حرصخوردنهای انتخاباتی و نماینده ملت
لیلی فرهادپور
حالم خوب نیست. مثل حال شما. میدانم تا شنبه یا یکشنبه، حال و روزمان همین است. امشب نسخه تبلیغات انتخاباتی پیچیده میشود و فردا سکوت و خلأ است و همه امیدواریم پسفردا به خیر بگذرد. یکی میگوید اگر روحانی رأی نیاورد که من از این کشور میروم. جوان است و آینده را میخواهد. دیگری میگوید ما در خود آینده هستیم، من دیگر تحمل ندارم به عقب برگردیم و هشت سال ذلت بکشیم. همسن و سال من است و خسته. جواب میدهم: به خیر میگذرد انشاءالله.
میدانم خیلی حرص خوردیم در این هفته. بیشتر از دست رأیندهندگان. از کنار ستادهای روحانی که رد میشدیم حالمان بهتر میشد و از کنار اتوبوسهای تبلیغاتی کاندیدای دیگر که میگذشتیم حرص میخوردیم. انگار همه توانمان را خرج کردهایم و اکنون خستهایم. خسته، ولی امیدوار یا خسته و نگران...، اما نمیشود تا یکشنبه دست روی دست گذاشت و حرص خورد. به جایش میشود رفت به گردشگری فرهنگی. میشود رفت سینما یا تئاتر. میشود کتاب خواند. میشود در پارک راه رفت.... میشود در خانه نشست و فیلم دید... راستی امروز عصر در مؤسسه آپارتمان فیلم «من دنیل بلیک هستم» آخرین اثر کن لوچ نمایش داده میشود. میشود برویم و فیلم را ببینیم و پای صحبت کمال اطهاری بنشینیم و بفهمیم چگونه دولتها سر ملت کلاه میگذارند... .
با همه این اوصاف، در این هفته پراضطراب یک فیلم مستند و یک نمایش حالم را خوب کرد. فیلم مستند «دیپلماسی شکستناپذیر آقای نادری» و تئاتر «نماینده ملت» نوشته سجاد افشاریان با کارگردانی مجید مظفری.
در مورد فیلم این دو جوان فیلمساز خوشفکر یعنی مریم مقدم و بهتاش صنایعیها، بعدا مفصل خواهم نوشت. برای اینکه تو این چند روز جایی نیست که این فیلم کمنظیر را نمایشش بدهند، ولی درباره تئاتر «نماینده ملت» که این روزها در تماشاخانه خانه هنرمندان روی صحنه است، باید بگویم امشب یا فرداشب یا همان جمعه بعد از رأیدادن، بروید ببینید و باور کنید حالتان خوب میشود.
نمایش «نماینده ملت» یک کمدی دراماتیک است که ساعتی مفرح را برای تماشاچیان خود مهیا میکند. باور نمیکنی که داستان مربوط به ناف اروپا، یعنی بالکان است. انگار همین دور و بر خودمان و در همین روزها دارد رخ میدهد. مجید مظفری نشان داد که میداند کِی باید چه چیزی را روی صحنه ببرد. بازیگرانش توانا هستند و متنی که از روی آن نمایش را کارگردانی کرده متنی بسیار موفق است.
نمایش «نماینده ملت» را سجاد افشاریان از روی نمایشنامهای به همین نام نوشته برانیسلاو نوشیج، نمایشنامهنویس صربستانی، نوشته است؛ البته با تغییرات مفصل نسبت به متن اصلی. با همه تغییراتی که در متن این نمایشنامه داده شده، اما تم اصل آن باقی مانده است: تم آگاهی در زمان انتخاب. اینکه یک نویسنده صربستانی در سال 1885، وقتی هنوز این کشور زیر سلطه عثمانی بود به این موضوع میپردازد که چگونه در انتخابات باید از عوامفریبی کاندیداها جان سالم به در بُرد و انتخاب آگاهانه داشت و این تم تا امروز کارکرد خود را دارد، خودش مقولهای است که در این چند خط نمیگنجد... . تنها تأکید بر این واقعیت است که آنچه بر سرمان میآید، تقصیر کاندیدای عوامفریب نیست، تقصیر ماست که فریب خوردیم و عوام بودیم. از سالن نمایش که بیرون آمدید، دیگر به آنان که رأی نمیدهند، فکر نکنید. به این فکر کنید که جامعه آگاه است. امید داشته باشیم... نمیتوانم یاد خرداد 76 نیفتم. بعد از تبریک ناطقنوری باورم نمیشد که من نیز بین این 18میلیون هستم و نه اقلیتی خارج از این جامعه.
