|

آینه

جوان
بر علت کناره‌گیری جنتی اصرار نکنید
روز گذشته بسیاری از روزنامه‌های زنجیره‌ای با استناد به یک اظهار نظر بار دیگر این پرونده را گشودند و با انتخاب تیترهای غیرواقعی و جهت‌دار مدعی شدند که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با فشار پدر (آیت‌الله جنتی) مجبور به استعفا شده است. البته آنها برای مدعیات خود ترجیح داده‌اند به همین جمله کلی بسنده کنند و بیش از این سراغ دلایل و جزئیات این فشار ادعایی نروند. حال آنکه مدافعان «دانستن حق مردم است» خوب می‌دانند که اگر این جعبه سیاه (به تعبیر آنها) روزگاری بازگشایی شود، یقینا نتیجه آن چیزی نخواهد بود که انتظار و خواست آنهاست. آنچه برای آنها موضوعیت دارد، نام‌بردن از آیت‌الله جنتی و کشاندن پای وی به این معرکه است، چراکه ایشان همواره یکی از منتقدان سیاست‌های فرهنگی دولت بوده و این انتقادات را بارها در تریبون‌های عمومی به‌صراحت اعلام کرده است. با این پیش‌زمینه ذهنی تلاش می‌کنند که استعفای وزیر را متأثر از فشارهای آیت‌الله جنتی جا بزنند. این در حالی است که علی جنتی در طول سه سال و اندی از وزارت خود به تلویح و تصریح نشان داده بود که نگاه‌های فرهنگی وی با پدر فرسنگ‌ها فاصله دارد و اگر قرار بود تحت فشار ایشان استعفا کند و توصیه‌پذیری داشته باشد، شاید هرگز به وزارت نمی‌رسید.

وطن امروز
باغ همانی بود که دادی رفت
حسین قدیانی: روزی خبر آمد مذاکره به بار نشسته! از ما خواستند شادی کنیم! تقدیم دودستی باغ به دشمن اما شادی نمی‌خواست! گرفتن پول خودمان در ازای باغ خودمان شادی نمی‌خواست! تازه! ما خوشبین نبودیم که حتی این پول را هم به ما بدهند! ندادند! کدخدا بدتر شده بود که بهتر نشده بود! می‌رفت با تبر عکس سلفی می‌انداخت! و می‌فرستاد برای ما! با همان تبر آشنا! با همان تبر که افتاده بود به جان همه درختان باغ ما! چه برگ‌ریزانی! صبر نکردند پاییز شود، خود به خود این برگ‌ها بریزند! از ریشه می‌زدند نامردها! جماعت می‌گفتند؛ به دشمن نگویید نامرد! می‌گفتند؛ اصلا به کدخدا نگویید دشمن! می‌گفتند؛ همین که باغ ما را به رسمیت شناخته، خوب است! می‌گفتیم؛ باغ را به درختانش می‌شناسند! می‌گفتیم؛ حالا که با تبر، همه درختان باغ ما را زده؟! می‌گفتند؛ چاه را که با «سیمان» پر کنیم، حل است! و چاه را با سیمان پر کردند! حالا باغ ما، نه درختی داشت و نه حتی چاهی برای گرفتن آبی! باز هم اما حل نشد! و کدخدا هنوز مشکلش با ما حل نشده! خوش به حال قصه‌های قدیمی! چند تا یکی «افسانه» بود! ما اما «هزار و یک شب» واقعا غصه خوردیم! آهای آقای سه‌نقطه‌چین! مگر نگفتی باغ را که بدهیم، همه‌چیز حل است؟! من درختان باغ‌مان را می‌خواهم! همان که فروختی! مفت! و قطع کردی! با تبر بی‌رحم دیپلماسی! تا بروند با چوبش «روزنامه‌» دربیاورند؛ «صبح بدون تحریم!» قلم‌به‌دستان کلاش جناح گلابی! مثال می‌زنی‌ها! مگر بیل و کلنگ دستت گرفته بودی و مشغول ورز خاک بودی که حالا به ما می‌گویی صبر کنیم تا وقت محصول؟! مگر خودنویس دست پینه‌نبسته‌ات نبود؟! و مگر نگفتی که در همان روز دادن باغ، داغ تحریم تمام می‌شود؟! تو باغ را دادی رفت! با ما از کدام «سیب» سخن می‌گویی؟! «سرِچشمه» چقدر گفتیم سیمان نریزید روی دسترنج مصطفی‌ها! چقدر گفتیم این شیطان قسم‌خورده که آدم نمی‌شود؟! آهای عالی‌جناب وعده! آقای حرف! باغ همانی بود که دادی رفت... .

