|

جای خالی سینمای ایران در «اسکار» امسال

از فیلمسازان انتظار نداشته باشید

کارگردان: محمدمهدی عسگرپور

تابستان امسال، وقتی صحبت‌ها درباره معرفی نماینده سینمای ایران در اسکار شروع شد، مدیران تصمیم گرفتند تا فیلم «یه‌حبه‌قند» رضا میرکریمی را معرفی کنند. اما همان زمان اختلافاتی بین برخی از سینماگران و مدیریت فعلی سینما به وجود آمد که البته تکذیب شد و کمی بعد هم ماجراها عوض شد تا مدیران به روش قابل تامل و مدشده‌ای از «اسکار» انصراف دهند. روشی که به سینما و فرهنگ، صدمه زده است، رقابتی برای شعار دادن است یعنی مدیران رقابتی عجیب را برای شعار دادن شروع کردند که نتیجه‌اش هم چیزی جز به حاشیه رفتن نگاه کارشناسی به فیلم‌ها نیست. در این روش، تحلیل شرایط هم از بین می‌رود و برخوردها هیجانی می‌شود. در حالی که اگر مدیریت اینطور نبود، وظیفه مهم مدیریت فرهنگی که ایجاد فضایی آرام است، اتفاق می‌افتاد، در چنین فضایی برای همه امکان بحث و گفت‌وگو وجود داشت و اتفاقی مثل بسته شدن «خانه سینما» رخ نمی‌داد. با تمام این‌هاست که سینمای ما به این روزها می‌رسد، روزهایی که نتیجه اشتباهات برخی مدیران یک به یک مشخص می‌شود، اما آنان همچنان از هر نتیجه‌ای، شعار را انتخاب می‌کنند و حتی مشکلات و چالش را با همین شعارها می‌پوشانند. در چنین شرایطی، انتظارداشتن از فیلمسازان برای ادامه راهی که فرهادی رفته و جانفشانی برای سینما اشتباه است. سینما در ایران در اختیار بخش دولتی است و اغلب فیلمسازان در اختیار خودشان نیستند تا با استعداد و توان شخصی بتوانند آن رونقی که جایزه «اسکار» به سینمای ایران داد را حفظ کنند و سینمایی پربار و خوب بسازند.

تابستان امسال، وقتی صحبت‌ها درباره معرفی نماینده سینمای ایران در اسکار شروع شد، مدیران تصمیم گرفتند تا فیلم «یه‌حبه‌قند» رضا میرکریمی را معرفی کنند. اما همان زمان اختلافاتی بین برخی از سینماگران و مدیریت فعلی سینما به وجود آمد که البته تکذیب شد و کمی بعد هم ماجراها عوض شد تا مدیران به روش قابل تامل و مدشده‌ای از «اسکار» انصراف دهند. روشی که به سینما و فرهنگ، صدمه زده است، رقابتی برای شعار دادن است یعنی مدیران رقابتی عجیب را برای شعار دادن شروع کردند که نتیجه‌اش هم چیزی جز به حاشیه رفتن نگاه کارشناسی به فیلم‌ها نیست. در این روش، تحلیل شرایط هم از بین می‌رود و برخوردها هیجانی می‌شود. در حالی که اگر مدیریت اینطور نبود، وظیفه مهم مدیریت فرهنگی که ایجاد فضایی آرام است، اتفاق می‌افتاد، در چنین فضایی برای همه امکان بحث و گفت‌وگو وجود داشت و اتفاقی مثل بسته شدن «خانه سینما» رخ نمی‌داد. با تمام این‌هاست که سینمای ما به این روزها می‌رسد، روزهایی که نتیجه اشتباهات برخی مدیران یک به یک مشخص می‌شود، اما آنان همچنان از هر نتیجه‌ای، شعار را انتخاب می‌کنند و حتی مشکلات و چالش را با همین شعارها می‌پوشانند. در چنین شرایطی، انتظارداشتن از فیلمسازان برای ادامه راهی که فرهادی رفته و جانفشانی برای سینما اشتباه است. سینما در ایران در اختیار بخش دولتی است و اغلب فیلمسازان در اختیار خودشان نیستند تا با استعداد و توان شخصی بتوانند آن رونقی که جایزه «اسکار» به سینمای ایران داد را حفظ کنند و سینمایی پربار و خوب بسازند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.