نقش مدیران ورزشی در بالارفتن هزینه کشور
محمدصادق درودگر . مدیرعامل باشگاه ملوان
تاریخ اقتصادی و سیاسی اغلب کشورهای پیشرفته در عصر حاضر جهان نشان میدهد صلابت بخش خصوصی و قدرت نفوذ این بخش در اقتصاد این کشورها، حرف اول را میزند. پیتر دراکر اولین کسی بود که از اصطلاح خصوصیسازی مجدد استفاده کرد که مبین نیاز به انتقال داراییهای دولتی به بخش خصوصی بود زیرا او اعتقاد داشت دولت «مدیر ضعیفی» است. کارمندان دولت از آنجا که چه خوب کار کنند و چه بد در آخر کار حقوق خود را دریافت کرده و در بسیاری موارد ممکن است از زیر کار در بروند و بیشتر به فکر منافع خود باشند نه منافع سازمان، پس دولت مجری خوبی نیست. همینطور دولت نمیتواند تصمیمگیر خوبی نیز باشد به چند دلیل:
- در دسترسبودن منابع و امکانات و عدم تلاش برای کشف بهترین منابع و امکانات.
- در دسترسبودن منابع و امکانات و عدم تلاش برای کشف بهترین منابع و امکانات.
- مشترکبودن منافع و نداشتن احساس رقابت و نیاز به پیشرفت.
- به دلیل نبود منافع شخصی و حس از دستدادن اعتبار و امکانات و دلسوزنبودن.
امروزه کمتر کشوری را در جهان میتوان یافت که در حال اجرای برنامههای خصوصیسازی نباشد، حداقل در بیش از 83 کشور جهان، برنامههای خصوصیسازی به عنوان راهکار اصلاحات اقتصادی در نظر گرفته شده، لیکن در کشور ما آنچه بیشتر در حرف از آن میشنویم و کمتر در عمل میبینیم خصوصیسازی موثر بهویژه در بخش ورزش است. به جرات میتوان گفت که خصوصیسازی یکی از مهمترین مولفههای قرن 21 به شمار میرود، که هدف از چنین کاری، رسیدن به اثربخشی اقتصادی بالاتر و تسریع رشد اقتصادی است، زیرا در راه رسیدن بهخصوصیسازی باید از شاهراه تجاریسازی گذشت و تجاریسازی مترادف دادن مسوولیتهای مهم به افراد کارا و دارای صلاحیت است. بسیاری از اقتصاددانان و طرفداران اصلاحات اقتصادی، خصوصیسازی را به عنوان «سنگ بنا»ی اصلاحات ساختاری میدانند زیرا معتقدند خصوصیسازی باعث تحریک و توسعه بخش خصوصی، جذب سرمایهگذاری مستقیم خارجی، گسترش رقابت، آزادسازی تجارت و توسعه بازارهای سرمایه میگردد و همچنین «سیستم حاکمیت شرکتها» را بهبود بخشیده و به طور ویژهای بر روی عملکرد مالی و عملیاتی شرکتها تاثیرات قابل ملاحظهای دارد ولی در کشور ما هنوز دستگاهی برای
مطالعه و پژوهش در این امر مهم یعنی خصوصیسازی ورزش و بهویژه فوتبال پیشقدم نشده است، نگاه سیاسی- ابزاری به امر توسعه ورزش و دلبستگی شدید مدیران دولتی به حضور در فدراسیونها، باشگاهها و در نتیجه جلب توجه جدی رسانهها سدی بزرگ و غیرقابل نفوذ در امر خصوصیسازی است. در یک نگاه سطحی به دو کشور کرهجنوبی و ژاپن، دو کشور پیشگام در ورزش و بهویژه موفق در شکوفایی و توسعه فوتبال در مییابیم که دکتر چانک و جونجی اوگورا بیش از 32 سال است در فدراسیون فوتبال کشورشان فعالیت داشته و از مسوولیتهای کوچک آغاز کرده، سپس دبیر کلی و بعد از آن ریاست فدراسیون فوتبال را برعهده گرفتهاند. در واقع این مدیران کمترین هزینهها را برای دستیابی به موفقیتهای بزرگ بر کشورشان تحمیل خواهند کرد. امروز ما میبینیم که همه کشورها در حوزه آموزش مدیریت و تربیت مدیر، سرمایهگذاری وسیعی انجام داده و در ادامه از خدمات یک مدیر مستعد، باتجربه و آموزشدیده سالها بهره میبرند، این متدولوژی همه کشورهایی است که در آنجا روند صعودی شناسایی استعداد، جذب استعداد، پرورش استعداد و بهکارگیری استعداد بهینه و کارا در آنها نهادینه شده است، ولی در کشور ما مهم
