|

ضرورت تحول در مدیران برای بهترکردن حال ورزش

«حال ورزش خوب است». این جمله در روزهای منتهی به انتخابات ریاست‌جمهوری به‌درستی از سوی کارشناسان و مسئولان ورزش کشور بیان شد. ورزش ایران در کسب نتایج موفقیت‌آمیز در رقابت‌های بین‌المللی کارنامه قابل‌قبولی دارد، علاوه‌براین فضای ورزش هم نسبت به گذشته آرام‌تر و معقول‌تر است.
با وجود اين با توجه به ظرفیت‌های ورزش کشور می‌توان انتظار داشت که در دولت دوازدهم حال ورزش کشور بهتر هم بشود. مسعود سلطانی‌فر پس از ورودش به ساختمان سئول تلاش کرد به‌دور از تصمیم‌های هیجانی آرامش را در ورزش کشور حاکم کند. در دولت دوازدهم چه شاهد ادامه وزارت سلطانی‌فر باشیم و چه وزیر جدیدی برای ورزش انتخاب شود، یکی از اولویت‌های وزیر ورزش باید سامان‌دادن مدیریت ورزش در کشور باشد.
این یک واقعیت است که در ساماندهی مدیریت فدراسیون‌ها هنوز کارهای زیادی باقی مانده است. فدراسیون‌هایی هستند که با مدیرانی با عمر مدیریت بالای 10 سال اداره می‌شوند و به نظر می‌رسد این فدراسیون‌ها با این مدیران پابه‌سن‌گذاشته در بن‌بست گرفتار شده‌اند. دراین‌میان یک مشکل بنیادی وجود دارد و آن هم این است که وزارت ورزش در قبال انتخابات و مدیریت فدراسیون‌ها چه سیاستی را باید در پیش بگیرد؟ درحال‌حاضر فدراسیون‌های ورزشی با چند نوع اساسنامه مختلف فعالیت می‌کنند. اساسنامه فدراسیونی مثل فوتبال اجازه هیچ‌گونه دخالتی به دولت نمی‌دهد. فدراسیون‌های ورزش‌های المپیکی هم وضعیتی تقریبا مشابه دارند؛ زمانی‌که محمد عباسی، وزیر وقت ورزش، چند رئیس را عوض کرد باعث تعلیق آن رشته‌های ورزشی شد.
درواقع وزارت ورزش نمی‌تواند به صورت مستقیم به انتخاب رؤسای فدراسیون‌ها ورود کند که در دولت یازدهم تقریبا این موضوع رعایت شد. همین موضوع خودش عاملی شده که چندین فدراسیون مهم کشور که از نظر مدیریتی دچار کاستی‌های زیادی‌اند نتوانند متحول شوند.
وزارت ورزش دولت دوازدهم باید عزمی راسخ برای ساماندهی فدراسیون‌های ناکارا داشته باشد، همین ناکارایی موجب شد از پتانسیل ورزش‌های مهمی همچون بوکس و جودو در سال‌های قبل استفاده نشود. هم‌اکنون در برخی فدراسیون‌ها مدیریت‌هایی حاکم‌اند که خودشان مانع اصلی پیشرفت آن رشته‌اند. برخی رؤسا چندان با دولت تدبیر و امید همسو نیستند و اين به یک مسئله تبدیل شده‌اند.
در همین دوره وزارت ورزش با استفاده از بندی که اجازه عزل‌ونصب در رأس برخی فدراسیون‌ها را به وزارت ورزش می‌دهد در فدراسیون اتومبیل‌رانی تغییر ایجاد کرد، تغییری که به اعتقاد خیلی از کارشناسان ضروری نبود و به پیشرفت این رشته کمک نکرد، اما در فدراسیون‌های المپیکی کار به این راحتی‌ها نیست و همین موضوع باعث سوءاستفاده رؤسا شده است. وزارت ورزش در دولت دوازدهم باید بدون ملاحظه کاری برای اصلاح مدیریت فدراسیون‌ها گام بردارد.
وزارت ورزش در سه، چهار سال اخیر برای رعایت قوانین و دموکراسی خود را از انتخابات فدراسیون‌ها کنار کشید. درست است که نفس این عمل صحیح است، ولی قطعا در برخی فدراسیون‌ها به ضرر ورزش تمام شد. این نکته را هم نباید فراموش کرد كه در انتخابات فدراسیون‌هایی مثل فوتبال هم برخی اعمال سلیقه‌ها در ردصلاحیت افراد واقعا به ضرر فوتبال تمام شد. قوانین و اساسنامه‌های حاکم بر ورزش کشور در برخی موارد باعث ایجاد فضای یک‌بام‌و‌دوهوا شده است. کمیته ملی المپیک در دوران ریاست محمد علی‌آبادی تغییری در آیین نامه شرکت در انتخابات به وجود آورد که از حضور مصطفی هاشمی‌طبا در انتخابات جلوگیری شد. آیا این موضوع منطقی است مدیری که سابقه ریاست بر سازمان تربیت‌بدنی و کمیته ملی المپیک را دارد و زمانی عضو کمیته بین‌المللی المپیک بوده نتواند نامزد ریاست شود، ولی فرضا یکی از کسبه‌های محترم تهران با چند ماه عضویت در هیئت‌رئیسه یکی از فدراسیون‌هاي نه‌چندان مطرح مجوز حضور در انتخابات را به دست بیاورد؟ در دو باشگاه استقلال و پرسپولیس هم تحولات باید در راستای جوان و همسوکردن هیئت‌مدیره دو باشگاه باشد.

