از زیر پوست اجتماع

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

شرق: «چمدان» عنوان مجموعه‌ای است که در آن داستان‌های برگزیده هفتمین دوره جایزه ارغوان منتشر شده است. فرهاد توحیدی در مقدمه کوتاهی که در ابتدای این مجموعه‌داستان نوشته، توضیح داده که جایزه ارغوان هر سال با انتخاب یک کلمه که همواره نقش موضوع را هم پیدا می‌کند، نویسندگان جوان را به آفرینش داستان کوتاه فرامی‌خواند.

در این دوره از جایزه ارغوان، کلمه چمدان انتخاب شده و براساس رتبه کسب‌شده، 10 داستان‌ به ترتیب در این مجموعه منتشر شده‌اند: «خلوت کریم‌خانی» از مصطفی ذره‌پرور، «هشتاد زیپ تا استخوان» از نیلوفر عیدی، «خاطرات یک فیلسوف خودآموز» از محمدحسن بیگدلی شاملو، «امروز یک قمری در کفش‌هایم مرد» از آیدا پالیزگر، «سنگ‌های کنار روخانه» از نگار صافی، «در جعبه پاندورا امید وجود ندارد» از مژده کشاری‌نژاد، «قهرمان» از مهسا کیا، «نخل سوخته» از حامد امینی، «تا آخر مهمانی» از مهشید پارسایی و «زن، مرد، چمدون» از فاضل عیسی‌پناه املشی. گردآورنده این مجموعه نیز اوژن حقیقی است که در پایان کتاب گزارش دبیرخانه جایزه ارغوان توسط او، به عنوان دبیر هفتمین دوره جایزه ارغوان، نوشته شده است.

جایزه ادبی ارغوان، توسط مؤسسه «ارغوان هفت‌رنگ»، با هدف کشف استعدادهای جوان و تلاش برای ارتقای جایگاه آنان از سطح آماتوری به حرفه‌ای و ترویج فرهنگ کتاب‌خوانی ویژه جوانان زیر 30 سالی برگزار می‌شود که تاکنون کتابی به ‌صورت گروهی یا انفرادی منتشر نکرده‌اند. فرشته احمدی، فرهاد توحیدی، محمد چرمشیر، عطیه عطارزاده و عالیه عطایی هیئت انتخاب دوره هفتم جایزه ارغوان بودند و احمد پوری، حسین سناپور و لیلی گلستان نیز هیئت داوران جایزه بوده‌اند. همچنین مراسم هفتمین دوره جایزه ارغوان همراه با تقدیر از گلی  ترقی بود.

فرهاد توحیدی در بخشی از مقدمه‌اش درباره داستان‌های کتاب «چمدان» به وجوه دیگر این مجموعه به جز وجه ادبی‌اش اشاره کرده و نوشته: «شاید خواندن این داستان‌ها همان‌قدر که برای یافتن ارزش‌های ادبی و زیباشناختی نزد خواننده اهل ادبیات مفید باشد، برای مهندسان اجتماعی، جامعه‌شناسان و روان‌شناسان به منظور شناخت دیدگاه جوانانی که باید آرام‌آرام خود را برای اداره جامعه آماده کنند عبرت‌آموز باشد. چمدان به‌مثابه پلی میان ماندن و رفتن، در چارچوب نقش ارجاعی زبان به این دیدگاه‌ها اشاره می‌کند. در بسیاری از داستان‌ها مهاجرت نه از سر شوق و اختیار، که از سر اجبار است. چمدان‌هایی که در غربت باز می‌شوند پر از دلتنگی هستند. با قید احتیاط می‌توان گفت هیچ چمدانی در هیچ داستانی چه در وطن و چه در غربت به شادمانی باز یا   بسته نمی‌شوند».

در داستان‌های این مجموعه به چمدان از منظری دیگر هم توجه شده است. در آنها، چمدان حاوی یادگاری‌های گذشته و آکنده از اندوهی شیرین است و نیز «حسرت‌خواری برای گذشته‌ای که بسامان بوده و دل‌خواه، نگرانی از آینده‌ای که مبهم است و پیش‌بینی‌ناپذیر. زمان حال ارزش زیستن ندارد. شخصیت‌ها در قفس حال محبوس شده‌اند و میله‌های قفس را لق می‌کنند برای فرار به زندانی دیگر، شخصیت‌ها در حال تحمل ابهام‌اند». اما چمدان می‌تواند حامل نوعی امید هم باشد به‌خصوص اگر چمدان در جایی قدیمی یا نهانگاه خانه‌ای قرار داشته باشد؛ چراکه این امید را به وجود می‌آورد که ممکن است در آن گنجینه‌ای ارزشمند باشد. اینها هریک به شکلی در داستان‌های این کتاب  قابل مشاهده‌اند.