درِ باشگاههای ورزشی عالی شهر را به روی زنان شاغل باز کنید
مروارید امانی . کارشناس ارشد معماری
من یک زن شاغل هستم که در تهران کار میکنم. زندگی روزمرهام اینطور است که حدود ساعت 7:30 صبح از خانه بیرون میزنم و تا ساعت شش و هشت سر کار هستم. کارم طوری است که ساعات زیادی یا بهتر بگویم تمام روز را نشسته هستم و تحرک بدنی زیادی ندارم. بنابراین معمولا در اواخر روز، احساس خستگی مفرطی میکنم و از کمتحرکی روزانهام دچار کلافگی میشوم. در تهران متأسفانه پیادهروی از گزینههای تحرک نیست چراکه نه پیادهرو داریم، نه هوای مناسب پیادهروی یا دویدن، از آلودگی صوتی هم در امان نیستیم. بنابراین باید به سالنهای ورزشی پناه برد. اصولا به ورزشکردن اعتقاد دارم. چه کار بکنم و چه نکنم. به نظرم تمام درگیریهای روزانه و خستگی و مشکلات کار و سروکلهزدن با آدمهای مختلف در طول روز را یکجورهایی از کله آدم بیرون و حال آدم را خوب میکند. چندی پیش به دنبال باشگاههای ورزشی (ترجیحا) در نزدیکی محل کارم میگشتم تا بتوانم بعد از کار چندساعتی را با خیال راحت ورزش کنم. چندین باشگاه پیدا کردم. چند تا از آنها خیلی به محل کارم نزدیک بودند، چندی دیگر از لحاظ کیفیت باشگاه بسیار خوب بودند. خوشحال و هیجانزده شروع به تماسگرفتن با این باشگاهها کردم و جویای ساعات کاری باشگاه و برنامه کلاسهای ورزشی شدم. به طرز نه واقعا خیلی غیرمنتظرهای، اکثر یا بهتر بگویم تمام آن باشگاههای بسیار عالی و بزرگ و باکیفیت، فقط صبحها مختص بانوان بودند و از ساعت سه به آقایان اختصاص داده شده بودند. گفتم: «نه خیلی غیرمنتظره»، چون خب ما عادت داریم ببینیم مثلا بانوان نمیتوانند به استادیومهای ورزشی بروند یا بانوان نمیتوانند فلان کار را بکنند و... .
پیش خودم فکر کردم لابد دلیلی دارد که خانمها از یک ساعتی به بعد خیلی گزینهای برای ورزشکردن ندارند. نمیدانم آیا در دوره زمانه امروز زنان اکثرا خانهدار هستند یا نوعی میل به زنده نگهداشتن این رسم «زنان خانهدار و شوهردار» داریم، نوعی برچسب که روی زنان گذاشته شده و ظاهرا بهسختی قابل برداشتن است. یعنی یکجورهایی تظاهر به وجود چیزی که شاید کمتر از قبل هست. بگذارید خیلی ساده به این قضیه نگاه کنیم. زنان دو دسته هستند: زنان خانهدار و زنان شاغل. تکلیف خانمهای خانهدار و غیرشاغل که مشخص است. مسلما وقت بیشتری برای انجام کارهایشان دارند و خب در اولویت استفاده از باشگاههای ورزشی عالیرتبه هم که قرار دارند. پس وضعشان آنقدرها هم بد نیست و اما دسته دیگر که مثل من و هزاران نفر دیگر تا غروب کار میکنند. تنها به واسطه شغلمان از خانمهای خانهدار متمایز هستیم اما خواستههایمان در رابطه با ورزش مشترک است. طبعا بعد از یک روز طولانی کاری میل داریم در جایی ورزش کنیم که دلمان باز شود و حالمان خوب. شخص من درحالحاضر بالاجبار به یکی از آن باشگاههای نزدیک به محل کارم میروم. این باشگاه درواقع یک خانه قدیمی است که از طبقه
همکف آن بهعنوان باشگاه استفاده شده؛ بنابراین بسیار کوچک و خفه است. تعداد دستگاههایش به علت کمبود جا، محدود است، موزیکش به طرز فجیعی بلند، غیرقابل تحمل و بسیار بیربط به ورزش است. کمد درستوحسابی وجود ندارد و اگر دیر بجنبی کمدها تمام شده و باید با ساک، لباس، کیف، روپوش و روسری به کلاس بروی و بعد جایی برای تعویض لباسهایت پیدا کنی و حواست باشد که پای کسی به آنها نخورد یا کسی بهاشتباه از روی آنها رد نشود و... . این در حالی است که در تهران پروژههای متعددی با کاربری ورزشی در حال ساخت و طراحی است یا ساخته شده است؛ پروژههایی که طراحی داخلی آنها، چیدمان دستگاهها، برند دستگاهها، رنگبندی فضاها و... بهدقت مورد بررسی قرار گرفتهاند و هزینه و زمان زیادی صرف آنها شده است. ولی همه این کیفیت و فضای عالی و بزرگ بعد از ساعت کاری مختص آقایان است.
پس زنانی که شاغل هستند کجای ماجرا قرار دارند؟ در یک فضای کوچک و خفه و بدون امکانات. در شهری به این بزرگی باشگاه زنانهای که قابل مقایسه با یکی از آن باشگاههای بزرگ آقایان باشد، وجود ندارد و این واقعا معضلی است.
