هزینه جنگ را کارگران میدهند
امسال اول ماه می، روز جهانی کارگر، با رنگ و بوی متفاوتی برگزار شد؛ در حالی که قیمت انرژی در پی جنگ آمریکا با ایران افزایش یافته و قدرت خرید میلیونها کارگر در سراسر جهان کاهش یافته است، خیابانهای شهرهای بزرگ دنیا صحنه اعتراضات گستردهای شد که یک پیام مشترک داشت: «هزینه جنگ را کارگران میپردازند، نه کسانی که جنگ را آغاز کردهاند».
به گزارش گروه رسانهای شرق،
امسال اول ماه می، روز جهانی کارگر، با رنگ و بوی متفاوتی برگزار شد؛ در حالی که قیمت انرژی در پی جنگ آمریکا با ایران افزایش یافته و قدرت خرید میلیونها کارگر در سراسر جهان کاهش یافته است، خیابانهای شهرهای بزرگ دنیا صحنه اعتراضات گستردهای شد که یک پیام مشترک داشت: «هزینه جنگ را کارگران میپردازند، نه کسانی که جنگ را آغاز کردهاند».
در آمریکا با اینکه اول ماه می تعطیل رسمی نیست، قرار بود کارگران با شعار «نه کار، نه مدرسه، نه خرید» به خیابانها بیایند. وقتی هم که از کاخ سفید درباره این شعار پرسیده شد، تیلور راجر، سخنگو گفت: «پرزیدنت ترامپ بیش از هر رئیسجمهور دیگری برای مردم و اقتصاد تلاش کرده است». اما فراخوانها با سه موضوع بود: «دفاع از کارگران در برابر میلیاردرها»، «حفاظت از دموکراسی چندنژادی» و «اخراج نیروهای مهاجرت از مراکز کارگری». برگزارکنندگان خواستار تعطیلی مدارس، توقف کار و تحریم خرید شدند تا یک «خاموشی اقتصادی» واقعی شکل بگیرد. خواستهها شامل افزایش مالیات ثروتمندان و توقف سیاستهای مهاجرتی دولت ترامپ بود. برگزارکنندگان بهجای فراخوان رسمی اعتصاب که غیرقانونی است، کارگران را تشویق میکنند از مرخصی استعلاجی یا روز آزاد استفاده کنند تا بدون نقض قراردادهای کار، در اعتراضات شرکت کنند. همچنین فروشگاهها به بستن درها و نصب پلاکارد فراخوانده شدهاند. کارشناسان این اقدام را گونهای نوظهور از «اعتصاب سیاسی» میدانند و هدف نهایی، به گفته فعالان، دفاع از دموکراسی بدون اتکا بر سیاستمداران است. سازماندهندگان این اعتراضات، سیاستهای دولت ترامپ ازجمله اعزام مأموران مهاجرتی به حوزههای رأیگیری و اقدامات نظامی یکجانبه را عامل اصلی این فراخوانها میدانند. آنها هدف خود را فراتر از دفاع از حقوق کارگران، «دفاع از دموکراسی» از طریق نمایش قدرت اقتصادی مردم توصیف میکنند.
در فرانسه، اتحادیهها با شعار «نان، صلح، آزادی» به خیابان آمدند و بحران معیشتی را به جنگهای اوکراین و خاورمیانه مرتبط دانستند. به گزارش تسنیم، راهپیماییهای امسال موضوع دیگری هم داشت؛ دولت فرانسه پیشنهاد کرده بود مشاغلی مانند نانواییها و گلفروشیها در این روز تعطیل نباشند، اما اتحادیهها با صدای بلند اعلام کردند: «به روز کارگر دست نزنید». در پرتغال نیز پس از 9 ماه مذاکره بینتیجه درباره قوانین کار، کارگران همچنان در خیابان حضور دارند و از پیشنهادهای دولت راست میانه که به باور آنان حقوق کارگری را تضعیف میکند، خشمگین هستند. در ایتالیا، دولت تلاش کرد با بسته تشویقی یک میلیارد یورویی برای اشتغال جوانان و زنان، تصویر مثبتی از خود ارائه دهد، اما احزاب مخالف این اقدام را «تبلیغات محض» توصیف کردند. در فیلیپین، رهبران کارگری از افزایش بیسابقه قیمت سوخت بهعنوان عامل اصلی اعتراضات نام بردند. رناتو ریس، رهبر گروه چپگرای بایان گفت: «صدای مطالبه دستمزد بالاتر بلندتر از همیشه خواهد بود». خوسوا ماتا، رهبر فدراسیون کارگری سنترو نیز تأکید کرد: «هر کارگر فیلیپینی میداند که وضعیت اینجا با بحران جهانی گره خورده است». در اندونزی، سعید اقبال، رئیس کنفدراسیون اتحادیههای کارگری، هشدار داد: «کارگران هیچ پساندازی ندارند و از حقوق این ماه تا حقوق ماه بعد زندگی میکنند».
در پاکستان با وجود اینکه اول ماه می تعطیل رسمی است، بسیاری از کارگران روزمزد امکان استراحت ندارند. افزایش قیمت نفت، تورم را به حدود 16 درصد رسانده و این کشور که به کمکهای صندوق بینالمللی پول وابسته است، فشار سنگینی را تحمل میکند. از سئول و جاکارتا تا استانبول، پاریس و نیویورک، کارگران جهان امسال پیامی واحد داشتند: «جنگ گرانی میآورد، گرانی فقر میآورد و هزینه فقر را کارگران میپردازند، نه کسانی که جنگ را آغاز کردهاند».