همدلی
پشت خبرنگارها را خالی نکنید!
آساره کیانی: حالا دیگر قضیه از پرتاپ توب به زمین یکدیگر گذشته و حالا آدم‌های مسئول دارند بُل می‌گیرند؛ عضو شورای شهر که به دادسرا می‌رود تا درباره پرونده یاشار سلطانی توضیحاتی بدهد، می‌گوید، خودش اسامی 150 نفره دریافت‌کنندگان املاک نجومی از شهرداری را که از یک طریقی به دستش رسیده بود، به یاشار داده چون می‌دانسته او کارشناس خبره‌ای است در امور شهری و به او گفته که نکند منتشرشان کند! بعد یاشار منتشر کرده و زندان افتاده... فکر می‌کنی نکند عده‌ای دوست دارند همکارت توی زندان بماند تا بگویند «ببینید با خبرنگارها چه می‌کنند؛ پس اینها آدم‌های بدی هستند؛ به آنها رأی ندهید». خب نیازی به این کارها نیست؛ ما اصلا خودمان به آدم‌هایی که به فقیرها زمین و خانه نمی‌دهند و به جایش به پولدارها کلی می‌رسند، رأی نمی‌دهیم. ما می‌گوییم، شما بد نباش؛ شما حرف بزن؛ بحث کن؛ مصاحبه کن؛ مشخص‌شدن تکلیف این زمین‌ها را بخواه؛ با جان و دل بخواه؛ پای خواستنت بایست؛ کاری کن کسی به این دلیل که اسم فاعلان فعالیت‌های غیرقانونی را توی سایتش نوشته زندان نرود؛ مگر زندانی‌شدن خوب است؟ اصلا شما چشیده‌اید طعم زندان‌رفتن را؟ ذهنت هنوز تحت‌ تأثیر خوابی است که دیده‌ای و فکر می‌کنی حرف‌های به‌هم‌ریخته‌ای زده‌ای و بعدش هم فکر می‌کنی حتما آدم را به‌خاطر یک خواب مؤاخذه نمی‌کنند.

جوان
بر علت کناره‌گیری جنتی اصرار نکنید
روز گذشته بسیاری از روزنامه‌های زنجیره‌ای با استناد به یک اظهار نظر بار دیگر این پرونده را گشودند و با انتخاب تیترهای غیرواقعی و جهت‌دار مدعی شدند که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با فشار پدر (آیت‌الله جنتی) مجبور به استعفا شده است. البته آنها برای مدعیات خود ترجیح داده‌اند به همین جمله کلی بسنده کنند و بیش از این سراغ دلایل و جزئیات این فشار ادعایی نروند. حال آنکه مدافعان «دانستن حق مردم است» خوب می‌دانند که اگر این جعبه سیاه (به تعبیر آنها) روزگاری بازگشایی شود، یقینا نتیجه آن چیزی نخواهد بود که انتظار و خواست آنهاست. آنچه برای آنها موضوعیت دارد، نام‌بردن از آیت‌الله جنتی و کشاندن پای وی به این معرکه است، چراکه ایشان همواره یکی از منتقدان سیاست‌های فرهنگی دولت بوده و این انتقادات را بارها در تریبون‌های عمومی به‌صراحت اعلام کرده است. با این پیش‌زمینه ذهنی تلاش می‌کنند که استعفای وزیر را متأثر از فشارهای آیت‌الله جنتی جا بزنند. این در حالی است که علی جنتی در طول سه سال و اندی از وزارت خود به تلویح و تصریح نشان داده بود که نگاه‌های فرهنگی وی با پدر فرسنگ‌ها فاصله دارد و اگر قرار بود تحت فشار ایشان استعفا کند و توصیه‌پذیری داشته باشد، شاید هرگز به وزارت نمی‌رسید.

