|

لطفا روی نماد فداکاری برج نسازید

لیلی فرهادپور

چند روز پیش خبر دادند رئیس بنیاد مستضعفان گفته ساختمان پلاسکو را دوساله همان‌جا می‌سازد و لبخندی حزن‌انگیز همراه با صدایی شبیه «پوف» بر لب شنوندگان و بینندگان و خوانندگان این ادعا نشست. هنوز این «پوف» رنگ نباخته بود که شبکه خبر نشستی با هیئت‌مدیره پلاسکو و مثلا نماینده حقوق‌دانان گذاشت که چگونگی ساخت این پلاسکوی جدید را ببرند و بدوزند و حساب کنند سهم هر مستأجر زیان‌دیده از این ساختمان فرضی چه هست و چقدر می‌شود و همه اینها در حالی است که آوار پلاسکو بر گور دسته‌جمعی قربانیان آن هنوز خوابیده است و چپ و راست اظهارنظر رسمی! می‌شود که شاید اجساد این قربانیان پیدا نشود. آقایان کجا می‌خواهید ساختمان جدید بسازید؟ روی گور دسته‌جمعی قربانیان؟ آیا اینجا نباید بنای یادبود آنها باشد و بماند؟ چگونه می‌تواند دوباره محل کسب شود؟ کدام کاسبی می‌تواند بر گور همکارش یا آتش‌نشانی که جان خودش را برای حفظ مال او از دست داده، دوباره کاسبی کند؟ کسبه ما به‌طور تاریخی قشری با مرام و معرفت هستند. در مرام بازار هیچ‌گاه این برتابیده نمی‌شود، نه این در مرام بازار نیست و به قول خودشان شگون نخواهد داشت. اما چه کنیم متأسفانه رسانه ملی به جای اینکه پشت مردم و افکار عمومی بایستد و بنیاد مستضعفان، شهرداری، شورای شهر، استانداری، وزارت کشور و... هر سازمان دیگری را که باید مسئولیت این فاجعه را برعهده بگیرد به چالش بکشد، مسئله‌ای فانتزی‌وار یعنی ساخته‌شدن پلاسکو در عرض دو سال را سوژه نشست تخصصی خود می‌کند، چه کنیم؟ حتی بر فرض محال هم اگر تمام اجساد قربانیان زیر آوارمانده بیرون بیاید، حتی اگر به همه آنها نشان شهید داده شود، حتی اگر امکان تشییع جنازه تک‌تک این عزیزان ازدست‌رفته به وجود بیاید، حتی اگر تمام آوار پلاسکوی فروریخته جمع شود و کامیون‌کامیون خارج شود، حتی اگر به همه بی‌کاران پلاسکو بیمه بی‌کاری داده شود، حتی اگر تمام خسارت کسبه را پرداخت کنند و... هیچ‌گاه و هیچ‌وقت خاطره فروپاشی این نماد شهر تهران و یاد دردناک‌ترین مرگی که برای این عزیزان ازدست‌رفته متصور می‌شود، پاک و خاک نخواهد شد. مگر می‌شود روی این حجم درد ساختمان تجاری ساخت؟ صداوسیما در این یک هفته سعی کرده است افکار عمومی را آرام کند. اما این درد عمومی است، این اندوه عمومی است.
نباید دست به زمین باقی‌مانده از آوار پلاسکو زد و این یادمان فداکاری امدادگران و قربانیان باید به‌عنوان یک نماد باقی بماند. باید این درد عمومی را تسکین داد. درست است همه‌مان امیدواریم اجساد پیدا شوند ولی واقعیت این است که زمین باقی‌مانده از آوار پلاسکو، چه تبدیل به گور دسته‌جمعی قربانیان شود و چه نشود، نمادی از یک فاجعه است و به‌همین‌دلیل آنجا باید با ساخت پارک یا ساختمانی نمادین به همه مردم تعلق بگیرد نه به شهرداری و نه به مالک قبلی‌اش. این‌بار باید برای ساخت یک نماد یا بنای یادبود در نظر گرفته و زمینش اموال عمومی شود. در یکی از دفترچه‌های یادبود در ایستگاه‌های آتش‌نشانی نوشته‌ای است: «ما قهرمان نمی‌خواهیم... ما مدیریت بحران می‌خواهیم» و من دیدم زنی آن را نوشت که به پهنای صورتش اشک می‌ریخت... مردم را جدی بگیریم.

