آسانسور برای طبقات اجتماعی!
مهرداد حجتی
دستراستی برایم نوشته: «حالا که ردصلاحیت شدهام چارهای ندارم جز اینکه بروم پیکنیک. البته اینروزها از هرکس سراغ جایی خلوت را برای پیکنیک میگیرم پیدا نمیکنم. همه میگویند شهر و روستایشان شلوغ است. همه دارند برای انتخابات تبلیغ میکنند. هم برای ریاستجمهوری و هم برای شوراهای شهر و روستا. هیچجا خلوت نیست، چه کنم؟ شاید هم برگردم مسکو، هرچه باشد آنجا انتخابات نیست و میشود از دور شاهد وقایع بود. نظارت از دور هم برای خودش مزایایی دارد. اما یکی از سمپاتها پیشنهاد کرده بیا کنفرانس مطبوعاتی بگذار و حرفهای رسانهایپسند بزن. الان وقتش است خودت را مطرح کنی. سمپات دیگری پیشنهاد کرده الان بیش از هر وقت دیگری میتوانی دور خودت سمپات جمع کنی، کافی است قدری ژِستِ اُپوزیسیون بگیری و حرفهای جنجالی بزنی آنوقت میبینی خیلیها برایت سوت و کف میزنند. من البته ترجیح میدهم به پیشنهادها فکر کنم بعد تصمیم بگیرم. شاید در روزهای آینده پیشنهاد بهتری به من شد. فعلا دارم سبک سنگین میکنم. شاید هم اطلاعیه بدهم و اعلام کنم حالا که ردصلاحیت شدهام از هیچ کاندیدایی حمایت نمیکنم. چون هنوز فکر میکنم بهترین برنامه انتخاباتی را من دادهام و هیچیک از کاندیداها برنامهشان به گَرد برنامه من نمیرسد. مثلا نصب آسانسور برای طبقات اجتماعی که هرکس هر طبقهای که خواست بتواند برود. اینطور نیست که سالها محکوم به ماندن در یک طبقه باشند. برای همین هم طوری برنامهریزی کرده بودم که در دوران من همه بتوانند با استفاده از آسانسور در طبقات جابهجا شوند. متأسفانه این توفیق نصیبم نشد و این برنامه ماند برای بعد. گمان میکنم این مترقیترین برنامهای بود که یک کاندیدا میتوانست ارائه دهد. من حتی نمیخواستم مثل خیلیها پُز بدهم که میخواهم همه را از طبقات پایین به بالا ببرم. بلکه در برنامه من حرکت از بالا به پایین هم بود. در برنامه من همه برای حرکت میان طبقات آزاد بودند. هرکس خواست میتوانست بالا برود و هرکس هم که خواست پایین بیاید. آسانسورش قفل ندارد. خودم طراحیاش کردهام. اگر یکی از کاندیداهای راست این طرح را خواست شاید طرح را به او دادم. هرچند روی آن کلی زحمت کشیدهام. اما برای کمک به طبقات حاضرم این کار را بکنم. بعضی از سمپاتها پرسیدهاند که آیا این آسانسور تِست فنی شده؟ البته که تِست فنی شده. نمونهاش خودم که سوار بر آن توانستهام تا این طبقه بالا بیایم. کارش حرف ندارد. سریع بالا و پایین میبرد. در یک چشم برهمزدن میتواند شما را از اعماق بالا بیاورد و از بالا به اعماق ببرد. چند سال پیش یک نمونه اختصاصی تکنفرهاش افتاده بود دستِ بابک زنجانی که از آن به شکل شخصی استفاده میکرد. به همین خاطر آنموقع خیلیها کنجکاو شدند ببینند او چطور توانسته اینقدر سریع تا آن حَد بالا بیاید؟ آن موقع خودش لو نداد. این منم که برای اولینبار دارم این موضوع را لو میدهم. چون الان لازم بود یک نمونه عینی و ملموس استفاده از این آسانسور گفته شود تا همه متوجه کارایی آن بشوند. از شما میپرسم؛ واقعا حیف نیست که نتوانستم با این طرح انقلابی وارد رقابت شوم؟ خیلیها را یکشبه میتوانستم به کجاها برسانم. حیف!
