|

آینه

اعتماد
خراش روح و روان
شورای نویسندگان: یکی از مجلات اصولگرا که روابط نزدیکی با تندروها دارد، در آخرین شماره خود، گفت‌وگوی مفصلی را با آقای عباس میلانی استاد ایرانی در دانشگاه استنفورد آمریکا انجام داده است. آقای عباس میلانی از جمله افرادی است که به‌لحاظ مواضع سیاسی منتشرشده از جانب وی در رسانه‌های فرامرزی؛ رسانه‌ها و نشریات داخلی به صورت نانوشته حق انتشار مطالب وی را ندارند. حتی نقد منصفانه او نیز تا حدی ممنوع است... ابتدا باید اعلام کرد که از انجام چنین گفت‌وگوهایی دفاع باید کرد. این دفاع ربطی به محتوای گفت‌وگو و درستی و نادرستی آن ندارد. چه با آن موافق و چه مخالف باشیم، انجام آنها را بسیار مفید می‌دانیم... وقتی که گفت‌وگوی آقای میلانی در نشریات داخلی منتشر می‌شود، دیگران ازجمله شخص میلانی نمی‌توانند چون گذشته فضای رسانه‌ای ایران را به نبود آزادی و سانسور متهم کنند؛ و به‌طور طبیعی رفتارشان را نیز با این برداشت تطبیق خواهند داد؛ و چه‌بسا در لحن و گفتارشان نیز اثرات مثبتی بگذارد... بنابراین دفاع از این نوع گفت‌وگوها یک اصل اساسی است.
فارغ از این نکته بیایید یک آزمون ساده انجام دهیم. گفت‌وگوی آقای میلانی را به صورت فایل ساده درآوریم و نام مصاحبه‌کننده را نیز حذف کنیم و آن را در اختیار تعدادی از افراد آشنا به امور رسانه‌ای در ایران قرار دهیم تا آن را بخوانند. سپس از آنان سؤال شود که یک رسانه داخلی قصد انتشار این گفت‌وگو را دارد، آیا با انتشار آن موافق هستند یا خیر؟ اگر به ١٠ نفر هم داده شود بعید است که حتی یک نفر از آنان توصیه به انتشار آن گفت‌وگو کند. مگر اینکه بگوید در صورت انتشار این آخرین شماره نشریه خواهد بود. درواقع این گفت‌وگو عبورکردن از حداقل ١٠ خط قرمز نانوشته ولی تعیین‌شده برای رسانه‌های داخلی است. از نام مصاحبه‌شونده و عکس او بگیرید تا مطالبش درباره انقلاب و امام، هویدا، شاه، انقلاب، بهاییت، اتفاقات سال‌های اخیر و وضع جاری کشور. هرکدام اینها به‌تنهایی می‌تواند سبب بسته‌شدن یک نشریه شود و گوینده و نویسنده و ناشر را با هم دچار مشکل کند، ولی خوشبختانه در مورد نشریه عصر اندیشه چنین اتفاقی رخ نداده است و امیدواریم هیچ‌گاه برای هیچ نشریه‌ای رخ ندهد. ضمن اینکه انتشار این گفت‌وگو هم هیچ معادله‌ای را در کشور به‌هم نزده است و نخواهد زد.
با وجود این یک اتفاق ناخوشایند دراین‌میان رخ داده، و آن وجود تبعیض ناروایی است که روح و روان هرکسی را خراش می‌دهد.

