک انتخاب»؛ عباس حاجی‌نجاری
فتنه بعد از انتخابات دهم ریاست‌جمهوری، ریشه اصلی تمامی فشار‌ها و تحریم‌های اخیر و حتی سناریو‌پردازی‌ها برای برهم‌زدن روابط ایران با دیگر کشور‌ها به ویژه کشور‌های منطقه بود... اثبات حقانیت نظام در این انتخاب (24 خرداد) زمینه بسیاری از فشار‌ها و تحریم‌ها را خنثی کرد.
کیهان
سرمقاله: «رسوایی مدعیان حقوق بشر!»؛ حسام‌الدین برومند
انتخابات 24 خرداد، دروغگویی‌ها، تهمت‌ها، شایعات و شبهات به اصطلاح حقوق‌بشری علیه ایران را برملا کرد و پروژه حریف به شکست انجامید...حالا احمد شهید و دیده‌بان حقوق بشر و سازمان عفو بین‌الملل و خانه آزادی و... هرچه کنند باید بدانند وقتی ارباب‌شان هیچ غلطی نمی‌تواند بکند آنها که دیگر محلی از اعراب ندارند. اینطور نیست؟
ایران
تیتر یک: «راهبردهای ماندگار در اقتصاد ایران»
همسنجی برنامه‌های توسعه اول تا چهارم با ویژگی‌های بومی و ایرانی توسعه نشان می‌دهد این برنامه‌ها با ویژگی‌های بومی کشور همخوانی نداشته و نرخ‌های دو رقمی بیکاری، تورم، فاصله طبقاتی، فقرزایی و شکاف سرزمینی تثبیت شد، به‌طوری که در سال ۱۳۸۳ ارتش بیکاران به هویت پایدار بازار کار کشور تبدیل شد... احمدی‌نژاد در فرصت هشت‌ساله خدمتگزاری شبانه‌روزی به مردم، بسیاری از روندهای ناصواب در عرصه مدیریت و اقتصاد را اصلاح کرد که ثمرات آن تا سال‌ها باقی خواهد ماند.
بهار
یادداشت: «تا باغ‌های روشن فردا»؛ کریم ارغنده‌پور
صرفا با تکیه بر نیروهای بالادستی امکان به حرکت درآوردن این ماشین فربه و سنگین ممکن نیست. باید نخبگان و افکار عمومی را هم به یاری طلبید و این کمک تنها در دو سطح به مطلوبیت و تاثیرگذاری می‌رسد: اول اینکه امکان فعالیت نهادهای مدنی تسهیل شود و دوم اینکه رسانه‌های مستقل از حداقلی از حقوق قانونی برخوردار باشند و نهاد دولت نیز باور داشته باشد که گفت‌وگوهایی که در این نهادها شکل می‌گیرد اگرچه ممکن است کاملا همسو با جهت‌های آن نباشد- که طبیعی است- ولی تضارب آنها و نتیجه حاصل از آن برای همه و از جمله دولت نیکوست و می‌تواند مسیر را برای اقدامات دولت به‌گونه‌ای هموار کند که عبور از موانع پیش‌رو را ممکن‌تر و سهل‌تر کند.
