واقعیتهایی درباره شوراهای شهر
سیدحسن موسویچلک
آنچه امروز بهعنوان واقعیت شوراهای شهر پیشروی ماست، یک نهاد سیاسی است که قرار بود روزی بهعنوان نهادی اجتماعی و مردمی، خدماترسان شهروندان شهرها باشد. نگاهی به انتخابات شهرداران در سراسر کشور و این نکته که صلاحیت و نزدیکی سیاسی یکی از مهمترین عوامل مؤثر در رأیآوردن فردی برای رسیدن به صندلی شهرداری است، نشان میدهد که در اکثر شهرها، شوراهای شهر با آنچه قرار بود بشوند، فاصلهای جدی دارند.
با وجود آنکه چند دوره از حیات نهاد شوراهای شهر میگذرد، هنوز به آن بلوغ لازم دست پیدا نکردهاند و شاید پربیراه نباشد اگر بگوییم برخی برای بهدستآوردن شرایط اقتصادی بهتر و ورود به سطوح دیگری از نظام سیاسی کشور مثل نمایندگی مجلس، شوراها را سکوی پرش خود میکنند. از سوی دیگر، کارنامه همین چند دوره فعالیت شوراهای شهر نشان میدهد که خصوصا در بستر شهرهای کوچک، پدیده قومگرایی، آفت فعالیتهای این نهاد مدنی است.
به همین خاطر، حرکت به سوی یک شورای خوب باید با دقت نظر در انتخاب افراد آغاز شود؛ ما در شوراهای شهر به ترکیبی از تخصصهای مختلف نیاز داریم چراکه نهفقط جسم شهر بلکه روح شهر و شهروندانش نیز نیازمند برنامهای پایدار و درازمدت هستند؛ ازهمینروست که وجود تخصصهایی مانند محیط زیست، مددکاری، آسیبشناسی، معماری و... در کنار تخصصهای عمرانی باید در اولویت انتخاب باشند.
بااینهمه به نظر میرسد در انتخابات شورای شهر، هنوز بسیاری از مردم به ترکیب فهرستها و برنامههای فرد کاندیدا توجهی ندارند و شاید به همین خاطر است که تحلیلگران، معتقدند مردم ما نهاد شورای شهر را هنوز باور نکرده و مزه اثربخشی تلاشهای آنها را نچشیدهاند. درصد پایین شرکت مردم در انتخابات شورای شهر در مقیاس با انتخابات ریاستجمهوری، نشاندهنده این واقعیت است که ما نسبت به شورای شهر دچار یک نوع بیباوری هستیم. برای آنکه مردم بتوانند از سد این بیباوری بگذرند و پرشورتر و مؤثرتر در انتخابات شورای شهر شرکت کنند، توجه کاندیداها به امورات اجتماعی هر شهر باید در اولویت قرار گیرد. تا زمانی که کاندیداهای این انتخابات صرفا درباره مسائل عمرانی شهر و ساختوسازهای آن حرف میزنند، مردم نمیتوانند میزان تأثیرگذاری این نهاد را در زندگی روزمره خود حس کنند اما وقتی پای موضوعات و حساسیتهای اجتماعی به میان بیاید، من شهروند این احساس را پیدا میکنم که دارم برای سرنوشت خود و خانوادهام، پای صندوق انتخابات شورای شهر میروم. در این سالها، شوراها درگیر بازیهای سیاسی و اقتصادی بودهاند اما اگر قرار است در این دوره شوراهایی در
سطح کشور داشته باشیم که براساس نیاز شهروندان شکل گرفته و امانتدار رأی مردم باشند، چارهای نیست جز رفتن به سمت مسائل و مشکلات اجتماعی و فرهنگی شهرها و شهروندانش. شورای کارآمد را از چنین مسیری میتوان فراهم کرد و امید بست به اینکه ورود افراد منتخب با صلاحیت به این خانه مردمی، زمینه حمایتهای بیشتر از شهروندان را در پسزمینه شهرها فراهم کند.