حالم خوب نیست. مثل حال شما. میدانم تا شنبه یا یکشنبه، حال و روزمان همین است. امشب نسخه تبلیغات انتخاباتی پیچیده میشود و فردا سکوت و خلأ است و همه امیدواریم پسفردا به خیر بگذرد. یکی میگوید اگر روحانی رأی نیاورد که من از این کشور میروم. جوان است و آینده را میخواهد. دیگری میگوید ما در خود آینده هستیم، من دیگر تحمل ندارم به عقب برگردیم و هشت سال ذلت بکشیم. همسن و سال من است و خسته. جواب میدهم: به خیر میگذرد انشاءالله.
میدانم خیلی حرص خوردیم در این هفته. بیشتر از دست رأیندهندگان. از کنار ستادهای روحانی که رد میشدیم حالمان بهتر میشد و از کنار اتوبوسهای تبلیغاتی کاندیدای دیگر که میگذشتیم حرص میخوردیم. انگار همه توانمان را خرج کردهایم و اکنون خستهایم. خسته، ولی امیدوار یا خسته و نگران...، اما نمیشود تا یکشنبه دست روی دست گذاشت و حرص خورد. به جایش میشود رفت به گردشگری فرهنگی. میشود رفت سینما یا تئاتر. میشود کتاب خواند. میشود در پارک راه رفت.... میشود در خانه نشست و فیلم دید... راستی امروز عصر در مؤسسه آپارتمان فیلم «من دنیل بلیک هستم» آخرین اثر کن لوچ نمایش داده میشود. میشود برویم و فیلم را ببینیم و پای صحبت کمال اطهاری بنشینیم و بفهمیم چگونه دولتها سر ملت کلاه میگذارند... .
با همه این اوصاف، در این هفته پراضطراب یک فیلم مستند و یک نمایش حالم را خوب کرد. فیلم مستند «دیپلماسی شکستناپذیر آقای نادری» و تئاتر «نماینده ملت» نوشته سجاد افشاریان با کارگردانی مجید مظفری.
در مورد فیلم این دو جوان فیلمساز خوشفکر یعنی مریم مقدم و بهتاش صنایعیها، بعدا مفصل خواهم نوشت. برای اینکه تو این چند روز جایی نیست که این فیلم کمنظیر را نمایشش بدهند، ولی درباره تئاتر «نماینده ملت» که این روزها در تماشاخانه خانه هنرمندان روی صحنه است، باید بگویم امشب یا فرداشب یا همان جمعه بعد از رأیدادن، بروید ببینید و باور کنید حالتان خوب میشود.
نمایش «نماینده ملت» یک کمدی دراماتیک است که ساعتی مفرح را برای تماشاچیان خود مهیا میکند. باور نمیکنی که داستان مربوط به ناف اروپا، یعنی بالکان است. انگار همین دور و بر خودمان و در همین روزها دارد رخ میدهد. مجید مظفری نشان داد که میداند کِی باید چه چیزی را روی صحنه ببرد. بازیگرانش توانا هستند و متنی که از روی آن نمایش را کارگردانی کرده متنی بسیار موفق است.
نمایش «نماینده ملت» را سجاد افشاریان از روی نمایشنامهای به همین نام نوشته برانیسلاو نوشیج، نمایشنامهنویس صربستانی، نوشته است؛ البته با تغییرات مفصل نسبت به متن اصلی. با همه تغییراتی که در متن این نمایشنامه داده شده، اما تم اصل آن باقی مانده است: تم آگاهی در زمان انتخاب. اینکه یک نویسنده صربستانی در سال 1885، وقتی هنوز این کشور زیر سلطه عثمانی بود به این موضوع میپردازد که چگونه در انتخابات باید از عوامفریبی کاندیداها جان سالم به در بُرد و انتخاب آگاهانه داشت و این تم تا امروز کارکرد خود را دارد، خودش مقولهای است که در این چند خط نمیگنجد... . تنها تأکید بر این واقعیت است که آنچه بر سرمان میآید، تقصیر کاندیدای عوامفریب نیست، تقصیر ماست که فریب خوردیم و عوام بودیم. از سالن نمایش که بیرون آمدید، دیگر به آنان که رأی نمیدهند، فکر نکنید. به این فکر کنید که جامعه آگاه است. امید داشته باشیم... نمیتوانم یاد خرداد 76 نیفتم. بعد از تبریک ناطقنوری باورم نمیشد که من نیز بین این 18میلیون هستم و نه اقلیتی خارج از این جامعه.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.