هشدار؛ پروژه شخصی انحراف از پروژه جمعی!
مهرداد حجتی
تعداد پرشماری از چهرههای موجه اصلاحطلب؛ چه فعال سیاسی و چه فرهنگی برای حضور در شوراهای شهر و روستا ثبتنام کردهاند که با انتشار فهرست نهایی از سوی شورای سیاستگذاری اصلاحطلبان با عنوان «لیست امید» از راهیابی به این لیست بازماندهاند. تعدادی از این چهرهها نظیر «عبدالله مؤمنی» و «ابراهیم اصغرزاده» با تمکین به رأی جمعی (حزبی) اعلام کردهاند به آن رأی خواهند داد و از تفرقه و اختلافافکنی پرهیز خواهند کرد. این رفتار نشاندهنده بلوغ سیاسی این افراد است. تمرین و ممارست در برگزاری انتخابات این درس را به ما آموخته است که جز در چارچوب قواعد حزبی و تشکیلاتی برای رسیدن به یک تصمیم جمعی راه دیگری باقی نمانده است. یک پروژه سیاسی فارغ از ابعاد آن نیاز به وحدت رویه در میان همه کنشگران زیر مجموعه خود دارد. مادامی که افراد به شکل متفرق و مجزا از یک جریان سیاسی قصد پیشبردن پروژهای شخصی را دارند، ولو اینکه آن پروژه، بسیار مهم و در جهت منافع ملی هم باشد، منجر به تضعیف کار جمعی (حزبی) خواهد شد. مادامی که باوجود شایستگی همچنان به پیشبرد پروژه شخصی خود میاندیشیم، قادر به درک منافع ملی نخواهیم بود. منافع ملی در گرو کار جمعی (شما بخوانید کار حزبی) است. تجربه انتخابات 84 بهعینه به ما ثابت کرد ورود همزمان چند چهره اصلاحطلب به کارزار انتخابات، کمپ اصلاحطلبان را دچار تفرقه و ازهمگسیختگی کرد و نتیجه همانی شد که همه شاهدش بودیم؛ رویکارآمدن احمدینژاد و خانهنشینی همه اصلاحطلبان! پروژه اصلاحطلبان در طول این سالها تصحیح و اصلاح خطاهای گذشته بوده است تا با حداقل هزینه، بیشترین دستاورد را در جهت تحقق «دولت - ملت» داشته باشند. پس از جلوگیری از فعالیت فراگیرترین و مؤثرترین حزب اصلاحطلبان - یعنی حزب مشارکت - و منزویکردن بسیاری از چهرههای مؤثر این حزب، در شرایط فعلی تنها راه چاره برای کار تشکیلاتی، جمعشدن زیر چتر شورای سیاستگذاری است؛ شورایی که مصوبات خود را به تأیید بالاترین مقام اصلاحطلبان میرساند تا پس از آن ابلاغ کند. بلوغ سیاسی ایجاب میکند از طرح هرگونه «پروژه شخصی» که منجر به تضعیف «پروژه جمعی» میشود خودداری کنیم. بیش از هرکسی آگاهان به مسائل سیاسی اصلاحطلب به اهمیت این دوره از انتخابات تأکید کردهاند. آنها با درنظرگرفتن منافع ملی، توصیه به کار جمعی کردهاند تا از تکرار اشتباهات گذشته جلوگیری شود. باید پذیرفت در یک پروژه بلندمدت (لانگترم) برای رسیدن به دموکراسی، به وحدت و همبستگی حول یک برنامه نیاز است. الگوی توسعه سیاسی به ما میگوید احزاب نقش تعیینکنندهای دارند. کاندیدای منفرد، کاندیدایی بیپشتوانه است. در غیاب احزاب تأثیرگذار و فراگیر باید زیر چتری تازه گرد آمد و در گسترش آن سایه همت کرد. امروز به همت رئیسجمهور محبوب دولت اصلاحات با تشکیل شورای سیاستگذاری این امکان فراهم شده تا همه اصلاحطلبان زیر چتر یک «تصمیم» جمع شوند و شعار واحد سر دهند. به همین دلیل به آن دسته از اصلاحطلبانی که همچنان بر پروژه شخصی خود در برابر «لیست امید» اصرار میورزند، بیان این هشدار ضروری است که با علم بر ضعف یا کاستی لیست امید، برای جلوگیری از هرگونه تضعیف در کار جمعی (حزبی) پیش از دیرشدن، با اعلام حمایت از «لیست امید» باید به تقویت کار جمعی (حزبی) همت کنند. تمرین کار حزبی ما را در مسیر دموکراسی قرار خواهد داد. ضمن اینکه در درون همین جمع میتوان مدام به نقد یکدیگر پرداخت و مانع بروز خطای احتمالی بعدی شد؛ اما اینک در این فرصت کم باقیمانده تا روز اخذ رأی، فقط با تمکین به تصمیم شورای سیاستگذاری اصلاحطلبان و جلوگیری از تفرقه میتوان به پیروزی امیدوار بود. یادمان باشد که نخستین درس دموکراسی، عبور از حق شخصی در برابر حق جمعی است. این درس را جمعه، ٢٩ اردیبهشت ٩٦ میتوان تمرین کرد. دموکراسی گامبهگام محقق میشود. جمعه فرصت مناسبی برای همین تمرین است.
