|

کمک 4 میلیارددلاری تهران به دمشق

مربی ندارم، با برنامه خودم تمرین می‌کنم

سارا گودرزی .عکس: Getteyimages

مربی ندارم، با برنامه خودم تمرین می‌کنم
لیلا رجبی بعد از اینکه رکورد پرتاب وزنه زنان ایران را زده، خودش را برای مسابقات قهرمانی آسیایی هند آماده می‌کند. او می‌خواهد در سومین تجربه حضورش در این رویداد معتبر، بازهم مدال‌آور باشد. این ملی‌پوش بلاروسی‌الاصل کشورمان که جزو سه پرتابگر اول آسیا قرار دارد، بعد از پنج سال اقامتش در ایران هنوز بدون مربی و با امکانات محدود تمرین می‌کند. اما این در حالی است که زیاد از شرایط موجود گلایه نمی‌کند. لیلا بعد از ابراهیم رحیمیان، رکورددار دو پیاده‌روی 20کیلومتر ایران، دومین ملی‌پوشی است که با پرتابی به میزان 18مترو14سانتیمتر، رکورد B ورودی مسابقات دوومیدانی قهرمانی جهان را به‌دست آورده است. او اوایل همین هفته توانست در اولین مرحله رقابت‌های لیگ باشگاه‌های کشور، ضمن رسیدن به این موفقیت رکورد ایران را که متعلق به خودش بود 16سانتیمتر ارتقا دهد. در ادامه گفت‌وگوی او را با «شرق» می‌خوانید.

‌از مسابقات بگو، چطور بود؟
مثل همیشه. نمی‌توانم بگویم خوب بود. چون هیچ رقیبی نداشتم. طبیعتا استرسی هم نداشتم.
من نزدیک به پنج‌سال است که در ایران به همین شکل مسابقه می‌دهم. اختلاف رکوردم با نفر دوم کشور در این رقابت بالای پنج‌ متر بود. در مجموع می‌توانم بگویم یک مسابقه رکورد‌گیری برایم بود.
‌فکر می‌کنی اگر رقیب داشتی می‌توانستی بیشتر از این پرتاب کنی و به رکورد ورودی A مسابقات جهانی برسی؟
بله، من در تمرینات 18مترو50سانتیمتر هم پرتاب کرده بودم، اما اینجا علاوه بر نداشتن رقیب شرایط مسابقه هم آنطور که باید برایم مهیا نبود. متاسفانه نظم برگزاری رقابت‌ها خوب نبود و طبق برنامه اولیه‌ای که به ما اعلام کرده بودند مسابقه شروع نشد. به ما گفته بودند ساعت چهار بعدازظهر مسابقه شروع می‌شود اما مسوولان برگزاری تازه آن موقع آمده بودند و داشتند خط‌های کنار دایره پرتاب را می‌کشیدند. در حالی که ما بدن‌هایمان را گرم کرده بودیم اما 25دقیقه ایستاده بودیم تا خط‌ها آماده شود.
‌با این شرایط که در ایران هیچ رقیبی نداری، برنامه‌ات تا مسابقات قهرمانی جهان چیست؟ نمی‌خواهند تو را به مسابقه تدارکاتی اعزام کنند؟
با آقای داوری، رییس فدراسیون صحبت کردم، اگر بشود من را هم به جام کازانف که اواخر همین ماه در قزاقستان برگزار می‌شود، بفرستند. چون مسابقات قهرمانی آسیایی را هم پیش‌رو داریم خیلی خوب می‌شود اگر بتوانم به قزاقستان بروم. چون چند تا از رقبایم که از کشورهای ازبکستان، تاجیکستان، مالزی و حتی قزاقستان در قهرمانی آسیا شرکت می‌کنند، در این مسابقات هم حضور دارند. امیدوارم مشکل مالی مانعی نشود که نتوانم در این جام شرکت کنم. بعد از آن هم که باید برای قهرمانی آسیا که قرار است در هند برگزار شود، آماده شوم.
