|

جنین

سیروس ابراهیم زاده

در عصری زندگی می‌کنیم که آهنگ پیشرفت‌های علمی و دستاوردهای نوین فناوری آنچنان سرعت گرفته است که روزانه چندین هزار کشف جدید اعلام می‌شود و دانسته‌ها و قانونمندی‌های گذشته بنی نوع بشر را باطل می‌کند. به عبارت دیگر «ندیده‌ها و نشنیده‌ها» را - در شتاب حیرت‌انگیز زمان- می‌بینیم، می‌شنویم و باور می‌کنیم. عجب... انسان به کجا می‌رود؟
«دکتر ابولقاسم سبقتی» استاد عالی‌مقام فیزیک دانشکده علوم دانشگاه تهران در خانه پدری‌اش زندگی می‌کند، با همسر جوان‌تر از خودش «شهربانو». تهران، خیابان جامی، کوچه پاریس. (متاسفانه نام جدید کوچه را فراموش کرده‌ام). مدت کوتاهی افتخار همسایگی آنان را داشتم، چهار، پنج ماه نخستین بمباران‌های جنگ تحمیلی. «خانم سبقتی» پس از سال‌ها سرکشی سرانجام رضایت داده بود حامله شود و در معاینات پزشکی تشخیص داده بودند که مادر سالم است و جنین تندرستی دارد و چند ماه دیگر - با وجود همه مشکلات و وضعیت اغلب قرمز زندگی آن‌روزها- در موعد مقرر، دست یک پسر کاکل‌زری را در دست پدرش خواهد گذاشت. ولی پس از آغاز آتش‌افروزی‌های دشمن «بانو» به‌کلی در هم ریخت و تعادل روانی خود را از دست داد... هر وقت آژیر می‌کشیدند احساس می‌کرد جنین یکی، دو ماهه در شکم‌اش، حرکات غیرعادی انجام می‌دهد و سروصدا راه می‌اندازد. می‌گفت چه‌بسا بچه زندانی در زهدان او نارنجک در دست داشته باشد و بخواهد به مصاف مهاجم برود و... تا اینکه کارش به روانپزشک کشید و آزمایش‌های گوناگون و دوا و درمان مفصل، بی‌آنکه کوچک‌ترین امید به بهبودی درمیان باشد. البته گفته می‌شد وقتی بچه به دنیا بیاید مادر «واقعیت» را می‌بیند و از قید اوهام بیمارگونه رها می‌گردد.
حوالی بیمارستان زنان و زایشگاه واقع در خیابان شیخ‌هادی نرسیده به چهارراه جمهوری، یکی از هدف‌های بمب‌افکن‌های تجاوزگران نابکار بود. شیشه‌های ضلع شرق زایشگاه همه شکست و نوزادان و مادران را وحشت‌زده فراری داد، ولی به لطف خداوند بخشنده مهربان به کسی آسیب جدی نرسید. ضلع غربی بیمارستان اما تقریبا بدون صدمه و استوار برجای ماند، الا اینکه در یکی از اتاق‌هایش که «شهربانو» به دلیل درد شدید و زودهنگام زایمان بستری بود - انفجار مختصری روی داد که جنین و مادرش را... خدا نصیب نکند!
به حق چیزهای ندیده و نشنیده.
در عصری زندگی می‌کنیم که آهنگ پیشرفت‌های علمی و دستاوردهای نوین فناوری آنچنان سرعت گرفته است که روزانه چندین هزار کشف جدید اعلام می‌شود و دانسته‌ها و قانونمندی‌های گذشته بنی نوع بشر را باطل می‌کند. به عبارت دیگر «ندیده‌ها و نشنیده‌ها» را - در شتاب حیرت‌انگیز زمان- می‌بینیم، می‌شنویم و باور می‌کنیم. عجب... انسان به کجا می‌رود؟
«دکتر ابولقاسم سبقتی» استاد عالی‌مقام فیزیک دانشکده علوم دانشگاه تهران در خانه پدری‌اش زندگی می‌کند، با همسر جوان‌تر از خودش «شهربانو». تهران، خیابان جامی، کوچه پاریس. (متاسفانه نام جدید کوچه را فراموش کرده‌ام). مدت کوتاهی افتخار همسایگی آنان را داشتم، چهار، پنج ماه نخستین بمباران‌های جنگ تحمیلی. «خانم سبقتی» پس از سال‌ها سرکشی سرانجام رضایت داده بود حامله شود و در معاینات پزشکی تشخیص داده بودند که مادر سالم است و جنین تندرستی دارد و چند ماه دیگر - با وجود همه مشکلات و وضعیت اغلب قرمز زندگی آن‌روزها- در موعد مقرر، دست یک پسر کاکل‌زری را در دست پدرش خواهد گذاشت. ولی پس از آغاز آتش‌افروزی‌های دشمن «بانو» به‌کلی در هم ریخت و تعادل روانی خود را از دست داد... هر وقت آژیر می‌کشیدند احساس می‌کرد جنین یکی، دو ماهه در شکم‌اش، حرکات غیرعادی انجام می‌دهد و سروصدا راه می‌اندازد. می‌گفت چه‌بسا بچه زندانی در زهدان او نارنجک در دست داشته باشد و بخواهد به مصاف مهاجم برود و... تا اینکه کارش به روانپزشک کشید و آزمایش‌های گوناگون و دوا و درمان مفصل، بی‌آنکه کوچک‌ترین امید به بهبودی درمیان باشد. البته گفته می‌شد وقتی بچه به دنیا بیاید مادر «واقعیت» را می‌بیند و از قید اوهام بیمارگونه رها می‌گردد.
حوالی بیمارستان زنان و زایشگاه واقع در خیابان شیخ‌هادی نرسیده به چهارراه جمهوری، یکی از هدف‌های بمب‌افکن‌های تجاوزگران نابکار بود. شیشه‌های ضلع شرق زایشگاه همه شکست و نوزادان و مادران را وحشت‌زده فراری داد، ولی به لطف خداوند بخشنده مهربان به کسی آسیب جدی نرسید. ضلع غربی بیمارستان اما تقریبا بدون صدمه و استوار برجای ماند، الا اینکه در یکی از اتاق‌هایش که «شهربانو» به دلیل درد شدید و زودهنگام زایمان بستری بود - انفجار مختصری روی داد که جنین و مادرش را... خدا نصیب نکند!
به حق چیزهای ندیده و نشنیده.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.