فرمول مشترک حضور مردم و مسئولان در حوادث
پوریا عالمی: هم ما مردم عادی و هم مسئولان یک روش تبلیغی داریم. ببینید اگر مثلا کسی بمیرد، ما مردم عادی تیپخفنه را میزنیم و سریع خودمان را میرسانیم در مراسم آن مرحوم و با هنرمندان و ورزشکاران مشهور که برای عزاداری آمدهاند، عکس سلفی میگیریم. بعد این عکسها را سریع توی اینترنت میکاریم و لایک جمع میکنیم. هرچی لایکهای ما بیشتر شود، فالوئرهای ما هم بیشتر میشود. هر 10 هزار فالوئر یعنی یک شاخ. اگر شما به عدد صد هزار فالوئر برسید، دیگر جزء شاخهای اینترنت محسوب میشوید. شاخها علاوه بر اینکه لایک زیاد میگیرند، به میهمانی هم دعوت میشوند، روی عکس خصوصی دیگران خیلی تگ میشوند، پا بدهد دایرکت خوب میگیرند و در نهایت شرکتها برای تبلیغات از صفحات آنان استفاده میکنند.
مثلا توی همین حادثه دلخراش و باورنکردنی آتشسوزی و فروریختن پلاسکو، فکر میکنید چرا ما مردم عادی با موبایلهای فولشارژ و پاوربانک، خودمان را رساندیم به محل حادثه؟ برای اینکه به مصدومان کمک کنیم؟ نه؛ چون فیلم بگیریم و عجیبترین و تکاندهندهترین صحنه مصیبت را ما منتشر کنیم. حتما هم روی فیلمهایی که منتشر کردیم نشانی اینستاگرام خود را نوشتیم که یکموقع زحماتمان هدر نشود. همین زحمت ما مردم عادی یکی از دلایل اصلی مشکل در امدادرسانی بود.
این از ما مردم عادی. اما مسئولان چی؟ مسئولان هم عین ما. منتظر یک فاجعه هستند. آنان واقعا شبیه ما هستند چون برایند ما هستند. این اساتید که از مریخ نیامدهاند، اینها به صورت مستقیم یا غیرمستقیم با رأی ما مردم عادی بالا آمدهاند؛ مثل آقای احمدینژاد که اول با رأی غیرمستقیم ما به شورای شهر، شد شهردار، بعد با رأی مستقیم ما (چه بهش رأی دادیم، چه در انتخابات شرکت نکردیم) شد رئیسجمهور. حالا هم ما دیروز، پریروز نشسته بودیم پای تلویزیون و داشتیم اخبار آتشسوزی را مرور میکردیم. یکهو دیدیم چندتا از این مسئولان که از صبح پیدایشان نبود، کت و شلوار قشنگه را پوشیده و آمدهاند جلو دوربین و دیگر نه آنها از جلو دوربین کنار میروند، نه دوربین از آنها چشم برمیدارد. یکطوری هم این اساتید را تلویزیون نشان میدهد که انگار زورو و بتمن یکهو آمدهاند وسط حادثه؛ یعنی یکطوری مدیربازی درمیآوردند که انگار واقعا فیلم تبلیغاتی است. نه دوست من، فیلم تبلیغاتی نیست، اگر هم باشد برای شماست، آنطرف دوربین، آدمها و آتشنشانها زیر آوار ماندهاند. به همین سادگی.
میبینید فرمول حضور ما مردم عادی و مسئولان در حوادث، عین هم است. جفتمان دوست داریم بیشتر دیده شویم. دوست داریم لایک بخوریم. شاخ بشویم و اگر پا داد، نماینده شورا، مجلس و رئیسجمهور.
درحالیکه هم ما مردم عادی و هم مسئولان اگر قبل از این حوادث مکرر ایران که گویی تمامی ندارد، به مسئولیتمان درست عمل کرده بودیم این حوادث یا اتفاقات رخ نميداد یا طور دیگری رخ ميداد. مدیریت این نیست که یک چیزی خراب شد آدم بیاید و بگوید چطوری خرابیها را با خاکانداز جمع کنید. مدیریت این است که قبل از بهبارآمدن خرابی، به آبادانی فکر کنیم.
