|

به یاد پدر

فریبا کتیرایی

مرگ یک عزیز اتفاقی است مثل خواب‌دیدن، مثل وقتی که می‌خوابی، بلند می‌شوی و می‌بینی که اتفاق افتاده است و خواب نبوده. دنبال نشانه‌هایی می‌گردی که باور کنی که در خوابی. اما بیداری، واقعیت را چنان به رُخَت می‌کشد که وادار به تسلیم می‌شوی. تسلیم به جبر روزگار و این آغازِ چالشی است دشوار. مسافر زمان می‌شوی. با بال خیالت در آسمان خاطرات، پرواز می‌کنی. به مکان‌های مختلفِ زمان‌های زندگی‌ات سرک می‌کشی و با حسرت به این لحظه‌ها خیره می‌شوی.

شرح یک یادسپاری...
چهره‌ای را می‌دیدم که هیچ‌گاه خستگی تصویر نمی‌کرد و ما را همیشه از خسته‌بودن خودمان خجل!
کلامی را می‌شنیدم که هیچ‌گاه گله یا شکایتی نداشت و اگر بار زندگی، روی دوشمان سنگین می‌شد، طراوت گفتارش، آراممان می‌کرد. صبوری را همیشه پیشه خود کرده بود و با سلاح ایمان، درستی و راستی را زینت‌بخش جامه زندگی‌اش.
اگر احساس رضایت از عملت نمی‌دید کلام و لحن گفتارش، چنان آرام و تأثیر‌گذار بود که اگر هم معتقد به خطا نبودی، بیشتر از همه، تحسینِ برخوردِ انسانی‌اش، دل‌مشغولت می‌کرد، تا کدورت چرایی سرزنشِ او. با پرسه‌ای همراه با افسوس در‌ هزارتوی ذهن کودکی‌ام، درک حضور ارزشمند او به‌مثابه یک عادت شده بود و دریغ که در بزرگ‌سالی آفت عادت و روزمرگی، مرا در گرداب فراموشی انداخت. فراموش‌کردن کسی که در این روزها، نبودش سایه سنگین اندوه را بر روح و روانم می‌گسترد. سخت است گوشه‌های ارزشمندِ زندگی عزیزانت، در نبودشان آشکار شود و پشت آن حسرت بودنشان را تجربه کنی. بال خیالم، در آسمانِ خردسالی، جولان می‌دهد.
وقتی پدرم بیمار بود. با قدرت اعجازآورِ برآمده از تخیل کودکی‌ام، دستان کوچکم را در دستانش جای دادم که به من تکیه کند و او هم این نیروی خودساخته را باور کرده بود.
افسوس که در واپسین لحظات زندگی‌اش، نه کودکی در من بود که با آن قدرتی جادویی بسازم و نه باوری در پدرم که آن قدرت را بیابد. گویی همه‌چیز را در آن زمان پشت‌سر گذاشتیم و این دردناک‌ترین تقدیری است که همه ما در آن سهیم هستیم.
بازگشت از سفر زمان...
کوله‌بار خاطرات را از شانه‌هایم روی طاقچه زندگی می‌گذارم. برای تحمل سنگینی و سختی روزگار به دامان صبوری پناه می‌برم.
در جریان روزگار، پدر را در محفل‌هایمان دعوت می‌کنیم. حضور او با نشانه‌هایش بخش بزرگی از زندگی ما را دربر می‌گیرد. درست مثل ما که در توصیفِ طعمِ لذت‌بخشِ شکلات‌توپی‌هایی که دخترم «غزاله» در کودکی از پدربزرگش هدیه می‌گرفت، سهیم می‌شویم.
و بدین‌سان تلخی روزهایمان، با مرام و سلوک گران‌قدرش، شیرین می‌شود.

مرگ یک عزیز اتفاقی است مثل خواب‌دیدن، مثل وقتی که می‌خوابی، بلند می‌شوی و می‌بینی که اتفاق افتاده است و خواب نبوده. دنبال نشانه‌هایی می‌گردی که باور کنی که در خوابی. اما بیداری، واقعیت را چنان به رُخَت می‌کشد که وادار به تسلیم می‌شوی. تسلیم به جبر روزگار و این آغازِ چالشی است دشوار. مسافر زمان می‌شوی. با بال خیالت در آسمان خاطرات، پرواز می‌کنی. به مکان‌های مختلفِ زمان‌های زندگی‌ات سرک می‌کشی و با حسرت به این لحظه‌ها خیره می‌شوی.

شرح یک یادسپاری...
چهره‌ای را می‌دیدم که هیچ‌گاه خستگی تصویر نمی‌کرد و ما را همیشه از خسته‌بودن خودمان خجل!
کلامی را می‌شنیدم که هیچ‌گاه گله یا شکایتی نداشت و اگر بار زندگی، روی دوشمان سنگین می‌شد، طراوت گفتارش، آراممان می‌کرد. صبوری را همیشه پیشه خود کرده بود و با سلاح ایمان، درستی و راستی را زینت‌بخش جامه زندگی‌اش.
اگر احساس رضایت از عملت نمی‌دید کلام و لحن گفتارش، چنان آرام و تأثیر‌گذار بود که اگر هم معتقد به خطا نبودی، بیشتر از همه، تحسینِ برخوردِ انسانی‌اش، دل‌مشغولت می‌کرد، تا کدورت چرایی سرزنشِ او. با پرسه‌ای همراه با افسوس در‌ هزارتوی ذهن کودکی‌ام، درک حضور ارزشمند او به‌مثابه یک عادت شده بود و دریغ که در بزرگ‌سالی آفت عادت و روزمرگی، مرا در گرداب فراموشی انداخت. فراموش‌کردن کسی که در این روزها، نبودش سایه سنگین اندوه را بر روح و روانم می‌گسترد. سخت است گوشه‌های ارزشمندِ زندگی عزیزانت، در نبودشان آشکار شود و پشت آن حسرت بودنشان را تجربه کنی. بال خیالم، در آسمانِ خردسالی، جولان می‌دهد.
وقتی پدرم بیمار بود. با قدرت اعجازآورِ برآمده از تخیل کودکی‌ام، دستان کوچکم را در دستانش جای دادم که به من تکیه کند و او هم این نیروی خودساخته را باور کرده بود.
افسوس که در واپسین لحظات زندگی‌اش، نه کودکی در من بود که با آن قدرتی جادویی بسازم و نه باوری در پدرم که آن قدرت را بیابد. گویی همه‌چیز را در آن زمان پشت‌سر گذاشتیم و این دردناک‌ترین تقدیری است که همه ما در آن سهیم هستیم.
بازگشت از سفر زمان...
کوله‌بار خاطرات را از شانه‌هایم روی طاقچه زندگی می‌گذارم. برای تحمل سنگینی و سختی روزگار به دامان صبوری پناه می‌برم.
در جریان روزگار، پدر را در محفل‌هایمان دعوت می‌کنیم. حضور او با نشانه‌هایش بخش بزرگی از زندگی ما را دربر می‌گیرد. درست مثل ما که در توصیفِ طعمِ لذت‌بخشِ شکلات‌توپی‌هایی که دخترم «غزاله» در کودکی از پدربزرگش هدیه می‌گرفت، سهیم می‌شویم.
و بدین‌سان تلخی روزهایمان، با مرام و سلوک گران‌قدرش، شیرین می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.