|

پیغام بگذارید

سوسن مقصودلو

شما با شماره ... تماس گرفته‌اید. لطفا بعد از شنیدن صدای بوق پیغام خود را گذاشته یا فکس خود را ارسال کنید.
سلام. من شبنم هستم. زنگ زدم که باهات حسابی حرف بزنم. شاید حرفام اینقدر طولانی بشه که چند‌بار تلفن قطع و من ناچار بشم دوباره شماره تو را بگیرم. اما خیالی نیست این بار می‌دونم همه‌چیز را با دقت گوش میدی. یادته ماه پیش که بهت زنگ زدم آنقدر با صدای سنگین گفتی بله که سکوت کردم و تو با وجودی که می‌دونستی منم قطع کردی. دوست داشتم شعری را که برات گفتم؛ بخونم اما جرات نکردم چون تو هرگز کاری نکردی که من این جرات را پیدا کنم. دو، سه ماه قبل در یک بعدازظهر دیدمت؛ قرار بود تقوایی سخنرانی کنه. می‌دونستم اونجا می‌تونم پیدات کنم با پیراهن سبز جلوی مونیتور بزرگ نشسته و سرا‌پا گوش بودی. توی سالن جا نبود برای همین بیرون نشسته بودی. ازت پرسیدم خیلی وقته شروع شده، تو طوری به من نگاه کردی انگار بی‌شعورترین فرد در عالم هستم. چند ثانیه اونجاها پلکیدم که شاید عکس‌العملی از تو ببینم اما تو کاملا در وجود آقای تقوایی ذوب شده بودی یا اینطور وانمود می‌کردی. لجم گرفت. مثل همیشه که برای جلب‌توجه فرار را بر قرار ترجیح می‌دم آمدم بیرون. چرا فکر می‌کردم دنبالم میای؟ چقدر خل بودم. تا انتهای خیابان ده دفعه برگشتم که شاید دنبالم آمده باشی. اما خبری از تو نبود. شب با صورت اشک‌آلود این شعر را نوشتم: از من مخواه که از یاد برم نامت را یا روزی را که سربرگرداندم؛ رنگ پیراهن تو را به‌خاطر سپردم و دانستم که عاشقم...
شعر بلندی بود اما من فقط همین تکه یادم مانده چون هزاران‌بار در ذهنم تکرارش کردم. بقیه یادم نیست؛ بعدها از لجم پاره‌اش کردم. ریز؛ ریز. به حدی که می‌شد؛ کاغذ را ریزریز کردم. یا قلب خودم را ... . دوبار تلفن قطع شد و این بار سوم است که شماره تو را می‌گیرم. می‌توانم تا صبح زنگ بزنم و تو به‌ناچار گوش کنی چون تو دیگر نیستی. چه حس عجیبی! تو نیستی ولی صدایت هست. شمرده‌شمرده می‌گویی: شما با شماره ... تماس گرفته‌اید. کاش اسمت را هم می‌گفتی. آن‌وقت من بیشتر حضورت را احساس می‌کردم ولی همین هم کافیست. من حرف می‌زنم و آن‌طرف سیم هیچ صدایی نمی‌آید. سکوت. انگار که تو عمیقا به من گوش می‌دهی. کاری که گمان نکنم در عمر سی‌و‌دو‌ساله‌ات برای کسی انجام داده باشی. ولی حالا چه فرقی می‌کند تو زیر خروارها خاک خوابیده‌ای. یک‌بار به من گفتی اگر صد سال هم عمر کنم می‌خواهم فقط فیلم بسازم و من سوالی را که می‌خواستم از تو بپرسم جرات نکرده از دوستت پرسیدم: یعنی او هیچ‌وقت عاشق نشده یا دلش بچه نخواسته و او گفته بود حامد برای این مسایل پیش‌‌پا افتاده وقت ندارد... . بار پنجم است که شماره‌ات را می‌گیرم. این‌بار حسم عوض شده دیگر لذتی در کار نیست. انگار سردی خاک در صدایت هم رسوخ کرده. هیچ حسی ندارم. فقط بی‌تفاوتی است. تو دور می‌شوی. کوچک و کوچک‌تر ... . آنقدر کوچک که به‌سختی می‌بینمت. حالا صدایت دور می‌شود. کش می‌آید و در فضا محو می‌شود. راحت شدم.