پوریا عالمی: هم ما مردم عادی و هم مسئولان یک روش تبلیغی داریم. ببینید اگر مثلا کسی بمیرد، ما مردم عادی تیپخفنه را میزنیم و سریع خودمان را میرسانیم در مراسم آن مرحوم و با هنرمندان و ورزشکاران مشهور که برای عزاداری آمدهاند، عکس سلفی میگیریم. بعد این عکسها را سریع توی اینترنت میکاریم و لایک جمع میکنیم. هرچی لایکهای ما بیشتر شود، فالوئرهای ما هم بیشتر میشود. هر 10 هزار فالوئر یعنی یک شاخ. اگر شما به عدد صد هزار فالوئر برسید، دیگر جزء شاخهای اینترنت محسوب میشوید. شاخها علاوه بر اینکه لایک زیاد میگیرند، به میهمانی هم دعوت میشوند، روی عکس خصوصی دیگران خیلی تگ میشوند، پا بدهد دایرکت خوب میگیرند و در نهایت شرکتها برای تبلیغات از صفحات آنان استفاده میکنند.
مثلا توی همین حادثه دلخراش و باورنکردنی آتشسوزی و فروریختن پلاسکو، فکر میکنید چرا ما مردم عادی با موبایلهای فولشارژ و پاوربانک، خودمان را رساندیم به محل حادثه؟ برای اینکه به مصدومان کمک کنیم؟ نه؛ چون فیلم بگیریم و عجیبترین و تکاندهندهترین صحنه مصیبت را ما منتشر کنیم. حتما هم روی فیلمهایی که منتشر کردیم نشانی اینستاگرام خود را نوشتیم که یکموقع زحماتمان هدر نشود. همین زحمت ما مردم عادی یکی از دلایل اصلی مشکل در امدادرسانی بود.
این از ما مردم عادی. اما مسئولان چی؟ مسئولان هم عین ما. منتظر یک فاجعه هستند. آنان واقعا شبیه ما هستند چون برایند ما هستند. این اساتید که از مریخ نیامدهاند، اینها به صورت مستقیم یا غیرمستقیم با رأی ما مردم عادی بالا آمدهاند؛ مثل آقای احمدینژاد که اول با رأی غیرمستقیم ما به شورای شهر، شد شهردار، بعد با رأی مستقیم ما (چه بهش رأی دادیم، چه در انتخابات شرکت نکردیم) شد رئیسجمهور. حالا هم ما دیروز، پریروز نشسته بودیم پای تلویزیون و داشتیم اخبار آتشسوزی را مرور میکردیم. یکهو دیدیم چندتا از این مسئولان که از صبح پیدایشان نبود، کت و شلوار قشنگه را پوشیده و آمدهاند جلو دوربین و دیگر نه آنها از جلو دوربین کنار میروند، نه دوربین از آنها چشم برمیدارد. یکطوری هم این اساتید را تلویزیون نشان میدهد که انگار زورو و بتمن یکهو آمدهاند وسط حادثه؛ یعنی یکطوری مدیربازی درمیآوردند که انگار واقعا فیلم تبلیغاتی است. نه دوست من، فیلم تبلیغاتی نیست، اگر هم باشد برای شماست، آنطرف دوربین، آدمها و آتشنشانها زیر آوار ماندهاند. به همین سادگی.
میبینید فرمول حضور ما مردم عادی و مسئولان در حوادث، عین هم است. جفتمان دوست داریم بیشتر دیده شویم. دوست داریم لایک بخوریم. شاخ بشویم و اگر پا داد، نماینده شورا، مجلس و رئیسجمهور.
درحالیکه هم ما مردم عادی و هم مسئولان اگر قبل از این حوادث مکرر ایران که گویی تمامی ندارد، به مسئولیتمان درست عمل کرده بودیم این حوادث یا اتفاقات رخ نميداد یا طور دیگری رخ ميداد. مدیریت این نیست که یک چیزی خراب شد آدم بیاید و بگوید چطوری خرابیها را با خاکانداز جمع کنید. مدیریت این است که قبل از بهبارآمدن خرابی، به آبادانی فکر کنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.