|

فوتبال ایران نیازمند آرامشی دوباره

اسماعیل مرادی

با نگاهی به عملکرد و نتایج تیم‌های ملی فوتبال کشورمان در سال‌های 84 تا 92 متوجه خواهیم شد که بدترین نتایج فوتبال ایران در هشت‌ساله دولت‌های نهم و دهم به دست آمده است. از نتایج ضعیف در مسابقات جام جهانی 2006 آلمان گرفته تا شکست‌های عجیب‌وغریب برابر تیم‌های نه چندان مطرح عربی آن هم در خانه و همچنین صعودنكردن به جام جهانی آفریقای جنوبی در سال 2010 با آن همه ستاره‌های درخشان، گویای این مطلب است که فوتبال ایران در این سال‌ها نه‌تنها رو به جلو حرکت نکرد بلکه نسبت به سطح جهان راه نزول را در پیش گرفت. اما آمار و ارقام نشان می‌دهد که نتایج نه‌چندان پذيرفتني فوتبال ایران در سال‌های اعلام‌شده از جایی نشئت گرفت که در سطوح مختلف فوتبال و در رده‌های مختلف چه در تیم‌های باشگاهی و چه در تیم‌های ملی آقایان و بانوان دخالت‌های بی‌مورد صورت می‌گرفت. دخالت‌هایی که باعث شد فوتبال ایران راه عقب‌گرد را ادامه دهد. اوج دخالت‌ها تا جایی ادامه پیدا کرد که باعث اخراج سرمربی تیم ملی شد. ساعاتی پس از شکست ملی‌پوشان در ورزشگاه آزادی مقابل عربستان در مقدماتی جام جهانی با دستور مستقیم رئیس‌جمهور علی دایی از مربیگری این تیم برکنار شد که این نشان داد رؤسای تربیت‌بدنی و فدراسیون آنچنان در تصمیمات فوتبال ایران کاره‌ای نیستند. اما عوامل دیگری هم در پسرفت فوتبال ایران تأثير داشت که حضور مدیران غیرورزشی در رأس فوتبال ملی و باشگاهی نمونه بارز آن است. اینکه فردی با تخصص‌های غیرورزشی به‌عنوان مدیر فوتبالی وارد فدراسیون و باشگاهی می‌شد، برای هواداران و رسانه‌ها تعجب‌برانگیز بود. اینکه چرا دائما چنین جابه‌جاهایی در حال اتفاق بود، کسی درک نمی‌کرد و حق اظهار نظر هم نداشت. باشگاهی مثل پرسپولیس که نیازمند تصمیماتی بود تا بتواند تیمی شایسته هواداران متعصبش وارد مسابقات لیگ برتر کند، با حضور مدیری غیرورزشی که حتی نام بازیکنان سرشناس را هم نمی‌دانست، با حواشی مختلفي روبه‌رو شد. این تیم به گونه‌اي مدیریت شد که به جای پیشرفت در روند تیم، چالش‌ها سرلوحه کار قرار گرفت. اما پس از هشت‌سالی که فوتبال ایران دائما با حواشی‌های مختلف دست‌وپنجه نرم می‌کرد، دولت جدید دیگر راه گذشته را در پیش نگرفت و تمام ایرادهای قابل حل را اصلاح کرد تا شایستگی فوتبال ایرانیان باز هم برای جهانیان نمایان شود. باز هم به آمار و ارقامی که به خوبی می‌توان با آنها اثبات کرد که فوتبال ایران در سال‌های مختلف با چه تغییراتی همراه بوده، نگاهي می‌اندازیم. ملی‌پوشان در مسابقات مقدماتی و نهایی جام جهانی برزیل در سال 2014 حضوری موفق داشتند و نشان دادند اگر در فوتبال ایران آرامش حکمفرما باشد، همواره عملکردشان مثبت خواهد بود. درحالی‌که همین بازیکنان باانگیزه در مسابقات سال‌های قبل‌تر هم حضور داشتند اما نبود آرامش باعث شد نتایج دور از ذهن و نپذيرفتني به دست‌ آید. تیم ملی اگر در این چهارساله اخیر نتایج شایسته‌ای هم به دست نیاورد، دیگر از سوی مدیران و رؤسای خارج از وزارت ورزش و فدراسیون با دخالت‌هایی مواجه نمی‌شد و تلاش‌هايي صورت می‌گرفت تا مشکلات در همان حوزه برطرف شود. درحال‌حاضر اکثر باشگاه‌های ورزشی از مدیران متخصص در حوزه ورزش بهره‌مند هستند تا ورزش کشور از جمله فوتبال با هدف مشخص و البته با آرامش راه خود را طی کند.

