|

در حضور مرگ

«من در كوپه‌ي قطار تنها بودم. از راديو مسابقه فوتبال را گوش مي‌كردم. سه چهار ايستگاه كه قطار گذشت ناگهان تكان شديدي خورد. از پنجره نگاه كردم، ديدم قطار از خط خارج شده است. كنار ريل قطار آمبولانس‌ها و ماشين‌هاي آتش‌نشاني بودند، مجروحان را سوار آمبولانس مي‌كردند. از در شكسته قطار پياده شدم كساني كه زنده مانده بودند به‌سوي مسافرخانه‌اي مي‌رفتند كه تنها مسافرخانه آن منطقه بود، همه‌چيز شلوغ و هوا پر از هياهو بود. چمدانم را كنار ميزي گذاشتم و روي صندلي نشستم. كساني همراهان خود را گم كرده‌ بودند و برخي هم جراحات مختصري داشتند. براي لحظه‌اي I.C.D و آينده قلبم را فراموش كردم. مادام، صاحب مسافرخانه همه را دلداري مي‌داد. مي‌گفت: شما بايد يك هفته در اين مسافرخانه بمانيد تا ريل تعمير و ترميم شود و تكه‌هاي مانده قطار از ريل خارج شود و ريل دوباره ساخته شود...» اين بخشي از رمان «قطار از ريل خارج شد» احمدرضا احمدي است كه به‌تازگي چاپ دوم آن توسط نشر چلچله منتشر شده است. در پيشاني كتاب، كلامي از بودا آورده شده: «نه در آسمان و نه در دل دريا، و نه در شكاف كوه‌ها، روي زمين جايي نتوان يافت كه آدمي در آن بماند و مرگ نتواند بر او غالب آيد». همين عبارت بودا، در حكم دري است براي ورود به رماني كه بخشي از آن در فضاي بيمارستان مي‌گذرد. راوي داستان، شاعري و نويسنده‌اي است كه دكه‌ روزنامه‌فروشي كوچكي دارد كه شب‌ها نيز در آن مي‌خوابد. او تاكنون، كتاب‌هاي شعر، رمان، نمايشنامه و قصه براي كودكان نوشته و منتشر كرده است. راوي دچار بيماري قلبي است و قلبش فقط پانزده درصد كارايي دارد و بايد دستگاهي در قلبش كار گذاشته شود كه هزينه‌اي سنگين دارد. دكتري كه قرار است راوي را عمل كند، از قيمت گزاف دستگاهي كه براي نجات قلب است مي‌گويد و بعد از پرسيدن شغل راوي، مي‌گويد دختري دارد كه از خوانندگان شعرهاي اوست و ازقضا شعرهاي راوي را خيلي دوست دارد. قيمت عمل و دستگاهي كه بايد در قلب راوي كار گذاشته شود بسيار بيش‌تر از توان مالي اوست كه يك دكه كوچك روزنامه‌فروشي دارد. روزي بعد، دكتر قلب به راوي تلفن مي‌كند و از او مي‌خواهد به مطب او برود. «ساعت 5 بعدازظهر به مطب دكتر رفتم. منشي مطب گفت: آقاي دكتر منتظر شما هستند. وارد اتاق دكتر شدم تا آن روز نفهميده بودم دكتر قدي بلند دارد، پوست سفيد، چشمان نافذ و مهربان با خوشرويي جلو آمد، با مهرباني دست داد و گفت: ديشب با دخترم و همسرم درباره قلب شما صحبت كردم هزينه باطري، هزينه بيمارستان، هزينه عمل همه را مهمان من هستيد. خواهش مي‌كنم سكوت كنيد و تشكر نكنيد و موضوع را در روزنامه‌ها منعكس نكنيد مي‌دانم شما را خيلي دوست دارند و عاشق شعرهاي شما هستند. من، دخترم و همسرم را جزو خوانندگان شعرهاي خود حساب كنيد. من دوشنبه ساعت 7 صبح در بيمارستان منتظر شما هستم، به دكه روزنامه‌فروشي برويد حتما خريداران روزنامه صف كشيده‌اند كه روزنامه بخرند اين جمله را با خنده گفت. آمد جلو با مهرباني دست داد و گفت: دوشنبه 7 صبح را فراموش نكنيد تنها با يكي از دوستانتان بياييد نگران نيز نباشيد محض احتياط مي‌گويم تنها نياييد...». مكان داستان شهر پاريس است.

