اروپا به سینما نیاز دارد

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

در آستانه جشنواره کن بار دیگر اهمیت سینمای مستقل مورد توجه سینماگران قرار گرفته است. بیش از چهارهزار و 500 نفر از سینماگران نامه‌ای را درباره اهمیت سینما مورد توجه قرار دادند. به گزارش ددلاین، ژولیت بینوش، فرانسیس فورد کاپولا و... از چهره‌هایی هستند که نامه درخواست‌ برای حفاظت از آینده برنامه ۳۵ساله رسانه‌ای اتحادیه اروپا در حمایت از ساخته‌شدن هزاران فیلم را امضا کرده‌اند. آنان نامه‌ای سرگشاده با عنوان «اروپا به سینما نیاز دارد، سینما به اروپا نیاز دارد» را امضا کرده‌اند تا درخواست خود را طرح کنند. به گزارش مهر این در حالی است که کشورهای عضو اتحادیه اروپا در حال بحث درباره برنامه‌هایی برای یک برنامه بزرگ جدید و بحث‌برانگیز هستند که هزینه‌های فرهنگ، رسانه و جامعه مدنی را زیر یک چتر قرار می‌دهد. این اقدام زنگ خطر را در سراسر صنعت فیلم مستقل اروپا به صدا درآورده است. طبق این پیشنهاد، برنامه «میدیا» در یک رشته جدید با عنوان «میدیا‌پلاس» ادغام خواهد شد تا حمایت از صنعت فیلم و سمعی و بصری را با حمایت از بازی‌های ویدئویی، رسانه‌های خبری و روزنامه‌نگاری یکی ‌کند. در حالی که «میدیا» پیش از این زیر چتر برنامه «اروپای خلاق» بود و چندین بودجه کاملا مشخص داشت که طی سه دهه با بودجه‌های چندساله مشخص، پیش رفته بود. کمیسیون اروپا پیشنهاد کرده که ۸.۶ میلیارد یورو تحت طرح چارچوب مالی چندساله از ۲۰۲۸ تا ۲۰۳۴ اختصاص یابد. پارلمان اروپا هم ماه پیش پیشنهاد داد که این مبلغ به ۱۰.۷ میلیارد یورو افزایش یابد.

حالا متخصصان صنعت فیلم می‌گویند هیچ تضمینی برای ساخت فیلم‌های مستقل در این برنامه وجود ندارد. در ابتدای این نامه آمده است: «هیچ قالب هنری، مانند سینما، آگاهی روزانه ما را چنان مستقیم دربر نمی‌گیرد که احساسات ما را در اعماق اتاق تاریک و روشن روحمان لمس کند. در طول بیش از ۱۳۰ سال، این اتاق تاریک و روشن - چنان‌که که اینگمار برگمان آن را نامید - توسط زندگی دیگران، افکارشان، مبارزاتشان، کلماتشان و نگاهشان زنده شد. سینما با میل به خلق‌کردن آغاز می‌شود. از طریق سلسله‌ای از مواجهه‌ها به یک فیلم تبدیل می‌شود: فیلم‌نامه‌نویسان، کارگردانان و تهیه‌کنندگان آن را توسعه می‌دهند، فیلم‌برداران، بازیگران و عوامل فنی مشارکت می‌کنند، صندوق‌های فیلم از آن حمایت می‌کنند، نمایندگان فروش و توزیع‌کنندگان آن را به سینماها و جشنواره‌ها می‌آورند و در مرحله بعد پخش‌کنندگان و پخش‌کنندگان آنلاین و منتقدان بحث می‌کنند و مخاطبان آن را می‌پذیرند. فیلم‌سازی یک هنر مشارکتی است که از طریق ایجاد شغل و نوآوری‌های تکنولوژیکی به یک صنعت بدل می‌شود. با این حال، هر فیلم یک نمونه اولیه باقی می‌ماند که تولید انبوه آن در خط مونتاژ غیرممکن است. در داستان‌سرایی هیچ صرفه‌جویی در مقیاس وجود ندارد. این ماهیت دوگانه، انتخاب‌های سیاسی آگاهانه‌ای را می‌طلبد که اپراتورهای دولتی و خصوصی را درگیر می‌کند.

خود اروپا، به عنوان یک تلاش جمعی، پیش از ساخته‌شدن در داستان‌ها تصور می‌شد، این قاره ایده‌های اشتفان تسوایگ است، نه ارتش‌ها. سینما این اروپای خیالی را زنده کرد: «زندگی شیرین»، «بال‌های آرزو» یا «آملی» رم، برلین و پاریس را به ارجاعات فرهنگی مشترک تبدیل کردند. «آناتومی یک سقوط»، «صیراط» یا «سال‌های نو»، موفقیت‌های جهانی که از استعدادهای اروپایی پدیدار می‌شوند، همچنان پل‌هایی را در سراسر زبان‌ها و مرزها می‌سازند.

با این حال، توانایی اروپا در روایت داستان‌های خود تحت فشار است. بیشتر تولیدات سمعی و بصری که در اروپا دیده می‌شوند، از خارج این قاره سرچشمه می‌گیرند. پلتفرم‌های جهانی به طور فزاینده‌ای میزان دیده‌شدن، دسترسی و داستان‌ها را شکل می‌دهند. در عین حال، این بخش با تحولات ساختاری روبه‌رو است: تغییر عادات مخاطبان، از جمله کاهش حضور در سینما، ظهور هوش مصنوعی و افزایش رقابت ژئوپلیتیکی». در بخش پایانی آمده است: «ما، متخصصان و شهروندان سینمای اروپا - همه دوستداران سینما - از کمیسیون اروپا، پارلمان اروپا و کشورهای عضو می‌خواهیم که موفقیت و یکپارچگی برنامه حیاتی و ارزشمند MEDIA را در آینده تضمین کرده و آن را تقویت کنند».