از پشت درهای بسته تا شنیدهشدن صدای اوتیسم
مادری، کودک مبتلا به اوتیسم خود را برای دریافت خدمات درمانی و مراقبتی به یک مرکز کلینیکی میبرد. کودک را تحویل میدهند و او را به اتاق درمانگر میبرند. در اتاق بسته میشود و مادر پشت در میماند؛ اما تمام وجودش سرشار از اضطراب و نگرانی است. کودک او توانایی صحبتکردن ندارد و نمیتواند آنچه را در اتاق درمان میگذرد، برای مادر بازگو کند.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
امیرحسین ناطقی *: مادری، کودک مبتلا به اوتیسم خود را برای دریافت خدمات درمانی و مراقبتی به یک مرکز کلینیکی میبرد. کودک را تحویل میدهند و او را به اتاق درمانگر میبرند. در اتاق بسته میشود و مادر پشت در میماند؛ اما تمام وجودش سرشار از اضطراب و نگرانی است. کودک او توانایی صحبتکردن ندارد و نمیتواند آنچه را در اتاق درمان میگذرد، برای مادر بازگو کند. مادر با خود فکر میکند اگر اتفاقی برای فرزندش بیفتد، او چگونه میتواند از حق خود دفاع کند؟ کودکی که به دلیل شرایطش امکان بیان آنچه بر او گذشته را ندارد، حتی اگر توانایی بیان داشته باشد، قانونا محجور است؛ چگونه میتواند شاهد و مدعی باشد؟ بهویژه در شرایطی که خبرهایی درباره بدرفتاری با کودکان در برخی مراکز درمانی و مراقبتی منتشر شده، این نگرانی برای مادران چند برابر میشود. او به در بسته اتاق درمان نگاه میکند؛ اتاقی که دوربین مداربستهای ندارد و همین مسئله بر اضطرابش میافزاید. با خود میگوید اگر دوربینی وجود داشت، دستکم میتوانست با اطمینان و آرامش بیشتری فرزندش را به این مراکز بسپارد. اما پرسش دیگری هم ذهنش را درگیر میکند: چرا مادران دیگری که شرایط مشابهی دارند، برای مطالبه این حق مشترک همصدا نمیشوند؟ چرا این نگرانی جمعی به مطالبهای عمومی تبدیل نمیشود تا صدای آن به گوش مسئولانی برسد که باید برای رفع این دغدغه اقدامی کنند؟ همین دغدغهها او را به راهاندازی یک کارزار ترغیب میکند؛ کارزاری با عنوان «اعتراض به بیاعتنایی در حوزه سلامت جامعه اوتیسم» و هشتگ «صدای بیصدای اوتیسم»؛ تلاشی برای اعتراض به بیتوجهی به مطالبات خانوادههای دارای فرزند مبتلا به اوتیسم در حوزه سلامت و مراقبت و مطالبه تأمین امنیت، نظارت و شفافیت در مراکز ارائهدهنده این خدمات. کارزار را مینویسد و منتشر میکند. متوجه میشود چقدر والدین همدغدغه دارد. زمان زیادی نمیگذرد که چند هزار نفر که هممسئله او هستند، به کارزارش میپیوندند. تعداد امضاها خیلی سریع بالا و بالاتر میرود و به نزدیک ۱۰ هزار میرسد. صدای جامعه والدین دارای فرزند مبتلا به اوتیسم بلند میشود. طولی نمیکشد که صدا شنیده میشود. برخی کلینیکهای خصوصی بهصورت داوطلبانه در اتاق درمانگر دوربین نصب میکنند تا دغدغه خانوادهها کاهش پیدا کند. اما هنوز راه درازی برای رسیدن به خواست و دغدغه این جامعه باقی است. والدین دیگری هم که دغدغههای این جامعه را داشتند، کارزار مینویسند. تعداد کارزارهای نوشتهشده از ۲۰ کارزار میگذرد؛ از ابعاد مختلف دغدغهها، از دریافت حق پرستاری، داروها و رسیدگی به وضعیت مراکز، تا امکان کاهش ساعت کار و بازنشستگی پیش از موعد والدین دارای فرزند مبتلا به اوتیسم و انتقاد به عملکرد مدیران مرتبط با جامعه اوتیسم. جامعه اوتیسم احساس میکند که شنیده میشود. محتواهای مرتبط با دغدغهها، اخبار و گزارشها، همه و همه به موجی میانجامد که هم جامعه را آگاهتر میکند و هم مسئولان مرتبط را حساستر. چند ده هزار امضا به جلسهای منجر میشود که به همت مرکز ارتباطات مردمی ریاستجمهوری، با حضور نویسندگان کارزارها و مسئولان دستگاههای اجرائی مرتبط در نهاد ریاستجمهوری برگزار میشود. از دغدغههایشان میگویند، بغض میکنند، فریاد میزنند و میخواهند که تلاش شود تا از رنجهایشان کم شود. مرکز ارتباطات مردمی ریاستجمهوری، بر اساس وظیفه ذاتی خود، برای حل مشکلات جامعه اوتیسم مکاتبه میکند و مهلت زمانی ۱۰۰روزه مشخص میکند. دو هفته بعد، اداره کل پیگیری شکایات مردمی مرکز ارتباطات، باز هم جلسهای برگزار میکند تا بهصورت تخصصی موضوعات و موانع را بررسی کند. جامعه اوتیسم امیدوارتر میشود. بیش از ۱۰ کارزار جدید منتشر میشود. احساس شنیدهشدن و دیدهشدن شکل میگیرد. تا اینجای کار، نتایجی دیده میشود. نیمی از ۱۰۰ روز گذشته و پیگیریها بهصورت مستمر ادامه دارد. مادر نویسنده کارزار «اعتراض به بیاعتنایی در حوزه سلامت جامعه اوتیسم»، دیگر یک شخص نیست؛ نماینده جامعه ۱۰ هزار نفری است که خواستهاند صدایشان شنیده شود و امیدوارم امید را آنها که باید، زنده نگه دارند.
*همبنیانگذار پلتفرم کارزار
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.