دستراستی برایم نوشته: «حالا که ردصلاحیت شدهام چارهای ندارم جز اینکه بروم پیکنیک. البته اینروزها از هرکس سراغ جایی خلوت را برای پیکنیک میگیرم پیدا نمیکنم. همه میگویند شهر و روستایشان شلوغ است. همه دارند برای انتخابات تبلیغ میکنند. هم برای ریاستجمهوری و هم برای شوراهای شهر و روستا. هیچجا خلوت نیست، چه کنم؟ شاید هم برگردم مسکو، هرچه باشد آنجا انتخابات نیست و میشود از دور شاهد وقایع بود. نظارت از دور هم برای خودش مزایایی دارد. اما یکی از سمپاتها پیشنهاد کرده بیا کنفرانس مطبوعاتی بگذار و حرفهای رسانهایپسند بزن. الان وقتش است خودت را مطرح کنی. سمپات دیگری پیشنهاد کرده الان بیش از هر وقت دیگری میتوانی دور خودت سمپات جمع کنی، کافی است قدری ژِستِ اُپوزیسیون بگیری و حرفهای جنجالی بزنی آنوقت میبینی خیلیها برایت سوت و کف میزنند. من البته ترجیح میدهم به پیشنهادها فکر کنم بعد تصمیم بگیرم. شاید در روزهای آینده پیشنهاد بهتری به من شد. فعلا دارم سبک سنگین میکنم. شاید هم اطلاعیه بدهم و اعلام کنم حالا که ردصلاحیت شدهام از هیچ کاندیدایی حمایت نمیکنم. چون هنوز فکر میکنم بهترین برنامه انتخاباتی را من دادهام و هیچیک از کاندیداها برنامهشان به گَرد برنامه من نمیرسد. مثلا نصب آسانسور برای طبقات اجتماعی که هرکس هر طبقهای که خواست بتواند برود. اینطور نیست که سالها محکوم به ماندن در یک طبقه باشند. برای همین هم طوری برنامهریزی کرده بودم که در دوران من همه بتوانند با استفاده از آسانسور در طبقات جابهجا شوند. متأسفانه این توفیق نصیبم نشد و این برنامه ماند برای بعد. گمان میکنم این مترقیترین برنامهای بود که یک کاندیدا میتوانست ارائه دهد. من حتی نمیخواستم مثل خیلیها پُز بدهم که میخواهم همه را از طبقات پایین به بالا ببرم. بلکه در برنامه من حرکت از بالا به پایین هم بود. در برنامه من همه برای حرکت میان طبقات آزاد بودند. هرکس خواست میتوانست بالا برود و هرکس هم که خواست پایین بیاید. آسانسورش قفل ندارد. خودم طراحیاش کردهام. اگر یکی از کاندیداهای راست این طرح را خواست شاید طرح را به او دادم. هرچند روی آن کلی زحمت کشیدهام. اما برای کمک به طبقات حاضرم این کار را بکنم. بعضی از سمپاتها پرسیدهاند که آیا این آسانسور تِست فنی شده؟ البته که تِست فنی شده. نمونهاش خودم که سوار بر آن توانستهام تا این طبقه بالا بیایم. کارش حرف ندارد. سریع بالا و پایین میبرد. در یک چشم برهمزدن میتواند شما را از اعماق بالا بیاورد و از بالا به اعماق ببرد. چند سال پیش یک نمونه اختصاصی تکنفرهاش افتاده بود دستِ بابک زنجانی که از آن به شکل شخصی استفاده میکرد. به همین خاطر آنموقع خیلیها کنجکاو شدند ببینند او چطور توانسته اینقدر سریع تا آن حَد بالا بیاید؟ آن موقع خودش لو نداد. این منم که برای اولینبار دارم این موضوع را لو میدهم. چون الان لازم بود یک نمونه عینی و ملموس استفاده از این آسانسور گفته شود تا همه متوجه کارایی آن بشوند. از شما میپرسم؛ واقعا حیف نیست که نتوانستم با این طرح انقلابی وارد رقابت شوم؟ خیلیها را یکشبه میتوانستم به کجاها برسانم. حیف!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.