شما با شماره ... تماس گرفته‌اید. لطفا بعد از شنیدن صدای بوق پیغام خود را گذاشته یا فکس خود را ارسال کنید.
سلام. من شبنم هستم. زنگ زدم که باهات حسابی حرف بزنم. شاید حرفام اینقدر طولانی بشه که چند‌بار تلفن قطع و من ناچار بشم دوباره شماره تو را بگیرم. اما خیالی نیست این بار می‌دونم همه‌چیز را با دقت گوش میدی. یادته ماه پیش که بهت زنگ زدم آنقدر با صدای سنگین گفتی بله که سکوت کردم و تو با وجودی که می‌دونستی منم قطع کردی. دوست داشتم شعری را که برات گفتم؛ بخونم اما جرات نکردم چون تو هرگز کاری نکردی که من این جرات را پیدا کنم. دو، سه ماه قبل در یک بعدازظهر دیدمت؛ قرار بود تقوایی سخنرانی کنه. می‌دونستم اونجا می‌تونم پیدات کنم با پیراهن سبز جلوی مونیتور بزرگ نشسته و سرا‌پا گوش بودی. توی سالن جا نبود برای همین بیرون نشسته بودی. ازت پرسیدم خیلی وقته شروع شده، تو طوری به من نگاه کردی انگار بی‌شعورترین فرد در عالم هستم. چند ثانیه اونجاها پلکیدم که شاید عکس‌العملی از تو ببینم اما تو کاملا در وجود آقای تقوایی ذوب شده بودی یا اینطور وانمود می‌کردی. لجم گرفت. مثل همیشه که برای جلب‌توجه فرار را بر قرار ترجیح می‌دم آمدم بیرون. چرا فکر می‌کردم دنبالم میای؟ چقدر خل بودم. تا انتهای خیابان ده دفعه برگشتم که شاید دنبالم آمده باشی. اما خبری از تو نبود. شب با صورت اشک‌آلود این شعر را نوشتم: از من مخواه که از یاد برم نامت را یا روزی را که سربرگرداندم؛ رنگ پیراهن تو را به‌خاطر سپردم و دانستم که عاشقم...
شعر بلندی بود اما من فقط همین تکه یادم مانده چون هزاران‌بار در ذهنم تکرارش کردم. بقیه یادم نیست؛ بعدها از لجم پاره‌اش کردم. ریز؛ ریز. به حدی که می‌شد؛ کاغذ را ریزریز کردم. یا قلب خودم را ... . دوبار تلفن قطع شد و این بار سوم است که شماره تو را می‌گیرم. می‌توانم تا صبح زنگ بزنم و تو به‌ناچار گوش کنی چون تو دیگر نیستی. چه حس عجیبی! تو نیستی ولی صدایت هست. شمرده‌شمرده می‌گویی: شما با شماره ... تماس گرفته‌اید. کاش اسمت را هم می‌گفتی. آن‌وقت من بیشتر حضورت را احساس می‌کردم ولی همین هم کافیست. من حرف می‌زنم و آن‌طرف سیم هیچ صدایی نمی‌آید. سکوت. انگار که تو عمیقا به من گوش می‌دهی. کاری که گمان نکنم در عمر سی‌و‌دو‌ساله‌ات برای کسی انجام داده باشی. ولی حالا چه فرقی می‌کند تو زیر خروارها خاک خوابیده‌ای. یک‌بار به من گفتی اگر صد سال هم عمر کنم می‌خواهم فقط فیلم بسازم و من سوالی را که می‌خواستم از تو بپرسم جرات نکرده از دوستت پرسیدم: یعنی او هیچ‌وقت عاشق نشده یا دلش بچه نخواسته و او گفته بود حامد برای این مسایل پیش‌‌پا افتاده وقت ندارد... . بار پنجم است که شماره‌ات را می‌گیرم. این‌بار حسم عوض شده دیگر لذتی در کار نیست. انگار سردی خاک در صدایت هم رسوخ کرده. هیچ حسی ندارم. فقط بی‌تفاوتی است. تو دور می‌شوی. کوچک و کوچک‌تر ... . آنقدر کوچک که به‌سختی می‌بینمت. حالا صدایت دور می‌شود. کش می‌آید و در فضا محو می‌شود. راحت شدم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.