وطن امروز
باغ همانی بود که دادی رفت
حسین قدیانی: روزی خبر آمد مذاکره به بار نشسته! از ما خواستند شادی کنیم! تقدیم دودستی باغ به دشمن اما شادی نمی‌خواست! گرفتن پول خودمان در ازای باغ خودمان شادی نمی‌خواست! تازه! ما خوشبین نبودیم که حتی این پول را هم به ما بدهند! ندادند! کدخدا بدتر شده بود که بهتر نشده بود! می‌رفت با تبر عکس سلفی می‌انداخت! و می‌فرستاد برای ما! با همان تبر آشنا! با همان تبر که افتاده بود به جان همه درختان باغ ما! چه برگ‌ریزانی! صبر نکردند پاییز شود، خود به خود این برگ‌ها بریزند! از ریشه می‌زدند نامردها! جماعت می‌گفتند؛ به دشمن نگویید نامرد! می‌گفتند؛ اصلا به کدخدا نگویید دشمن! می‌گفتند؛ همین که باغ ما را به رسمیت شناخته، خوب است! می‌گفتیم؛ باغ را به درختانش می‌شناسند! می‌گفتیم؛ حالا که با تبر، همه درختان باغ ما را زده؟! می‌گفتند؛ چاه را که با «سیمان» پر کنیم، حل است! و چاه را با سیمان پر کردند! حالا باغ ما، نه درختی داشت و نه حتی چاهی برای گرفتن آبی! باز هم اما حل نشد! و کدخدا هنوز مشکلش با ما حل نشده! خوش به حال قصه‌های قدیمی! چند تا یکی «افسانه» بود! ما اما «هزار و یک شب» واقعا غصه خوردیم! آهای آقای سه‌نقطه‌چین! مگر نگفتی باغ را که بدهیم، همه‌چیز حل است؟! من درختان باغ‌مان را می‌خواهم! همان که فروختی! مفت! و قطع کردی! با تبر بی‌رحم دیپلماسی! تا بروند با چوبش «روزنامه‌» دربیاورند؛ «صبح بدون تحریم!» قلم‌به‌دستان کلاش جناح گلابی! مثال می‌زنی‌ها! مگر بیل و کلنگ دستت گرفته بودی و مشغول ورز خاک بودی که حالا به ما می‌گویی صبر کنیم تا وقت محصول؟! مگر خودنویس دست پینه‌نبسته‌ات نبود؟! و مگر نگفتی که در همان روز دادن باغ، داغ تحریم تمام می‌شود؟! تو باغ را دادی رفت! با ما از کدام «سیب» سخن می‌گویی؟! «سرِچشمه» چقدر گفتیم سیمان نریزید روی دسترنج مصطفی‌ها! چقدر گفتیم این شیطان قسم‌خورده که آدم نمی‌شود؟! آهای عالی‌جناب وعده! آقای حرف! باغ همانی بود که دادی رفت... .

همدلی
پشت خبرنگارها را خالی نکنید!
آساره کیانی: حالا دیگر قضیه از پرتاپ توب به زمین یکدیگر گذشته و حالا آدم‌های مسئول دارند بُل می‌گیرند؛ عضو شورای شهر که به دادسرا می‌رود تا درباره پرونده یاشار سلطانی توضیحاتی بدهد، می‌گوید، خودش اسامی 150 نفره دریافت‌کنندگان املاک نجومی از شهرداری را که از یک طریقی به دستش رسیده بود، به یاشار داده چون می‌دانسته او کارشناس خبره‌ای است در امور شهری و به او گفته که نکند منتشرشان کند! بعد یاشار منتشر کرده و زندان افتاده... فکر می‌کنی نکند عده‌ای دوست دارند همکارت توی زندان بماند تا بگویند «ببینید با خبرنگارها چه می‌کنند؛ پس اینها آدم‌های بدی هستند؛ به آنها رأی ندهید». خب نیازی به این کارها نیست؛ ما اصلا خودمان به آدم‌هایی که به فقیرها زمین و خانه نمی‌دهند و به جایش به پولدارها کلی می‌رسند، رأی نمی‌دهیم. ما می‌گوییم، شما بد نباش؛ شما حرف بزن؛ بحث کن؛ مصاحبه کن؛ مشخص‌شدن تکلیف این زمین‌ها را بخواه؛ با جان و دل بخواه؛ پای خواستنت بایست؛ کاری کن کسی به این دلیل که اسم فاعلان فعالیت‌های غیرقانونی را توی سایتش نوشته زندان نرود؛ مگر زندانی‌شدن خوب است؟ اصلا شما چشیده‌اید طعم زندان‌رفتن را؟ ذهنت هنوز تحت‌ تأثیر خوابی است که دیده‌ای و فکر می‌کنی حرف‌های به‌هم‌ریخته‌ای زده‌ای و بعدش هم فکر می‌کنی حتما آدم را به‌خاطر یک خواب مؤاخذه نمی‌کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.