با نگاهی به عملکرد و نتایج تیم‌های ملی فوتبال کشورمان در سال‌های 84 تا 92 متوجه خواهیم شد که بدترین نتایج فوتبال ایران در هشت‌ساله دولت‌های نهم و دهم به دست آمده است. از نتایج ضعیف در مسابقات جام جهانی 2006 آلمان گرفته تا شکست‌های عجیب‌وغریب برابر تیم‌های نه چندان مطرح عربی آن هم در خانه و همچنین صعودنكردن به جام جهانی آفریقای جنوبی در سال 2010 با آن همه ستاره‌های درخشان، گویای این مطلب است که فوتبال ایران در این سال‌ها نه‌تنها رو به جلو حرکت نکرد بلکه نسبت به سطح جهان راه نزول را در پیش گرفت. اما آمار و ارقام نشان می‌دهد که نتایج نه‌چندان پذيرفتني فوتبال ایران در سال‌های اعلام‌شده از جایی نشئت گرفت که در سطوح مختلف فوتبال و در رده‌های مختلف چه در تیم‌های باشگاهی و چه در تیم‌های ملی آقایان و بانوان دخالت‌های بی‌مورد صورت می‌گرفت. دخالت‌هایی که باعث شد فوتبال ایران راه عقب‌گرد را ادامه دهد. اوج دخالت‌ها تا جایی ادامه پیدا کرد که باعث اخراج سرمربی تیم ملی شد. ساعاتی پس از شکست ملی‌پوشان در ورزشگاه آزادی مقابل عربستان در مقدماتی جام جهانی با دستور مستقیم رئیس‌جمهور علی دایی از مربیگری این تیم برکنار شد که این نشان داد رؤسای تربیت‌بدنی و فدراسیون آنچنان در تصمیمات فوتبال ایران کاره‌ای نیستند. اما عوامل دیگری هم در پسرفت فوتبال ایران تأثير داشت که حضور مدیران غیرورزشی در رأس فوتبال ملی و باشگاهی نمونه بارز آن است. اینکه فردی با تخصص‌های غیرورزشی به‌عنوان مدیر فوتبالی وارد فدراسیون و باشگاهی می‌شد، برای هواداران و رسانه‌ها تعجب‌برانگیز بود. اینکه چرا دائما چنین جابه‌جاهایی در حال اتفاق بود، کسی درک نمی‌کرد و حق اظهار نظر هم نداشت. باشگاهی مثل پرسپولیس که نیازمند تصمیماتی بود تا بتواند تیمی شایسته هواداران متعصبش وارد مسابقات لیگ برتر کند، با حضور مدیری غیرورزشی که حتی نام بازیکنان سرشناس را هم نمی‌دانست، با حواشی مختلفي روبه‌رو شد. این تیم به گونه‌اي مدیریت شد که به جای پیشرفت در روند تیم، چالش‌ها سرلوحه کار قرار گرفت. اما پس از هشت‌سالی که فوتبال ایران دائما با حواشی‌های مختلف دست‌وپنجه نرم می‌کرد، دولت جدید دیگر راه گذشته را در پیش نگرفت و تمام ایرادهای قابل حل را اصلاح کرد تا شایستگی فوتبال ایرانیان باز هم برای جهانیان نمایان شود. باز هم به آمار و ارقامی که به خوبی می‌توان با آنها اثبات کرد که فوتبال ایران در سال‌های مختلف با چه تغییراتی همراه بوده، نگاهي می‌اندازیم. ملی‌پوشان در مسابقات مقدماتی و نهایی جام جهانی برزیل در سال 2014 حضوری موفق داشتند و نشان دادند اگر در فوتبال ایران آرامش حکمفرما باشد، همواره عملکردشان مثبت خواهد بود. درحالی‌که همین بازیکنان باانگیزه در مسابقات سال‌های قبل‌تر هم حضور داشتند اما نبود آرامش باعث شد نتایج دور از ذهن و نپذيرفتني به دست‌ آید. تیم ملی اگر در این چهارساله اخیر نتایج شایسته‌ای هم به دست نیاورد، دیگر از سوی مدیران و رؤسای خارج از وزارت ورزش و فدراسیون با دخالت‌هایی مواجه نمی‌شد و تلاش‌هايي صورت می‌گرفت تا مشکلات در همان حوزه برطرف شود. درحال‌حاضر اکثر باشگاه‌های ورزشی از مدیران متخصص در حوزه ورزش بهره‌مند هستند تا ورزش کشور از جمله فوتبال با هدف مشخص و البته با آرامش راه خود را طی کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.