اطلاعات
رسانه ملی می‌تواند...
فتح‌الله آملی: در جریان تشییع باشکوه مرحوم آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، بخش معتنابهی از جمعیت هرگاه به خبرنگاران صداوسیما می‌رسیدند، شعارهایی علیه عملکرد رسانه ملی سر می‌دادند. از جمله گلایه‌هایشان هم این بود که چرا رسانه ملی که اکنون این‌همه از آیت‌الله صحبت می‌کند و رخت عزا به تن کرده است، پیش از این انعکاس حرف‌های ایشان را برنمی‌تافت و او را نامحرم می‌پنداشت؟ ... نکته قابل‌تأمل واکنش مدیر رسانه ملی بود. دکتر علی عسکری نه صدای منتقدان را صدای ضدانقلاب خواند و نه در برابرش موضع تند و عتاب‌آلود گرفت و از همه قابل‌اعتناتر اینکه آنها را نیز مردم خواند و گفت: «من گلایه‌های مردم را روی چشم خودم می‌گذارم و تغییرات مناسب را صورت خواهم داد»... . همین که رسانه‌ ملی بپذیرد که باید «صدای همه مردم» باشد و لازم است تغییری در این مسیر به وجود آورد، در بازیابی‌ اعتمادی که سخت آسیب خورده است، راهگشاست و می‌تواند به توفیقات بسیاری دست یابد... . مراسم تشییع باشکوه آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی آزمون خوبی بود. از هر طیف و جریان و نحله‌ای در این مراسم شرکت کردند. صداهای مخالف هم شنیده و تحمل شد. درنهایت امنیت و آرامش هیچ اتفاق ناخوشایندی نیز نیفتاد. گویی آیت‌الله در هنگام مرگ نیز توانست مردم را گرد آورد و وحدت بیافریند و به‌عنوان یک استوانه انقلاب، روزی ماندگار برای انقلاب رقم بزند... رسانه ملی می‌تواند با مهندسی هوشمندانه و با بالابردن آستانه تحمل خویش و با اهمیت‌دادن به ضرورت داشتن نگاه فراجناحی و دست‌کشیدن از مواضع یک‌سویه و نزدیک‌ترکردن هرچه‌‌بیشتر خود با مردم و مطالبات مشروع آنان و امکان‌دادن به همه فرزانگان آزاد‌اندیش و دلسوز برای بیان دیدگاه‌هایشان در مسیر رشد و توسعه کشور و نظام و انقلاب و وسیع‌ترکردن دایره خودی‌ها، هم اعتماد ازدست‌رفته را بازگرداند و هم خود را از تهمت نمایندگی یک جریان فکری خاص برهاند و هم وفاق و اتحاد ملی را تقویت کند و هم بر میزان سرمایه اجتماعی انقلاب و نظام بیفزاید. در این‌صورت وقتی رسانه ملی که به گفته مدیرش گلایه‌های مردم را روی چشم خویش می‌نهد، مردم نیز بی‌تردید رسانه ملی را روی چشم خود خواهند گذاشت.

اعتماد
خراش روح و روان
شورای نویسندگان: یکی از مجلات اصولگرا که روابط نزدیکی با تندروها دارد، در آخرین شماره خود، گفت‌وگوی مفصلی را با آقای عباس میلانی استاد ایرانی در دانشگاه استنفورد آمریکا انجام داده است. آقای عباس میلانی از جمله افرادی است که به‌لحاظ مواضع سیاسی منتشرشده از جانب وی در رسانه‌های فرامرزی؛ رسانه‌ها و نشریات داخلی به صورت نانوشته حق انتشار مطالب وی را ندارند. حتی نقد منصفانه او نیز تا حدی ممنوع است... ابتدا باید اعلام کرد که از انجام چنین گفت‌وگوهایی دفاع باید کرد. این دفاع ربطی به محتوای گفت‌وگو و درستی و نادرستی آن ندارد. چه با آن موافق و چه مخالف باشیم، انجام آنها را بسیار مفید می‌دانیم... وقتی که گفت‌وگوی آقای میلانی در نشریات داخلی منتشر می‌شود، دیگران ازجمله شخص میلانی نمی‌توانند چون گذشته فضای رسانه‌ای ایران را به نبود آزادی و سانسور متهم کنند؛ و به‌طور طبیعی رفتارشان را نیز با این برداشت تطبیق خواهند داد؛ و چه‌بسا در لحن و گفتارشان نیز اثرات مثبتی بگذارد... بنابراین دفاع از این نوع گفت‌وگوها یک اصل اساسی است.
فارغ از این نکته بیایید یک آزمون ساده انجام دهیم. گفت‌وگوی آقای میلانی را به صورت فایل ساده درآوریم و نام مصاحبه‌کننده را نیز حذف کنیم و آن را در اختیار تعدادی از افراد آشنا به امور رسانه‌ای در ایران قرار دهیم تا آن را بخوانند. سپس از آنان سؤال شود که یک رسانه داخلی قصد انتشار این گفت‌وگو را دارد، آیا با انتشار آن موافق هستند یا خیر؟ اگر به ١٠ نفر هم داده شود بعید است که حتی یک نفر از آنان توصیه به انتشار آن گفت‌وگو کند. مگر اینکه بگوید در صورت انتشار این آخرین شماره نشریه خواهد بود. درواقع این گفت‌وگو عبورکردن از حداقل ١٠ خط قرمز نانوشته ولی تعیین‌شده برای رسانه‌های داخلی است. از نام مصاحبه‌شونده و عکس او بگیرید تا مطالبش درباره انقلاب و امام، هویدا، شاه، انقلاب، بهاییت، اتفاقات سال‌های اخیر و وضع جاری کشور. هرکدام اینها به‌تنهایی می‌تواند سبب بسته‌شدن یک نشریه شود و گوینده و نویسنده و ناشر را با هم دچار مشکل کند، ولی خوشبختانه در مورد نشریه عصر اندیشه چنین اتفاقی رخ نداده است و امیدواریم هیچ‌گاه برای هیچ نشریه‌ای رخ ندهد. ضمن اینکه انتشار این گفت‌وگو هم هیچ معادله‌ای را در کشور به‌هم نزده است و نخواهد زد.
با وجود این یک اتفاق ناخوشایند دراین‌میان رخ داده، و آن وجود تبعیض ناروایی است که روح و روان هرکسی را خراش می‌دهد.

