به بهانه جدیدترین اجرای کیومرث مرادی
نامههایی عاشقانه از خاورمیانه
پوریا آذربایجانی: جنگ یاغیست. سرکش است جنگ. مرگ میآورد با خودش. فقر میآورد با خودش. دوری میآورد با خودش... و همه اینها را زیر آوار مدفون میکند تا قدرتش را نمایش دهد. توی اخبار، همین آوار را نمایش میدهند. آوار ناشی از اصابت بمب، راکت، موشک... اما هیچ گروه خبریای مسافر زیر آوار نمیشود؛ زیر آوار که پر از قصه است و پر از عشق است و پر از فراق و شاید همین باشد که از اسم حلب و موصل و قندهار تنها خرابی است که ماسیده است ته ذهنمان. هیچ خبرنگاری از عشقهای مدفون ننوشته است برای رویترز. زنان بیپناه و بازماندگان جنگ بیشتر آمار عددیشان اهمیت داشته است تا دلشان که مثلا برخورد آلمان با پناهجویان چگونه است یا سیاست مهاجرپذیری اتحادیه اروپا در قبال پناهجویان سوری. خبرنگارها معمولا آمار گمشدهها را نمیگیرند. آمار آرزوهای گمشده را هم. عشقهای گمشده را هم و همین است شاید که این روزها هر عکسی از هر آواری که میبینم، آدمهای رفتهاش را تصور میکنم. مردی که زیر تیرآهنهایی که روزی خود سرپا ساختهشان مدفون است. کودکی که صد مایل آنطرفتر میان چادرهای همشکل سازمان ملل؛ جایی در منطقه صفر مرزی سرگردان است. عکس مردی میان دستهای زنی که صورتش را سرما زده است و یلهاش را داده است به فنسهایی که کشیدهاند روی خط مرزی مجارستان و دخترک جوانی که حالا هیچکس رؤیاهای عربی ذهنش را نمیخواند و همه اینها هستند که میشوند نامههایی عاشقانه؛ نامههایی عاشقانه از خاورمیانه.
پوریا آذربایجانی: جنگ یاغیست. سرکش است جنگ. مرگ میآورد با خودش. فقر میآورد با خودش. دوری میآورد با خودش... و همه اینها را زیر آوار مدفون میکند تا قدرتش را نمایش دهد. توی اخبار، همین آوار را نمایش میدهند. آوار ناشی از اصابت بمب، راکت، موشک... اما هیچ گروه خبریای مسافر زیر آوار نمیشود؛ زیر آوار که پر از قصه است و پر از عشق است و پر از فراق و شاید همین باشد که از اسم حلب و موصل و قندهار تنها خرابی است که ماسیده است ته ذهنمان. هیچ خبرنگاری از عشقهای مدفون ننوشته است برای رویترز. زنان بیپناه و بازماندگان جنگ بیشتر آمار عددیشان اهمیت داشته است تا دلشان که مثلا برخورد آلمان با پناهجویان چگونه است یا سیاست مهاجرپذیری اتحادیه اروپا در قبال پناهجویان سوری. خبرنگارها معمولا آمار گمشدهها را نمیگیرند. آمار آرزوهای گمشده را هم. عشقهای گمشده را هم و همین است شاید که این روزها هر عکسی از هر آواری که میبینم، آدمهای رفتهاش را تصور میکنم. مردی که زیر تیرآهنهایی که روزی خود سرپا ساختهشان مدفون است. کودکی که صد مایل آنطرفتر میان چادرهای همشکل سازمان ملل؛ جایی در منطقه صفر مرزی سرگردان است. عکس مردی میان دستهای زنی که صورتش را سرما زده است و یلهاش را داده است به فنسهایی که کشیدهاند روی خط مرزی مجارستان و دخترک جوانی که حالا هیچکس رؤیاهای عربی ذهنش را نمیخواند و همه اینها هستند که میشوند نامههایی عاشقانه؛ نامههایی عاشقانه از خاورمیانه.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.