موزیکال محبوب آقای رئیسجمهور:
یانکی دودل دندی
بابک گرانفر : منتخب این هفته یک موزیکال کلاسیک است ساخته ۱۹۴۲؛ «یانکی دودل دندی» با بازی جیمز کاگنی و سید چریس به کارگردانی مایکل کورتیز. داستان زندگی «جرجام. کوهَن» یا مردی که مالک برادوی بود. ستارهای خودساخته که شهرتش مرزهای تداوم موفقیت را با 15 سال اجرای وودویل درنوردید و فرسنگها فراتر از تبحری جامع در نویسندگی، تهیهکنندگی، کارگردانی، آهنگسازی و سرایش کارهایش ایستاد. او سراینده برخی از برترین سرودههای ملی-میهنی تاریخ آمریکاست و به پاس همین خدمات، اولین هنرمند آمریکایی از صنعت نمایش است که موفق شد نشان طلای کنگره (لیاقت ریاستجمهوری) را از روزولت دریافت کند.
فیلم از وعده ملاقات کوهن با رئیسجمهور آغاز میشود. از دعوتی که به خواسته روزولت در بحبوحه جنگ جهانی دوم و گویا به مناسبت ایفای نقش روزولت در بازگشت موزیکال کوهن به برادوی تلگراف شده است؛ «ترجیح میدم درست بگم» از راجرز و هارت به تهیهکنندگی سم هریس. پس از اجرا، بیرون سالن، دو روزنامهنگار جمهوریخواه هرالد تریبیون، با خود تیترها را مرور میکنند: «ترجیح میدم درست بگم تا رئیسجمهور باشم». دوستان و اطرافیان، بدبینانه کوهن را نسبت به واکنش احتمالا ناملایم رئیسجمهور به نمایشنامه انتقادیاش آماده میکنند. اما برخلاف نظر آنها، او در بدو ورود به کاخ سفید با برخورد گرم و هوادارانه خدمه و بیاعتنایی روزولت نسبت به تیتر روزنامه جمهوریخواه مواجه میشود. پس از ستایش رئیسجمهور از روحیات ملی-میهنی آمریکاییهایی ایرلندیتبار، سرگرمیساز کهنهکار سرگذشتش را بازمیگوید تا علت واقعی دعوتش را دریابد.
در فلاشبک، داستان خانواده کوهن بر پرده میآید: در روز چهارم جولای - روز استقلال - هنگام یکی از اجراهای وودویلی پدر، پسر خانواده متولد میشود. پدر که پس از وضع حمل سر میرسد، با دیدن نوزادش، پرچم کوچکی را در دست او میگذارد. خانواده با اضافهشدن خواهر کوچکتر - جوزی - تبدیل به یک گروه کوچک وودویلی میشود با نام «چهار کوهن» و هر دو فرزند از همان سنین آغازین موسیقی و اجرا را فرا میگیرند. در یکی از تورها، جرج کوچک را بر خر کوچکی نشاندهاند. او به روزولت میگوید: حتی از همون روزا دموکرات خوبی بودم. روند شکوفایی جرج از پسر سرتق و خوشقریحه 15ساله تا نوستارهای که به مناسبات صنعت نمایش اعتنایی نمیکند، با قرارگرفتن او در لیست سیاه تهیهکنندگان به دلیل مشکلسازی دچار وقفه میشود. او کار را رها میکند و در نیویورک به دنبال تهیهکنندهای نامدار برای ترانههایش میگردد. بالاخره با کمک نویسنده دیگری به نام سم هریس، تهیهکنندهای را متقاعد میکنند و ستاره اقبالش درخشیدن میگیرد. کوهن بازنشسته میشود اما چند بار به دلایلی به صحنه بازمیگردد که اوجش را در ایفای نقش روزولت باید دید. پس از دریافت مدال، هنگام خروج،
روی راهپله رقص پای زیبایی را اجرا میکند (گفته میشود این یکی از بداهههای کاگنی پیش از فیلمبرداری بوده است). بیرون از کاخ با رژهای نظامی روبهرو میشود که سربازان سرود «آنجا» را میخوانند. جرج 60ساله ساکت است و با رژه همراه میشود. سربازی که در کنار او قدمرو میکند میپرسد «شعرش رو بلد نیستی؟». غافل از اینکه مصنف خود اوست. کوهن لبخند میزند و با آنها میخواند. «یانکی دودل دندی» دو اسکار دیگر در بخش موسیقی فیلم و صدا تصاحب کرده است. کارگردانی مایکل کورتیز از زندگی اسطوره برادوی، او را در کنار «زیگفیلد» و بسیاری از ترانهپردازان و آهنگسازان «تین پن الی» و «خیابان چهلودوم» بدل به یک کالت ماندگار فرهنگی کرده است.