تعداد پرشماری از چهرههای موجه اصلاحطلب؛ چه فعال سیاسی و چه فرهنگی برای حضور در شوراهای شهر و روستا ثبتنام کردهاند که با انتشار فهرست نهایی از سوی شورای سیاستگذاری اصلاحطلبان با عنوان «لیست امید» از راهیابی به این لیست بازماندهاند. تعدادی از این چهرهها نظیر «عبدالله مؤمنی» و «ابراهیم اصغرزاده» با تمکین به رأی جمعی (حزبی) اعلام کردهاند به آن رأی خواهند داد و از تفرقه و اختلافافکنی پرهیز خواهند کرد. این رفتار نشاندهنده بلوغ سیاسی این افراد است. تمرین و ممارست در برگزاری انتخابات این درس را به ما آموخته است که جز در چارچوب قواعد حزبی و تشکیلاتی برای رسیدن به یک تصمیم جمعی راه دیگری باقی نمانده است. یک پروژه سیاسی فارغ از ابعاد آن نیاز به وحدت رویه در میان همه کنشگران زیر مجموعه خود دارد. مادامی که افراد به شکل متفرق و مجزا از یک جریان سیاسی قصد پیشبردن پروژهای شخصی را دارند، ولو اینکه آن پروژه، بسیار مهم و در جهت منافع ملی هم باشد، منجر به تضعیف کار جمعی (حزبی) خواهد شد. مادامی که باوجود شایستگی همچنان به پیشبرد پروژه شخصی خود میاندیشیم، قادر به درک منافع ملی نخواهیم بود. منافع ملی در گرو کار جمعی (شما بخوانید کار حزبی) است. تجربه انتخابات 84 بهعینه به ما ثابت کرد ورود همزمان چند چهره اصلاحطلب به کارزار انتخابات، کمپ اصلاحطلبان را دچار تفرقه و ازهمگسیختگی کرد و نتیجه همانی شد که همه شاهدش بودیم؛ رویکارآمدن احمدینژاد و خانهنشینی همه اصلاحطلبان! پروژه اصلاحطلبان در طول این سالها تصحیح و اصلاح خطاهای گذشته بوده است تا با حداقل هزینه، بیشترین دستاورد را در جهت تحقق «دولت - ملت» داشته باشند. پس از جلوگیری از فعالیت فراگیرترین و مؤثرترین حزب اصلاحطلبان - یعنی حزب مشارکت - و منزویکردن بسیاری از چهرههای مؤثر این حزب، در شرایط فعلی تنها راه چاره برای کار تشکیلاتی، جمعشدن زیر چتر شورای سیاستگذاری است؛ شورایی که مصوبات خود را به تأیید بالاترین مقام اصلاحطلبان میرساند تا پس از آن ابلاغ کند. بلوغ سیاسی ایجاب میکند از طرح هرگونه «پروژه شخصی» که منجر به تضعیف «پروژه جمعی» میشود خودداری کنیم. بیش از هرکسی آگاهان به مسائل سیاسی اصلاحطلب به اهمیت این دوره از انتخابات تأکید کردهاند. آنها با درنظرگرفتن منافع ملی، توصیه به کار جمعی کردهاند تا از تکرار اشتباهات گذشته جلوگیری شود. باید پذیرفت در یک پروژه بلندمدت (لانگترم) برای رسیدن به دموکراسی، به وحدت و همبستگی حول یک برنامه نیاز است. الگوی توسعه سیاسی به ما میگوید احزاب نقش تعیینکنندهای دارند. کاندیدای منفرد، کاندیدایی بیپشتوانه است. در غیاب احزاب تأثیرگذار و فراگیر باید زیر چتری تازه گرد آمد و در گسترش آن سایه همت کرد. امروز به همت رئیسجمهور محبوب دولت اصلاحات با تشکیل شورای سیاستگذاری این امکان فراهم شده تا همه اصلاحطلبان زیر چتر یک «تصمیم» جمع شوند و شعار واحد سر دهند. به همین دلیل به آن دسته از اصلاحطلبانی که همچنان بر پروژه شخصی خود در برابر «لیست امید» اصرار میورزند، بیان این هشدار ضروری است که با علم بر ضعف یا کاستی لیست امید، برای جلوگیری از هرگونه تضعیف در کار جمعی (حزبی) پیش از دیرشدن، با اعلام حمایت از «لیست امید» باید به تقویت کار جمعی (حزبی) همت کنند. تمرین کار حزبی ما را در مسیر دموکراسی قرار خواهد داد. ضمن اینکه در درون همین جمع میتوان مدام به نقد یکدیگر پرداخت و مانع بروز خطای احتمالی بعدی شد؛ اما اینک در این فرصت کم باقیمانده تا روز اخذ رأی، فقط با تمکین به تصمیم شورای سیاستگذاری اصلاحطلبان و جلوگیری از تفرقه میتوان به پیروزی امیدوار بود. یادمان باشد که نخستین درس دموکراسی، عبور از حق شخصی در برابر حق جمعی است. این درس را جمعه، ٢٩ اردیبهشت ٩٦ میتوان تمرین کرد. دموکراسی گامبهگام محقق میشود. جمعه فرصت مناسبی برای همین تمرین است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.