«من در كوپه‌ي قطار تنها بودم. از راديو مسابقه فوتبال را گوش مي‌كردم. سه چهار ايستگاه كه قطار گذشت ناگهان تكان شديدي خورد. از پنجره نگاه كردم، ديدم قطار از خط خارج شده است. كنار ريل قطار آمبولانس‌ها و ماشين‌هاي آتش‌نشاني بودند، مجروحان را سوار آمبولانس مي‌كردند. از در شكسته قطار پياده شدم كساني كه زنده مانده بودند به‌سوي مسافرخانه‌اي مي‌رفتند كه تنها مسافرخانه آن منطقه بود، همه‌چيز شلوغ و هوا پر از هياهو بود. چمدانم را كنار ميزي گذاشتم و روي صندلي نشستم. كساني همراهان خود را گم كرده‌ بودند و برخي هم جراحات مختصري داشتند. براي لحظه‌اي I.C.D و آينده قلبم را فراموش كردم. مادام، صاحب مسافرخانه همه را دلداري مي‌داد. مي‌گفت: شما بايد يك هفته در اين مسافرخانه بمانيد تا ريل تعمير و ترميم شود و تكه‌هاي مانده قطار از ريل خارج شود و ريل دوباره ساخته شود...» اين بخشي از رمان «قطار از ريل خارج شد» احمدرضا احمدي است كه به‌تازگي چاپ دوم آن توسط نشر چلچله منتشر شده است. در پيشاني كتاب، كلامي از بودا آورده شده: «نه در آسمان و نه در دل دريا، و نه در شكاف كوه‌ها، روي زمين جايي نتوان يافت كه آدمي در آن بماند و مرگ نتواند بر او غالب آيد». همين عبارت بودا، در حكم دري است براي ورود به رماني كه بخشي از آن در فضاي بيمارستان مي‌گذرد. راوي داستان، شاعري و نويسنده‌اي است كه دكه‌ روزنامه‌فروشي كوچكي دارد كه شب‌ها نيز در آن مي‌خوابد. او تاكنون، كتاب‌هاي شعر، رمان، نمايشنامه و قصه براي كودكان نوشته و منتشر كرده است. راوي دچار بيماري قلبي است و قلبش فقط پانزده درصد كارايي دارد و بايد دستگاهي در قلبش كار گذاشته شود كه هزينه‌اي سنگين دارد. دكتري كه قرار است راوي را عمل كند، از قيمت گزاف دستگاهي كه براي نجات قلب است مي‌گويد و بعد از پرسيدن شغل راوي، مي‌گويد دختري دارد كه از خوانندگان شعرهاي اوست و ازقضا شعرهاي راوي را خيلي دوست دارد. قيمت عمل و دستگاهي كه بايد در قلب راوي كار گذاشته شود بسيار بيش‌تر از توان مالي اوست كه يك دكه كوچك روزنامه‌فروشي دارد. روزي بعد، دكتر قلب به راوي تلفن مي‌كند و از او مي‌خواهد به مطب او برود. «ساعت 5 بعدازظهر به مطب دكتر رفتم. منشي مطب گفت: آقاي دكتر منتظر شما هستند. وارد اتاق دكتر شدم تا آن روز نفهميده بودم دكتر قدي بلند دارد، پوست سفيد، چشمان نافذ و مهربان با خوشرويي جلو آمد، با مهرباني دست داد و گفت: ديشب با دخترم و همسرم درباره قلب شما صحبت كردم هزينه باطري، هزينه بيمارستان، هزينه عمل همه را مهمان من هستيد. خواهش مي‌كنم سكوت كنيد و تشكر نكنيد و موضوع را در روزنامه‌ها منعكس نكنيد مي‌دانم شما را خيلي دوست دارند و عاشق شعرهاي شما هستند. من، دخترم و همسرم را جزو خوانندگان شعرهاي خود حساب كنيد. من دوشنبه ساعت 7 صبح در بيمارستان منتظر شما هستم، به دكه روزنامه‌فروشي برويد حتما خريداران روزنامه صف كشيده‌اند كه روزنامه بخرند اين جمله را با خنده گفت. آمد جلو با مهرباني دست داد و گفت: دوشنبه 7 صبح را فراموش نكنيد تنها با يكي از دوستانتان بياييد نگران نيز نباشيد محض احتياط مي‌گويم تنها نياييد...». مكان داستان شهر پاريس است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.