بابک گرانفر : منتخب این هفته یک موزیکال کلاسیک است ساخته ۱۹۴۲؛ «یانکی دودل دندی» با بازی جیمز کاگنی و سید چریس به کارگردانی مایکل کورتیز. داستان زندگی «جرجام. کوهَن» یا مردی که مالک برادوی بود. ستارهای خودساخته که شهرتش مرزهای تداوم موفقیت را با 15 سال اجرای وودویل درنوردید و فرسنگها فراتر از تبحری جامع در نویسندگی، تهیهکنندگی، کارگردانی، آهنگسازی و سرایش کارهایش ایستاد. او سراینده برخی از برترین سرودههای ملی-میهنی تاریخ آمریکاست و به پاس همین خدمات، اولین هنرمند آمریکایی از صنعت نمایش است که موفق شد نشان طلای کنگره (لیاقت ریاستجمهوری) را از روزولت دریافت کند.
فیلم از وعده ملاقات کوهن با رئیسجمهور آغاز میشود. از دعوتی که به خواسته روزولت در بحبوحه جنگ جهانی دوم و گویا به مناسبت ایفای نقش روزولت در بازگشت موزیکال کوهن به برادوی تلگراف شده است؛ «ترجیح میدم درست بگم» از راجرز و هارت به تهیهکنندگی سم هریس. پس از اجرا، بیرون سالن، دو روزنامهنگار جمهوریخواه هرالد تریبیون، با خود تیترها را مرور میکنند: «ترجیح میدم درست بگم تا رئیسجمهور باشم». دوستان و اطرافیان، بدبینانه کوهن را نسبت به واکنش احتمالا ناملایم رئیسجمهور به نمایشنامه انتقادیاش آماده میکنند. اما برخلاف نظر آنها، او در بدو ورود به کاخ سفید با برخورد گرم و هوادارانه خدمه و بیاعتنایی روزولت نسبت به تیتر روزنامه جمهوریخواه مواجه میشود. پس از ستایش رئیسجمهور از روحیات ملی-میهنی آمریکاییهایی ایرلندیتبار، سرگرمیساز کهنهکار سرگذشتش را بازمیگوید تا علت واقعی دعوتش را دریابد.
در فلاشبک، داستان خانواده کوهن بر پرده میآید: در روز چهارم جولای - روز استقلال - هنگام یکی از اجراهای وودویلی پدر، پسر خانواده متولد میشود. پدر که پس از وضع حمل سر میرسد، با دیدن نوزادش، پرچم کوچکی را در دست او میگذارد. خانواده با اضافهشدن خواهر کوچکتر - جوزی - تبدیل به یک گروه کوچک وودویلی میشود با نام «چهار کوهن» و هر دو فرزند از همان سنین آغازین موسیقی و اجرا را فرا میگیرند. در یکی از تورها، جرج کوچک را بر خر کوچکی نشاندهاند. او به روزولت میگوید: حتی از همون روزا دموکرات خوبی بودم. روند شکوفایی جرج از پسر سرتق و خوشقریحه 15ساله تا نوستارهای که به مناسبات صنعت نمایش اعتنایی نمیکند، با قرارگرفتن او در لیست سیاه تهیهکنندگان به دلیل مشکلسازی دچار وقفه میشود. او کار را رها میکند و در نیویورک به دنبال تهیهکنندهای نامدار برای ترانههایش میگردد. بالاخره با کمک نویسنده دیگری به نام سم هریس، تهیهکنندهای را متقاعد میکنند و ستاره اقبالش درخشیدن میگیرد. کوهن بازنشسته میشود اما چند بار به دلایلی به صحنه بازمیگردد که اوجش را در ایفای نقش روزولت باید دید. پس از دریافت مدال، هنگام خروج،
روی راهپله رقص پای زیبایی را اجرا میکند (گفته میشود این یکی از بداهههای کاگنی پیش از فیلمبرداری بوده است). بیرون از کاخ با رژهای نظامی روبهرو میشود که سربازان سرود «آنجا» را میخوانند. جرج 60ساله ساکت است و با رژه همراه میشود. سربازی که در کنار او قدمرو میکند میپرسد «شعرش رو بلد نیستی؟». غافل از اینکه مصنف خود اوست. کوهن لبخند میزند و با آنها میخواند. «یانکی دودل دندی» دو اسکار دیگر در بخش موسیقی فیلم و صدا تصاحب کرده است. کارگردانی مایکل کورتیز از زندگی اسطوره برادوی، او را در کنار «زیگفیلد» و بسیاری از ترانهپردازان و آهنگسازان «تین پن الی» و «خیابان چهلودوم» بدل به یک کالت ماندگار فرهنگی کرده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.