ماو چالش روزنامه نگاري در عصرترامپ
گیسو فغفوری: خیلی زود هراسها از تصمیمات نابخردانه ترامپ به واقعیت پیوست؛ در کمتر از یک هفته ترامپ موقعیت ریاستجمهوری را تغییر داد. او با انجام سیاستهایی که عدهای آن را فقط وعده انتخاباتی میدانستند، کاری کرد که بسیاری در تبوتاب و وحشت قرار بگیرند. این اتفاق نهتنها برای مکزیک رخ داد که اکنون برای ما ایرانیان و شش کشور دیگر نيز رخ داده است. او نام دستوری را که مانع ورود توریستها و صاحبان ویزا به آمریکا میشود، «منع ورود تروریستها» گذاشته است. هدف او مسلمانان و مهاجران است. از 21 ژانویه فردای مراسم تحلیف او -که سخنگوی کاخ سفید رسانههای آمریکا را به دروغگویی متهم کرد و آنان را قلبکننده واقعیت میزان حاضران در مراسم تحلیف دانست- جنگی آشکارتر از قبل با روزنامهنگاران آغاز شد. در جنگی که ترامپ پیشتر اعلام کرده بود اعتقادی به رسانههای رسمی ندارد و از طریق توییتر خودش را صاحب رسانه دانسته بود. در جنگی که یکی از مقامات ارشد تیم ترامپ به خبرنگاران اعلام کرده بود «دهانتان را ببندید»؛ در جنگی که یکی دیگر از سخنگویان ترامپ از alternative facts سخن گفته و به همین دلیل و به سرعت جمع زیادی از روزنامهنگاران دلایل خبرهای خود را مطرح میکنند. اما فراتر از تمام اتفاقاتی که با دستورهای ترامپ در حال رخدادن است، این روزها و با دستورات ریاستجمهوری ترامپ برای ما روزنامهنگاران ایرانی فرصتی دیگر غیر از غم و غصه و روایت بدبختیهای ناشی از دستورات او فراهم شده است. فرصتی برای یادگیری واکنشها و نحوه عملکرد روزنامهنگاران در دنیای آزاد در مواجهه با شخصیتی نژادپرست و ضدمهاجران. هرچند آزادی بیان برای رسانههای جهان آنقدر گسترده است تا بتوانند به این مسائل از هر نظری اعتراض کنند، عکسی که تایم از او بر جلدش قرار داده است، امکان استفاده در روزنامههای ایران را ندارد، همانطور کاریکاتوری که درباره ترامپ و ترزا می کشیده شده است. اما در مدت کوتاهی پس از انتشار دستور ترامپ بود که بسیاری از روزنامهها و تحلیلگران از این نکته گفتهاند که بسیاری از افراد مطرح آمریکا از استیو جابز و... گرفته تا حتی برندگان نوبل نظیر ملاله زی، حتی بسیاری از دانشجویان دکترای آمریکا جزء مهاجران کشورهایی نظیر ایران هستند. تحلیلگران بار دیگر و حتی هنگام اعلام خبر دستور ترامپ به او یادآوری کردند که 11 سپتامبر را کسانی از امارات و عربستان و... به وجود آوردند که نامشان در میان این شش کشور نیست. در نامهای که ایرانیان و 12 برنده نوبل و جایزه جهانی امضا کردهاند، بر این نکته تأکید کردهاند: «این دستور به پیشتازی آمریکا در زمینه آموزش عالی و تحقیق لطمه میزند». دستورات ترامپ واکنشهای منفی بسیاری را به دنبال داشته است؛ البته حتما واکنشهای مثبتی هم دارد زیرا همان کسانی که به او رأی دادهاند، انتظار چنین دستوراتی را داشتهاند. بلافاصله بعد از این دستور در اقدامی که میتواند به جوگیری کشورهای صادرکننده ویزا هم ارزیابی شود، لغو ویزاهای ایرانیان آغاز شد. اتریش به سرعت 300 ویزای صادرشده را لغو کرد و شرکتهای هواپیمایی لوفتانزا، قطر و امارات دارندگان پاسپورت ایرانی را به آمریکا نمیبرند، حتی آنهایی که گرینکارت دارند؛ هرچند این مسائل تازه آغاز اتفاقات آمده است. او رئیسجمهوری است که بهسادگی از کنار اعتراضهای هنرمندان و برندگان جایزه نوبل و حتی سیاستمداران بزرگ آمریکا میگذرد و اگر هم بخواهد واکنش نشان دهد، همانطور که هیلاری کلینتون را هنگام مناظره یک «زن زننده» دانست، به مادونا هم لقب «چندشآور» را میدهد. به هرحال اکنون در سراسر جهان بسیاری از افراد هستند که مانند پل استر - نماینده نویسندگان مخالف ترامپ - از زمانی که «ترامپ» در انتخابات پیروز شده، با خود کلنجار میروند که چطور سالهای آتی را زندگی کنند و آرزو میکنند کل رأیدهندگان کلید crtl +Alt+del را بگیرند و زمان را به سال 2016 برگردانند. اما ما روزنامهنگاران ایرانی منتظریم ببینیم که رسانههای جهان میتوانند با رئیسجمهوری مقابله کنند که فیلیپ راث نویسنده بزرگ جهان معتقد است: «او عاری از هرگونه شایستگی است. او با دایره لغتی ۷۷کلمهای بازی میکند که بهتر است آشغالی خوانده شود تا انگلیسی». حالا دیگر آمریکا چنین رئیسجمهوری دارد؛ رئیسجمهوری که ما هشت سال آن را تجربه کردهایم.