‌چرا به مسابقاتی که در کشورهای بلوک شرق با حضور بهترین پرتابگرها برگزار می‌شود نمی‌روی تا آماده‌تر شوی؟
ببینید رفتن به این مسابقات خیلی خوب است اما هزینه زیادی می‌طلبد. با توجه به این موضوع من هم چون تمام هدفم را روی مدال آوری در مسابقات قهرمانی آسیا گذاشتم، سعی‌ام بیشتر این است که به قزاقستان بروم، چون حریفان من بیشتر در آسیا هستند و آنجا می‌توانم خودم را در کنارشان محک بزنم.
‌یعنی برای مسابقات قهرمانی جهان حسابی باز نکردی؟
نه زیاد، چون مدال‌گرفتن در مسابقات جهانی کار سختی است.
‌رقبای اصلی تو در آسیا چینی‌ها هستند، فکر می‌کنی بتوانی این‌بار مدال طلا یا نقره را از آنها بگیری؟
نمی‌شود هیچ‌چیز را پیش بینی کرد. من در دوره قبل این رقابت‌ها دو مدال برنز گرفتم. الان هم تمام فکرم این است که بتوانم جزو سه نفر برتر آسیا باشم. اما نمی‌توانم پیش‌بینی کنم مدالم چه رنگی می‌شود.
‌ واقعا تمرین‌کردن تمام مدت بدون هیچ رقیبی سخت نیست؟ بهتر نیست به خارج بروی تا رقیب داشته باشی؟
اگر باشد خیلی برایم خوب است ولی فعلا به‌دلیل مشکلات مالی فدراسیون شرایطش نیست. آقای داوری می‌خواستند مرا یک‌ماه به بلاروس بفرستند تا آنجا در کنار پرتابگرهای خوب تمرین کنم اما خودم نرفتم.
‌چرا؟
به‌دلیل اینکه یک‌ماه تمرین در آنجا فرقی به حالم نمی‌کند. من حداقل باید چهارماه آنجا باشم تا بتوانم نتیجه کارم را ببینم.
‌از تمرین‌کردن بدون مربی چطور، خسته نشده‌ای؟
بله ولی خب چاره‌ای جز تمرین بدون مربی نیست. مربیان خوب پول خوب می‌خواهند و با این شرایط ما، به ایران نمی‌آیند. به همین دلیل ترجیح می‌دهم با برنامه خودم تمرین کنم. البته برنامه‌های بدنسازی‌ام را از همسرم پیمان رجبی می‌گیرم.
‌ نمی‌توانی مثل بعضی از دوومیدانی‌کاران از مربیان خارجی برنامه بگیری؟
نه، من این را قبول ندارم. مربی باید ورزشکار را بشناسد و از همه مهم‌تر اینکه بالای سر ورزشکارش باشد. مثلا مربی به من می‌گوید روزی صدپرتاب انجام بده ولی یک روز واقعا من نمی‌توانم همه این پرتاب‌ها را داشته باشم. نتیجه‌اش این می‌شود که در آخر آسیب‌دیده شوم.
‌الان وضعیتت چطور است، آسیب‌دیده نیستی؟
چرا آشیل پای راستم آسیب دیده است. در همین مسابقات هم خیلی اذیتم کرد. ولی باید با آن کنار بیایم. حداقل اگر یک ماساژور داشتم خیلی برایم خوب بود.
‌فکر نمی‌کنی اگر در بلاروس بودی خیلی بیشتر از این پیشرفت می‌کردی؟
نه من از این فکرها نمی‌کنم. من در ایران زندگی می‌کنم و خودم را با این شرایط تطبیق داده‌ام.
‌فدراسیون دوومیدانی چند ماهی است که به دوومیدانی‌کاران بر اساس رکوردهایشان حقوق می‌دهد. از این شرایط راضی هستی؟
بله نسبت به قبل خیلی بهتر شده. تا پیش از این خانم‌ها خیلی کمتر حقوق می‌گرفتند. اما الان با توجه به اینکه حقوق‌ها را بر حسب رکوردها محاسبه می‌کنند شرایط برای ملی‌پوشان زن و مرد یکسان شده است.
