پوزش میخواهم خانم افشار
پوریا عالمی: مناظرههای انتخابات ریاستجمهوری سال ۹۶ ایرانترسی را به جان من انداخت؛ ترسی که چون بختک روز و شب از روی ذهن من بلند نمیشود. من ترسیدم و نه از سر ترس که از سر صبر این کلمات را مینویسم تا موضوعی را اعتراف کنم، تا با این اعتراف از کسانی پوزش بخواهم و از کسانی تشکر کنم. وقتی رقبای دولت چشم بر کارنامه دولت بستند و با فراموشکردن ویرانهای که دولت در سال ۹۲ تحویل گرفته بود، به تخریب آنچه تا سال ۹۶ ساخته بود، پرداختند، ترسیدم و دیدم همانگونه که قدرت، آدم را ترسناک میکند، کلمات گاهی ترسناک میشوند؛ گاهی که برای بهدستآوردن چیزی، حاضریم چشم ببندیم و همهچیز را بدهیم تا چیز ناچیزی را به دست بیاوریم. چیزی شبیه صندلی قدرت که عمرش چهار سال است و بهدست نیامده رو به زوال حرکت میکند.مناظرههای انتخابات ریاستجمهوری سال ۹۶ ایران من را ترساند و به من فهماند که من هم همچون کاندیداها، بارها چشمهایم را روی حقیقت بستهام . بارها برای نوشتن همین ستون طنز و در این سالها، فقط با قصد تخریب، کلمهها را پشتسرهم ردیف کردهام. من از همه آنها پوزش میخواهم. مناظرههای انتخابات ریاستجمهوری سال ۹۶ ایران من را ترساند و یادم انداخت دستکم یکبار به صورت عمومی، با آبروی خانم مهناز افشار بد کردهام. در جریان ازدواج خواهرم، مهناز افشار، با فرزند یک مقام دولتی، آسمان را به ریسمان بافتم و سیاه را سفید خواندم و به جرم گنه آهنگری در بلخ گردن مسگری را در شوشتر زدم. امروز مطمئن هستم شوخی گزنده نوشتن درباره یک ازدواج- که امری کاملا شخصی و خصوصی و حریمدار است- نباید نوشته میشد. من از مناظرههای تند کاندیداهای انتخابات ریاستجمهوری سال ۹۶ ایران ممنونم که من را ترساندند و به قدرت مهیب کلمات برای بهدستآوردن قدرت آگاه کردند. من از رئيسجمهور اسبق ممنونم که هرگز آنگونه که من دوست داشتم عصبانیتش را نشان نداد. ممنونم که کلمات سخت را شنید و بر خودش سخت گرفت که پاسخ ندهد. من از او ممنونم که هرگز دست از اخلاق برنداشت، هرچند اگر کلمات ما رنجاندش. او که میتوانست زندگی خصوصی افراد را با چند کلمه کثیف روی داریه بریزد و توی صورتشان پرت کند. من اعتراف میکنم به بُرندگی کلمات دانا نبودم. از کاندیداها که با کلمات تیز صحنه مناظره را تبدیل به صحنه خونین جنگی پشتبهپشت با حاصل پشتهپشته حرفهای درشت کردند سپاسگزارم و از دیگران شرمسارم.
پوریا عالمی: مناظرههای انتخابات ریاستجمهوری سال ۹۶ ایرانترسی را به جان من انداخت؛ ترسی که چون بختک روز و شب از روی ذهن من بلند نمیشود. من ترسیدم و نه از سر ترس که از سر صبر این کلمات را مینویسم تا موضوعی را اعتراف کنم، تا با این اعتراف از کسانی پوزش بخواهم و از کسانی تشکر کنم. وقتی رقبای دولت چشم بر کارنامه دولت بستند و با فراموشکردن ویرانهای که دولت در سال ۹۲ تحویل گرفته بود، به تخریب آنچه تا سال ۹۶ ساخته بود، پرداختند، ترسیدم و دیدم همانگونه که قدرت، آدم را ترسناک میکند، کلمات گاهی ترسناک میشوند؛ گاهی که برای بهدستآوردن چیزی، حاضریم چشم ببندیم و همهچیز را بدهیم تا چیز ناچیزی را به دست بیاوریم. چیزی شبیه صندلی قدرت که عمرش چهار سال است و بهدست نیامده رو به زوال حرکت میکند.مناظرههای انتخابات ریاستجمهوری سال ۹۶ ایران من را ترساند و به من فهماند که من هم همچون کاندیداها، بارها چشمهایم را روی حقیقت بستهام . بارها برای نوشتن همین ستون طنز و در این سالها، فقط با قصد تخریب، کلمهها را پشتسرهم ردیف کردهام. من از همه آنها پوزش میخواهم. مناظرههای انتخابات ریاستجمهوری سال ۹۶ ایران من را ترساند و یادم انداخت دستکم یکبار به صورت عمومی، با آبروی خانم مهناز افشار بد کردهام. در جریان ازدواج خواهرم، مهناز افشار، با فرزند یک مقام دولتی، آسمان را به ریسمان بافتم و سیاه را سفید خواندم و به جرم گنه آهنگری در بلخ گردن مسگری را در شوشتر زدم. امروز مطمئن هستم شوخی گزنده نوشتن درباره یک ازدواج- که امری کاملا شخصی و خصوصی و حریمدار است- نباید نوشته میشد. من از مناظرههای تند کاندیداهای انتخابات ریاستجمهوری سال ۹۶ ایران ممنونم که من را ترساندند و به قدرت مهیب کلمات برای بهدستآوردن قدرت آگاه کردند. من از رئيسجمهور اسبق ممنونم که هرگز آنگونه که من دوست داشتم عصبانیتش را نشان نداد. ممنونم که کلمات سخت را شنید و بر خودش سخت گرفت که پاسخ ندهد. من از او ممنونم که هرگز دست از اخلاق برنداشت، هرچند اگر کلمات ما رنجاندش. او که میتوانست زندگی خصوصی افراد را با چند کلمه کثیف روی داریه بریزد و توی صورتشان پرت کند. من اعتراف میکنم به بُرندگی کلمات دانا نبودم. از کاندیداها که با کلمات تیز صحنه مناظره را تبدیل به صحنه خونین جنگی پشتبهپشت با حاصل پشتهپشته حرفهای درشت کردند سپاسگزارم و از دیگران شرمسارم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.