«حال ورزش خوب است». این جمله در روزهای منتهی به انتخابات ریاست‌جمهوری به‌درستی از سوی کارشناسان و مسئولان ورزش کشور بیان شد. ورزش ایران در کسب نتایج موفقیت‌آمیز در رقابت‌های بین‌المللی کارنامه قابل‌قبولی دارد، علاوه‌براین فضای ورزش هم نسبت به گذشته آرام‌تر و معقول‌تر است.
با وجود اين با توجه به ظرفیت‌های ورزش کشور می‌توان انتظار داشت که در دولت دوازدهم حال ورزش کشور بهتر هم بشود. مسعود سلطانی‌فر پس از ورودش به ساختمان سئول تلاش کرد به‌دور از تصمیم‌های هیجانی آرامش را در ورزش کشور حاکم کند. در دولت دوازدهم چه شاهد ادامه وزارت سلطانی‌فر باشیم و چه وزیر جدیدی برای ورزش انتخاب شود، یکی از اولویت‌های وزیر ورزش باید سامان‌دادن مدیریت ورزش در کشور باشد.
این یک واقعیت است که در ساماندهی مدیریت فدراسیون‌ها هنوز کارهای زیادی باقی مانده است. فدراسیون‌هایی هستند که با مدیرانی با عمر مدیریت بالای 10 سال اداره می‌شوند و به نظر می‌رسد این فدراسیون‌ها با این مدیران پابه‌سن‌گذاشته در بن‌بست گرفتار شده‌اند. دراین‌میان یک مشکل بنیادی وجود دارد و آن هم این است که وزارت ورزش در قبال انتخابات و مدیریت فدراسیون‌ها چه سیاستی را باید در پیش بگیرد؟ درحال‌حاضر فدراسیون‌های ورزشی با چند نوع اساسنامه مختلف فعالیت می‌کنند. اساسنامه فدراسیونی مثل فوتبال اجازه هیچ‌گونه دخالتی به دولت نمی‌دهد. فدراسیون‌های ورزش‌های المپیکی هم وضعیتی تقریبا مشابه دارند؛ زمانی‌که محمد عباسی، وزیر وقت ورزش، چند رئیس را عوض کرد باعث تعلیق آن رشته‌های ورزشی شد.
درواقع وزارت ورزش نمی‌تواند به صورت مستقیم به انتخاب رؤسای فدراسیون‌ها ورود کند که در دولت یازدهم تقریبا این موضوع رعایت شد. همین موضوع خودش عاملی شده که چندین فدراسیون مهم کشور که از نظر مدیریتی دچار کاستی‌های زیادی‌اند نتوانند متحول شوند.
وزارت ورزش دولت دوازدهم باید عزمی راسخ برای ساماندهی فدراسیون‌های ناکارا داشته باشد، همین ناکارایی موجب شد از پتانسیل ورزش‌های مهمی همچون بوکس و جودو در سال‌های قبل استفاده نشود. هم‌اکنون در برخی فدراسیون‌ها مدیریت‌هایی حاکم‌اند که خودشان مانع اصلی پیشرفت آن رشته‌اند. برخی رؤسا چندان با دولت تدبیر و امید همسو نیستند و اين به یک مسئله تبدیل شده‌اند.
در همین دوره وزارت ورزش با استفاده از بندی که اجازه عزل‌ونصب در رأس برخی فدراسیون‌ها را به وزارت ورزش می‌دهد در فدراسیون اتومبیل‌رانی تغییر ایجاد کرد، تغییری که به اعتقاد خیلی از کارشناسان ضروری نبود و به پیشرفت این رشته کمک نکرد، اما در فدراسیون‌های المپیکی کار به این راحتی‌ها نیست و همین موضوع باعث سوءاستفاده رؤسا شده است. وزارت ورزش در دولت دوازدهم باید بدون ملاحظه کاری برای اصلاح مدیریت فدراسیون‌ها گام بردارد.
وزارت ورزش در سه، چهار سال اخیر برای رعایت قوانین و دموکراسی خود را از انتخابات فدراسیون‌ها کنار کشید. درست است که نفس این عمل صحیح است، ولی قطعا در برخی فدراسیون‌ها به ضرر ورزش تمام شد. این نکته را هم نباید فراموش کرد كه در انتخابات فدراسیون‌هایی مثل فوتبال هم برخی اعمال سلیقه‌ها در ردصلاحیت افراد واقعا به ضرر فوتبال تمام شد. قوانین و اساسنامه‌های حاکم بر ورزش کشور در برخی موارد باعث ایجاد فضای یک‌بام‌و‌دوهوا شده است. کمیته ملی المپیک در دوران ریاست محمد علی‌آبادی تغییری در آیین نامه شرکت در انتخابات به وجود آورد که از حضور مصطفی هاشمی‌طبا در انتخابات جلوگیری شد. آیا این موضوع منطقی است مدیری که سابقه ریاست بر سازمان تربیت‌بدنی و کمیته ملی المپیک را دارد و زمانی عضو کمیته بین‌المللی المپیک بوده نتواند نامزد ریاست شود، ولی فرضا یکی از کسبه‌های محترم تهران با چند ماه عضویت در هیئت‌رئیسه یکی از فدراسیون‌هاي نه‌چندان مطرح مجوز حضور در انتخابات را به دست بیاورد؟ در دو باشگاه استقلال و پرسپولیس هم تحولات باید در راستای جوان و همسوکردن هیئت‌مدیره دو باشگاه باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.