لیلا رجبی بعد از اینکه رکورد پرتاب وزنه زنان ایران را زده، خودش را برای مسابقات قهرمانی آسیایی هند آماده می‌کند. او می‌خواهد در سومین تجربه حضورش در این رویداد معتبر، بازهم مدال‌آور باشد. این ملی‌پوش بلاروسی‌الاصل کشورمان که جزو سه پرتابگر اول آسیا قرار دارد، بعد از پنج سال اقامتش در ایران هنوز بدون مربی و با امکانات محدود تمرین می‌کند. اما این در حالی است که زیاد از شرایط موجود گلایه نمی‌کند. لیلا بعد از ابراهیم رحیمیان، رکورددار دو پیاده‌روی 20کیلومتر ایران، دومین ملی‌پوشی است که با پرتابی به میزان 18مترو14سانتیمتر، رکورد B ورودی مسابقات دوومیدانی قهرمانی جهان را به‌دست آورده است. او اوایل همین هفته توانست در اولین مرحله رقابت‌های لیگ باشگاه‌های کشور، ضمن رسیدن به این موفقیت رکورد ایران را که متعلق به خودش بود 16سانتیمتر ارتقا دهد. در ادامه گفت‌وگوی او را با «شرق» می‌خوانید.

‌از مسابقات بگو، چطور بود؟
مثل همیشه. نمی‌توانم بگویم خوب بود. چون هیچ رقیبی نداشتم. طبیعتا استرسی هم نداشتم.
من نزدیک به پنج‌سال است که در ایران به همین شکل مسابقه می‌دهم. اختلاف رکوردم با نفر دوم کشور در این رقابت بالای پنج‌ متر بود. در مجموع می‌توانم بگویم یک مسابقه رکورد‌گیری برایم بود.
‌فکر می‌کنی اگر رقیب داشتی می‌توانستی بیشتر از این پرتاب کنی و به رکورد ورودی A مسابقات جهانی برسی؟
بله، من در تمرینات 18مترو50سانتیمتر هم پرتاب کرده بودم، اما اینجا علاوه بر نداشتن رقیب شرایط مسابقه هم آنطور که باید برایم مهیا نبود. متاسفانه نظم برگزاری رقابت‌ها خوب نبود و طبق برنامه اولیه‌ای که به ما اعلام کرده بودند مسابقه شروع نشد. به ما گفته بودند ساعت چهار بعدازظهر مسابقه شروع می‌شود اما مسوولان برگزاری تازه آن موقع آمده بودند و داشتند خط‌های کنار دایره پرتاب را می‌کشیدند. در حالی که ما بدن‌هایمان را گرم کرده بودیم اما 25دقیقه ایستاده بودیم تا خط‌ها آماده شود.
‌با این شرایط که در ایران هیچ رقیبی نداری، برنامه‌ات تا مسابقات قهرمانی جهان چیست؟ نمی‌خواهند تو را به مسابقه تدارکاتی اعزام کنند؟
با آقای داوری، رییس فدراسیون صحبت کردم، اگر بشود من را هم به جام کازانف که اواخر همین ماه در قزاقستان برگزار می‌شود، بفرستند. چون مسابقات قهرمانی آسیایی را هم پیش‌رو داریم خیلی خوب می‌شود اگر بتوانم به قزاقستان بروم. چون چند تا از رقبایم که از کشورهای ازبکستان، تاجیکستان، مالزی و حتی قزاقستان در قهرمانی آسیا شرکت می‌کنند، در این مسابقات هم حضور دارند. امیدوارم مشکل مالی مانعی نشود که نتوانم در این جام شرکت کنم. بعد از آن هم که باید برای قهرمانی آسیا که قرار است در هند برگزار شود، آماده شوم.