چند روز پیش خبر دادند رئیس بنیاد مستضعفان گفته ساختمان پلاسکو را دوساله همان‌جا می‌سازد و لبخندی حزن‌انگیز همراه با صدایی شبیه «پوف» بر لب شنوندگان و بینندگان و خوانندگان این ادعا نشست. هنوز این «پوف» رنگ نباخته بود که شبکه خبر نشستی با هیئت‌مدیره پلاسکو و مثلا نماینده حقوق‌دانان گذاشت که چگونگی ساخت این پلاسکوی جدید را ببرند و بدوزند و حساب کنند سهم هر مستأجر زیان‌دیده از این ساختمان فرضی چه هست و چقدر می‌شود و همه اینها در حالی است که آوار پلاسکو بر گور دسته‌جمعی قربانیان آن هنوز خوابیده است و چپ و راست اظهارنظر رسمی! می‌شود که شاید اجساد این قربانیان پیدا نشود. آقایان کجا می‌خواهید ساختمان جدید بسازید؟ روی گور دسته‌جمعی قربانیان؟ آیا اینجا نباید بنای یادبود آنها باشد و بماند؟ چگونه می‌تواند دوباره محل کسب شود؟ کدام کاسبی می‌تواند بر گور همکارش یا آتش‌نشانی که جان خودش را برای حفظ مال او از دست داده، دوباره کاسبی کند؟ کسبه ما به‌طور تاریخی قشری با مرام و معرفت هستند. در مرام بازار هیچ‌گاه این برتابیده نمی‌شود، نه این در مرام بازار نیست و به قول خودشان شگون نخواهد داشت. اما چه کنیم متأسفانه رسانه ملی به جای اینکه پشت مردم و افکار عمومی بایستد و بنیاد مستضعفان، شهرداری، شورای شهر، استانداری، وزارت کشور و... هر سازمان دیگری را که باید مسئولیت این فاجعه را برعهده بگیرد به چالش بکشد، مسئله‌ای فانتزی‌وار یعنی ساخته‌شدن پلاسکو در عرض دو سال را سوژه نشست تخصصی خود می‌کند، چه کنیم؟ حتی بر فرض محال هم اگر تمام اجساد قربانیان زیر آوارمانده بیرون بیاید، حتی اگر به همه آنها نشان شهید داده شود، حتی اگر امکان تشییع جنازه تک‌تک این عزیزان ازدست‌رفته به وجود بیاید، حتی اگر تمام آوار پلاسکوی فروریخته جمع شود و کامیون‌کامیون خارج شود، حتی اگر به همه بی‌کاران پلاسکو بیمه بی‌کاری داده شود، حتی اگر تمام خسارت کسبه را پرداخت کنند و... هیچ‌گاه و هیچ‌وقت خاطره فروپاشی این نماد شهر تهران و یاد دردناک‌ترین مرگی که برای این عزیزان ازدست‌رفته متصور می‌شود، پاک و خاک نخواهد شد. مگر می‌شود روی این حجم درد ساختمان تجاری ساخت؟ صداوسیما در این یک هفته سعی کرده است افکار عمومی را آرام کند. اما این درد عمومی است، این اندوه عمومی است.
نباید دست به زمین باقی‌مانده از آوار پلاسکو زد و این یادمان فداکاری امدادگران و قربانیان باید به‌عنوان یک نماد باقی بماند. باید این درد عمومی را تسکین داد. درست است همه‌مان امیدواریم اجساد پیدا شوند ولی واقعیت این است که زمین باقی‌مانده از آوار پلاسکو، چه تبدیل به گور دسته‌جمعی قربانیان شود و چه نشود، نمادی از یک فاجعه است و به‌همین‌دلیل آنجا باید با ساخت پارک یا ساختمانی نمادین به همه مردم تعلق بگیرد نه به شهرداری و نه به مالک قبلی‌اش. این‌بار باید برای ساخت یک نماد یا بنای یادبود در نظر گرفته و زمینش اموال عمومی شود. در یکی از دفترچه‌های یادبود در ایستگاه‌های آتش‌نشانی نوشته‌ای است: «ما قهرمان نمی‌خواهیم... ما مدیریت بحران می‌خواهیم» و من دیدم زنی آن را نوشت که به پهنای صورتش اشک می‌ریخت... مردم را جدی بگیریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.