اطلاعات
رسانه ملی می‌تواند...
فتح‌الله آملی: در جریان تشییع باشکوه مرحوم آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، بخش معتنابهی از جمعیت هرگاه به خبرنگاران صداوسیما می‌رسیدند، شعارهایی علیه عملکرد رسانه ملی سر می‌دادند. از جمله گلایه‌هایشان هم این بود که چرا رسانه ملی که اکنون این‌همه از آیت‌الله صحبت می‌کند و رخت عزا به تن کرده است، پیش از این انعکاس حرف‌های ایشان را برنمی‌تافت و او را نامحرم می‌پنداشت؟ ... نکته قابل‌تأمل واکنش مدیر رسانه ملی بود. دکتر علی عسکری نه صدای منتقدان را صدای ضدانقلاب خواند و نه در برابرش موضع تند و عتاب‌آلود گرفت و از همه قابل‌اعتناتر اینکه آنها را نیز مردم خواند و گفت: «من گلایه‌های مردم را روی چشم خودم می‌گذارم و تغییرات مناسب را صورت خواهم داد»... . همین که رسانه‌ ملی بپذیرد که باید «صدای همه مردم» باشد و لازم است تغییری در این مسیر به وجود آورد، در بازیابی‌ اعتمادی که سخت آسیب خورده است، راهگشاست و می‌تواند به توفیقات بسیاری دست یابد... . مراسم تشییع باشکوه آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی آزمون خوبی بود. از هر طیف و جریان و نحله‌ای در این مراسم شرکت کردند. صداهای مخالف هم شنیده و تحمل شد. درنهایت امنیت و آرامش هیچ اتفاق ناخوشایندی نیز نیفتاد. گویی آیت‌الله در هنگام مرگ نیز توانست مردم را گرد آورد و وحدت بیافریند و به‌عنوان یک استوانه انقلاب، روزی ماندگار برای انقلاب رقم بزند... رسانه ملی می‌تواند با مهندسی هوشمندانه و با بالابردن آستانه تحمل خویش و با اهمیت‌دادن به ضرورت داشتن نگاه فراجناحی و دست‌کشیدن از مواضع یک‌سویه و نزدیک‌ترکردن هرچه‌‌بیشتر خود با مردم و مطالبات مشروع آنان و امکان‌دادن به همه فرزانگان آزاد‌اندیش و دلسوز برای بیان دیدگاه‌هایشان در مسیر رشد و توسعه کشور و نظام و انقلاب و وسیع‌ترکردن دایره خودی‌ها، هم اعتماد ازدست‌رفته را بازگرداند و هم خود را از تهمت نمایندگی یک جریان فکری خاص برهاند و هم وفاق و اتحاد ملی را تقویت کند و هم بر میزان سرمایه اجتماعی انقلاب و نظام بیفزاید. در این‌صورت وقتی رسانه ملی که به گفته مدیرش گلایه‌های مردم را روی چشم خویش می‌نهد، مردم نیز بی‌تردید رسانه ملی را روی چشم خود خواهند گذاشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.