گیسو فغفوری: خیلی زود هراسها از تصمیمات نابخردانه ترامپ به واقعیت پیوست؛ در کمتر از یک هفته ترامپ موقعیت ریاستجمهوری را تغییر داد. او با انجام سیاستهایی که عدهای آن را فقط وعده انتخاباتی میدانستند، کاری کرد که بسیاری در تبوتاب و وحشت قرار بگیرند. این اتفاق نهتنها برای مکزیک رخ داد که اکنون برای ما ایرانیان و شش کشور دیگر نيز رخ داده است. او نام دستوری را که مانع ورود توریستها و صاحبان ویزا به آمریکا میشود، «منع ورود تروریستها» گذاشته است. هدف او مسلمانان و مهاجران است. از 21 ژانویه فردای مراسم تحلیف او -که سخنگوی کاخ سفید رسانههای آمریکا را به دروغگویی متهم کرد و آنان را قلبکننده واقعیت میزان حاضران در مراسم تحلیف دانست- جنگی آشکارتر از قبل با روزنامهنگاران آغاز شد. در جنگی که ترامپ پیشتر اعلام کرده بود اعتقادی به رسانههای رسمی ندارد و از طریق توییتر خودش را صاحب رسانه دانسته بود. در جنگی که یکی از مقامات ارشد تیم ترامپ به خبرنگاران اعلام کرده بود «دهانتان را ببندید»؛ در جنگی که یکی دیگر از سخنگویان ترامپ از alternative facts سخن گفته و به همین دلیل و به سرعت جمع زیادی از روزنامهنگاران دلایل خبرهای خود را مطرح میکنند. اما فراتر از تمام اتفاقاتی که با دستورهای ترامپ در حال رخدادن است، این روزها و با دستورات ریاستجمهوری ترامپ برای ما روزنامهنگاران ایرانی فرصتی دیگر غیر از غم و غصه و روایت بدبختیهای ناشی از دستورات او فراهم شده است. فرصتی برای یادگیری واکنشها و نحوه عملکرد روزنامهنگاران در دنیای آزاد در مواجهه با شخصیتی نژادپرست و ضدمهاجران. هرچند آزادی بیان برای رسانههای جهان آنقدر گسترده است تا بتوانند به این مسائل از هر نظری اعتراض کنند، عکسی که تایم از او بر جلدش قرار داده است، امکان استفاده در روزنامههای ایران را ندارد، همانطور کاریکاتوری که درباره ترامپ و ترزا می کشیده شده است. اما در مدت کوتاهی پس از انتشار دستور ترامپ بود که بسیاری از روزنامهها و تحلیلگران از این نکته گفتهاند که بسیاری از افراد مطرح آمریکا از استیو جابز و... گرفته تا حتی برندگان نوبل نظیر ملاله زی، حتی بسیاری از دانشجویان دکترای آمریکا جزء مهاجران کشورهایی نظیر ایران هستند. تحلیلگران بار دیگر و حتی هنگام اعلام خبر دستور ترامپ به او یادآوری کردند که 11 سپتامبر را کسانی از امارات و عربستان و... به وجود آوردند که نامشان در میان این شش کشور نیست. در نامهای که ایرانیان و 12 برنده نوبل و جایزه جهانی امضا کردهاند، بر این نکته تأکید کردهاند: «این دستور به پیشتازی آمریکا در زمینه آموزش عالی و تحقیق لطمه میزند». دستورات ترامپ واکنشهای منفی بسیاری را به دنبال داشته است؛ البته حتما واکنشهای مثبتی هم دارد زیرا همان کسانی که به او رأی دادهاند، انتظار چنین دستوراتی را داشتهاند. بلافاصله بعد از این دستور در اقدامی که میتواند به جوگیری کشورهای صادرکننده ویزا هم ارزیابی شود، لغو ویزاهای ایرانیان آغاز شد. اتریش به سرعت 300 ویزای صادرشده را لغو کرد و شرکتهای هواپیمایی لوفتانزا، قطر و امارات دارندگان پاسپورت ایرانی را به آمریکا نمیبرند، حتی آنهایی که گرینکارت دارند؛ هرچند این مسائل تازه آغاز اتفاقات آمده است. او رئیسجمهوری است که بهسادگی از کنار اعتراضهای هنرمندان و برندگان جایزه نوبل و حتی سیاستمداران بزرگ آمریکا میگذرد و اگر هم بخواهد واکنش نشان دهد، همانطور که هیلاری کلینتون را هنگام مناظره یک «زن زننده» دانست، به مادونا هم لقب «چندشآور» را میدهد. به هرحال اکنون در سراسر جهان بسیاری از افراد هستند که مانند پل استر - نماینده نویسندگان مخالف ترامپ - از زمانی که «ترامپ» در انتخابات پیروز شده، با خود کلنجار میروند که چطور سالهای آتی را زندگی کنند و آرزو میکنند کل رأیدهندگان کلید crtl +Alt+del را بگیرند و زمان را به سال 2016 برگردانند. اما ما روزنامهنگاران ایرانی منتظریم ببینیم که رسانههای جهان میتوانند با رئیسجمهوری مقابله کنند که فیلیپ راث نویسنده بزرگ جهان معتقد است: «او عاری از هرگونه شایستگی است. او با دایره لغتی ۷۷کلمهای بازی میکند که بهتر است آشغالی خوانده شود تا انگلیسی». حالا دیگر آمریکا چنین رئیسجمهوری دارد؛ رئیسجمهوری که ما هشت سال آن را تجربه کردهایم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.