باشد که در سال جدید درِ باشگاههای ورزشی عالی شهر به روی ما زنان شاغل ورزشدوست نیز باز شود
من یک زن شاغل هستم که در تهران کار میکنم. زندگی روزمرهام اینطور است که حدود ساعت 7:30 صبح از خانه بیرون میزنم و تا ساعت شش و هشت سر کار هستم. کارم طوری است که ساعات زیادی یا بهتر بگویم تمام روز را نشسته هستم و تحرک بدنی زیادی ندارم. بنابراین معمولا در اواخر روز، احساس خستگی مفرطی میکنم و از کمتحرکی روزانهام دچار کلافگی میشوم. در تهران متأسفانه پیادهروی از گزینههای تحرک نیست چراکه نه پیادهرو داریم، نه هوای مناسب پیادهروی یا دویدن، از آلودگی صوتی هم در امان نیستیم. بنابراین باید به سالنهای ورزشی پناه برد. اصولا به ورزشکردن اعتقاد دارم. چه کار بکنم و چه نکنم. به نظرم تمام درگیریهای روزانه و خستگی و مشکلات کار و سروکلهزدن با آدمهای مختلف در طول روز را یکجورهایی از کله آدم بیرون و حال آدم را خوب میکند. چندی پیش به دنبال باشگاههای ورزشی (ترجیحا) در نزدیکی محل کارم میگشتم تا بتوانم بعد از کار چندساعتی را با خیال راحت ورزش کنم. چندین باشگاه پیدا کردم. چند تا از آنها خیلی به محل کارم نزدیک بودند، چندی دیگر از لحاظ کیفیت باشگاه بسیار خوب بودند. خوشحال و هیجانزده شروع به تماسگرفتن با این باشگاهها کردم و جویای ساعات کاری باشگاه و برنامه کلاسهای ورزشی شدم. به طرز نه واقعا خیلی غیرمنتظرهای، اکثر یا بهتر بگویم تمام آن باشگاههای بسیار عالی و بزرگ و باکیفیت، فقط صبحها مختص بانوان بودند و از ساعت سه به آقایان اختصاص داده شده بودند. گفتم: «نه خیلی غیرمنتظره»، چون خب ما عادت داریم ببینیم مثلا بانوان نمیتوانند به استادیومهای ورزشی بروند یا بانوان نمیتوانند فلان کار را بکنند و... .
پیش خودم فکر کردم لابد دلیلی دارد که خانمها از یک ساعتی به بعد خیلی گزینهای برای ورزشکردن ندارند. نمیدانم آیا در دوره زمانه امروز زنان اکثرا خانهدار هستند یا نوعی میل به زنده نگهداشتن این رسم «زنان خانهدار و شوهردار» داریم، نوعی برچسب که روی زنان گذاشته شده و ظاهرا بهسختی قابل برداشتن است. یعنی یکجورهایی تظاهر به وجود چیزی که شاید کمتر از قبل هست. بگذارید خیلی ساده به این قضیه نگاه کنیم. زنان دو دسته هستند: زنان خانهدار و زنان شاغل. تکلیف خانمهای خانهدار و غیرشاغل که مشخص است. مسلما وقت بیشتری برای انجام کارهایشان دارند و خب در اولویت استفاده از باشگاههای ورزشی عالیرتبه هم که قرار دارند. پس وضعشان آنقدرها هم بد نیست و اما دسته دیگر که مثل من و هزاران نفر دیگر تا غروب کار میکنند. تنها به واسطه شغلمان از خانمهای خانهدار متمایز هستیم اما خواستههایمان در رابطه با ورزش مشترک است. طبعا بعد از یک روز طولانی کاری میل داریم در جایی ورزش کنیم که دلمان باز شود و حالمان خوب. شخص من درحالحاضر بالاجبار به یکی از آن باشگاههای نزدیک به محل کارم میروم. این باشگاه درواقع یک خانه قدیمی است که از طبقه
همکف آن بهعنوان باشگاه استفاده شده؛ بنابراین بسیار کوچک و خفه است. تعداد دستگاههایش به علت کمبود جا، محدود است، موزیکش به طرز فجیعی بلند، غیرقابل تحمل و بسیار بیربط به ورزش است. کمد درستوحسابی وجود ندارد و اگر دیر بجنبی کمدها تمام شده و باید با ساک، لباس، کیف، روپوش و روسری به کلاس بروی و بعد جایی برای تعویض لباسهایت پیدا کنی و حواست باشد که پای کسی به آنها نخورد یا کسی بهاشتباه از روی آنها رد نشود و... . این در حالی است که در تهران پروژههای متعددی با کاربری ورزشی در حال ساخت و طراحی است یا ساخته شده است؛ پروژههایی که طراحی داخلی آنها، چیدمان دستگاهها، برند دستگاهها، رنگبندی فضاها و... بهدقت مورد بررسی قرار گرفتهاند و هزینه و زمان زیادی صرف آنها شده است. ولی همه این کیفیت و فضای عالی و بزرگ بعد از ساعت کاری مختص آقایان است.
پس زنانی که شاغل هستند کجای ماجرا قرار دارند؟ در یک فضای کوچک و خفه و بدون امکانات. در شهری به این بزرگی باشگاه زنانهای که قابل مقایسه با یکی از آن باشگاههای بزرگ آقایان باشد، وجود ندارد و این واقعا معضلی است.
باشد که در سال جدید درِ باشگاههای ورزشی عالی شهر به روی ما زنان شاغل ورزشدوست نیز باز شود
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.