یادداشت: «ما، مطلق‌خوا‌هان کوچک»؛ امیرحسین ناصری
سه‌شنبه‌شب به جای شادی‌کردن به دنبال خودنمایی بودیم؛ تلاشی که منجر به برهم زدن نظم شد تا به خودمان ثابت شود برای ما، خودخواهی و خودنمایی مهم‌تر از شادی است. قانون شخصی «کسی مهم‌تر از من نیست» گریبانمان را گرفته و در هر لحظه‌ای که امکان بروز داشته باشد خودنمایی می‌کند. بزرگراه‌های همت، حکیم، نیایش، یادگار امام، مدرس، چمران و اغلب خیابان‌های بزرگ و مهم و حتی خیابان‌های فرعی تهران تا سپیده‌دم تحرکی نداشت. یک نمایش ناخوشایند از یک اجتماع پارکینگ ‌گونه خودرو‌ها... اگر به همین دلیل خانواده‌ای متضرر شود از چه کسی پاسخ خواهد گرفت؟ اگر کسی در این شب برای امری فوری نیاز به تردد در شهر داشته باشد چه کسی مسوول آن است؟ هریک از ما، براساس چه فرآیند اجتماعی به این نتیجه رسیده‌ایم که کسی مهم‌تر از ما و علایق و دلبستگی‌های ما نیست؟ چرا گمان کردیم محق هستیم زمان را از دیگران برباییم و دیگران را از ابتدایی‌ترین حق فردی-‌اجتماعی‌شان محروم کنیم؟
قانون
یادداشت: «چرا ورزشگاه آزادی پر نشد؟»؛ کاظم اولیایی
نمی‌دانم وزیر ورزش و اهالی دولت چرا حالا تا به این حد خود را دوست و نزدیک به فوتبال نشان می‌دهند در حالی که تا چند روز پیش آب را به‌طور کامل به روی فدراسیون فوتبال بسته و حتی حاضر نبودند کم‌ترین امکانات مالی را در اختیار آنها بگذارند. مطمئنا این رفتار چیزی جز مصادره ذوق، شوق و جشن مردم توسط دولت نیست. خوشبختانه مردم ما به آن حد از عقلانیت و بلوغ فکری رسیده‌اند که تحلیل صحیحی از رفتار سیاسی دولت داشته باشند. بی‌شک سکوهای خالی دیروز استادیوم پیر آزادی بزرگ‌ترین و کوبنده‌ترین پاسخ به نگاه سیاسی دولتی‌ها بود.
جوان
یادداشت: «دستاورد‌های بین‌المللی یک انتخاب»؛ عباس حاجی‌نجاری
فتنه بعد از انتخابات دهم ریاست‌جمهوری، ریشه اصلی تمامی فشار‌ها و تحریم‌های اخیر و حتی سناریو‌پردازی‌ها برای برهم‌زدن روابط ایران با دیگر کشور‌ها به ویژه کشور‌های منطقه بود... اثبات حقانیت نظام در این انتخاب (24 خرداد) زمینه بسیاری از فشار‌ها و تحریم‌ها را خنثی کرد.
کیهان
سرمقاله: «رسوایی مدعیان حقوق بشر!»؛ حسام‌الدین برومند
انتخابات 24 خرداد، دروغگویی‌ها، تهمت‌ها، شایعات و شبهات به اصطلاح حقوق‌بشری علیه ایران را برملا کرد و پروژه حریف به شکست انجامید...حالا احمد شهید و دیده‌بان حقوق بشر و سازمان عفو بین‌الملل و خانه آزادی و... هرچه کنند باید بدانند وقتی ارباب‌شان هیچ غلطی نمی‌تواند بکند آنها که دیگر محلی از اعراب ندارند. اینطور نیست؟
ایران
تیتر یک: «راهبردهای ماندگار در اقتصاد ایران»
همسنجی برنامه‌های توسعه اول تا چهارم با ویژگی‌های بومی و ایرانی توسعه نشان می‌دهد این برنامه‌ها با ویژگی‌های بومی کشور همخوانی نداشته و نرخ‌های دو رقمی بیکاری، تورم، فاصله طبقاتی، فقرزایی و شکاف سرزمینی تثبیت شد، به‌طوری که در سال ۱۳۸۳ ارتش بیکاران به هویت پایدار بازار کار کشور تبدیل شد... احمدی‌نژاد در فرصت هشت‌ساله خدمتگزاری شبانه‌روزی به مردم، بسیاری از روندهای ناصواب در عرصه مدیریت و اقتصاد را اصلاح کرد که ثمرات آن تا سال‌ها باقی خواهد ماند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.