‌چرا به مسابقاتی که در کشورهای بلوک شرق با حضور بهترین پرتابگرها برگزار می‌شود نمی‌روی تا آماده‌تر شوی؟
ببینید رفتن به این مسابقات خیلی خوب است اما هزینه زیادی می‌طلبد. با توجه به این موضوع من هم چون تمام هدفم را روی مدال آوری در مسابقات قهرمانی آسیا گذاشتم، سعی‌ام بیشتر این است که به قزاقستان بروم، چون حریفان من بیشتر در آسیا هستند و آنجا می‌توانم خودم را در کنارشان محک بزنم.
‌یعنی برای مسابقات قهرمانی جهان حسابی باز نکردی؟
نه زیاد، چون مدال‌گرفتن در مسابقات جهانی کار سختی است.
‌رقبای اصلی تو در آسیا چینی‌ها هستند، فکر می‌کنی بتوانی این‌بار مدال طلا یا نقره را از آنها بگیری؟
نمی‌شود هیچ‌چیز را پیش بینی کرد. من در دوره قبل این رقابت‌ها دو مدال برنز گرفتم. الان هم تمام فکرم این است که بتوانم جزو سه نفر برتر آسیا باشم. اما نمی‌توانم پیش‌بینی کنم مدالم چه رنگی می‌شود.
‌ واقعا تمرین‌کردن تمام مدت بدون هیچ رقیبی سخت نیست؟ بهتر نیست به خارج بروی تا رقیب داشته باشی؟
اگر باشد خیلی برایم خوب است ولی فعلا به‌دلیل مشکلات مالی فدراسیون شرایطش نیست. آقای داوری می‌خواستند مرا یک‌ماه به بلاروس بفرستند تا آنجا در کنار پرتابگرهای خوب تمرین کنم اما خودم نرفتم.
‌چرا؟
به‌دلیل اینکه یک‌ماه تمرین در آنجا فرقی به حالم نمی‌کند. من حداقل باید چهارماه آنجا باشم تا بتوانم نتیجه کارم را ببینم.
‌از تمرین‌کردن بدون مربی چطور، خسته نشده‌ای؟
بله ولی خب چاره‌ای جز تمرین بدون مربی نیست. مربیان خوب پول خوب می‌خواهند و با این شرایط ما، به ایران نمی‌آیند. به همین دلیل ترجیح می‌دهم با برنامه خودم تمرین کنم. البته برنامه‌های بدنسازی‌ام را از همسرم پیمان رجبی می‌گیرم.
‌ نمی‌توانی مثل بعضی از دوومیدانی‌کاران از مربیان خارجی برنامه بگیری؟
نه، من این را قبول ندارم. مربی باید ورزشکار را بشناسد و از همه مهم‌تر اینکه بالای سر ورزشکارش باشد. مثلا مربی به من می‌گوید روزی صدپرتاب انجام بده ولی یک روز واقعا من نمی‌توانم همه این پرتاب‌ها را داشته باشم. نتیجه‌اش این می‌شود که در آخر آسیب‌دیده شوم.
‌الان وضعیتت چطور است، آسیب‌دیده نیستی؟
چرا آشیل پای راستم آسیب دیده است. در همین مسابقات هم خیلی اذیتم کرد. ولی باید با آن کنار بیایم. حداقل اگر یک ماساژور داشتم خیلی برایم خوب بود.
‌فکر نمی‌کنی اگر در بلاروس بودی خیلی بیشتر از این پیشرفت می‌کردی؟
نه من از این فکرها نمی‌کنم. من در ایران زندگی می‌کنم و خودم را با این شرایط تطبیق داده‌ام.
‌فدراسیون دوومیدانی چند ماهی است که به دوومیدانی‌کاران بر اساس رکوردهایشان حقوق می‌دهد. از این شرایط راضی هستی؟
بله نسبت به قبل خیلی بهتر شده. تا پیش از این خانم‌ها خیلی کمتر حقوق می‌گرفتند. اما الان با توجه به اینکه حقوق‌ها را بر حسب رکوردها محاسبه می‌کنند شرایط برای ملی‌پوشان زن و مرد یکسان شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.