آنچه امروز بهعنوان واقعیت شوراهای شهر پیشروی ماست، یک نهاد سیاسی است که قرار بود روزی بهعنوان نهادی اجتماعی و مردمی، خدماترسان شهروندان شهرها باشد. نگاهی به انتخابات شهرداران در سراسر کشور و این نکته که صلاحیت و نزدیکی سیاسی یکی از مهمترین عوامل مؤثر در رأیآوردن فردی برای رسیدن به صندلی شهرداری است، نشان میدهد که در اکثر شهرها، شوراهای شهر با آنچه قرار بود بشوند، فاصلهای جدی دارند.
با وجود آنکه چند دوره از حیات نهاد شوراهای شهر میگذرد، هنوز به آن بلوغ لازم دست پیدا نکردهاند و شاید پربیراه نباشد اگر بگوییم برخی برای بهدستآوردن شرایط اقتصادی بهتر و ورود به سطوح دیگری از نظام سیاسی کشور مثل نمایندگی مجلس، شوراها را سکوی پرش خود میکنند. از سوی دیگر، کارنامه همین چند دوره فعالیت شوراهای شهر نشان میدهد که خصوصا در بستر شهرهای کوچک، پدیده قومگرایی، آفت فعالیتهای این نهاد مدنی است.
به همین خاطر، حرکت به سوی یک شورای خوب باید با دقت نظر در انتخاب افراد آغاز شود؛ ما در شوراهای شهر به ترکیبی از تخصصهای مختلف نیاز داریم چراکه نهفقط جسم شهر بلکه روح شهر و شهروندانش نیز نیازمند برنامهای پایدار و درازمدت هستند؛ ازهمینروست که وجود تخصصهایی مانند محیط زیست، مددکاری، آسیبشناسی، معماری و... در کنار تخصصهای عمرانی باید در اولویت انتخاب باشند.
بااینهمه به نظر میرسد در انتخابات شورای شهر، هنوز بسیاری از مردم به ترکیب فهرستها و برنامههای فرد کاندیدا توجهی ندارند و شاید به همین خاطر است که تحلیلگران، معتقدند مردم ما نهاد شورای شهر را هنوز باور نکرده و مزه اثربخشی تلاشهای آنها را نچشیدهاند. درصد پایین شرکت مردم در انتخابات شورای شهر در مقیاس با انتخابات ریاستجمهوری، نشاندهنده این واقعیت است که ما نسبت به شورای شهر دچار یک نوع بیباوری هستیم. برای آنکه مردم بتوانند از سد این بیباوری بگذرند و پرشورتر و مؤثرتر در انتخابات شورای شهر شرکت کنند، توجه کاندیداها به امورات اجتماعی هر شهر باید در اولویت قرار گیرد. تا زمانی که کاندیداهای این انتخابات صرفا درباره مسائل عمرانی شهر و ساختوسازهای آن حرف میزنند، مردم نمیتوانند میزان تأثیرگذاری این نهاد را در زندگی روزمره خود حس کنند اما وقتی پای موضوعات و حساسیتهای اجتماعی به میان بیاید، من شهروند این احساس را پیدا میکنم که دارم برای سرنوشت خود و خانوادهام، پای صندوق انتخابات شورای شهر میروم. در این سالها، شوراها درگیر بازیهای سیاسی و اقتصادی بودهاند اما اگر قرار است در این دوره شوراهایی در
سطح کشور داشته باشیم که براساس نیاز شهروندان شکل گرفته و امانتدار رأی مردم باشند، چارهای نیست جز رفتن به سمت مسائل و مشکلات اجتماعی و فرهنگی شهرها و شهروندانش. شورای کارآمد را از چنین مسیری میتوان فراهم کرد و امید بست به اینکه ورود افراد منتخب با صلاحیت به این خانه مردمی، زمینه حمایتهای بیشتر از شهروندان را در پسزمینه شهرها فراهم کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.