نیست چه میزان اعتبار و استعداد داری و شخصا چه میزان تلاش منطقی و علمی برای رشد و تعالی خود کردهای، بلکه مهم است به کدام جریان سیاسی وابسته باشی، با کدام مقام مسوول نسبت دوستی یا فامیلی داشته باشی و تا چقدر اعتماد بهنفس کاذب تو را آزار دهد، تا بتوانی مسوولیتهای کلیدی و تاثیرگذار در ورزش را در دستگیری. اینگونه است که هر مدیری که در ورزش، فدراسیونها و باشگاهها بهویژه باشگاههای بزرگ تهرانی مسوولیت میپذیرد هزینههای کشور را سالانه به میزان غیرقابل پیشبینی افزایش داده و شرایط حضور در رقابتهای ورزشی را هر روز سختتر از روز گذشته میکند. رقابتهای جایگزینی مدیران در کشور ما همانند رقابتهای لیگ نیست ما بیشترین علاقه را به حضور در جامحذفی از خود نشان میدهیم!! هرگاه اراده و دانش مدیریت کلان کشور امکانی برای بروز استعدادهای مدیریتی در کشور فارغ از هرگونه تعلق سیاسی برایمان فراهم سازد آنگاه است که میتوانیم امیدوار باشیم مدیریت کارآمد آینده توسعه ورزش و فوتبال را تضمین خواهد کرد.
تاریخ اقتصادی و سیاسی اغلب کشورهای پیشرفته در عصر حاضر جهان نشان میدهد صلابت بخش خصوصی و قدرت نفوذ این بخش در اقتصاد این کشورها، حرف اول را میزند. پیتر دراکر اولین کسی بود که از اصطلاح خصوصیسازی مجدد استفاده کرد که مبین نیاز به انتقال داراییهای دولتی به بخش خصوصی بود زیرا او اعتقاد داشت دولت «مدیر ضعیفی» است. کارمندان دولت از آنجا که چه خوب کار کنند و چه بد در آخر کار حقوق خود را دریافت کرده و در بسیاری موارد ممکن است از زیر کار در بروند و بیشتر به فکر منافع خود باشند نه منافع سازمان، پس دولت مجری خوبی نیست. همینطور دولت نمیتواند تصمیمگیر خوبی نیز باشد به چند دلیل:
- در دسترسبودن منابع و امکانات و عدم تلاش برای کشف بهترین منابع و امکانات.
- در دسترسبودن منابع و امکانات و عدم تلاش برای کشف بهترین منابع و امکانات.
- مشترکبودن منافع و نداشتن احساس رقابت و نیاز به پیشرفت.
- به دلیل نبود منافع شخصی و حس از دستدادن اعتبار و امکانات و دلسوزنبودن.
امروزه کمتر کشوری را در جهان میتوان یافت که در حال اجرای برنامههای خصوصیسازی نباشد، حداقل در بیش از 83 کشور جهان، برنامههای خصوصیسازی به عنوان راهکار اصلاحات اقتصادی در نظر گرفته شده، لیکن در کشور ما آنچه بیشتر در حرف از آن میشنویم و کمتر در عمل میبینیم خصوصیسازی موثر بهویژه در بخش ورزش است. به جرات میتوان گفت که خصوصیسازی یکی از مهمترین مولفههای قرن 21 به شمار میرود، که هدف از چنین کاری، رسیدن به اثربخشی اقتصادی بالاتر و تسریع رشد اقتصادی است، زیرا در راه رسیدن بهخصوصیسازی باید از شاهراه تجاریسازی گذشت و تجاریسازی مترادف دادن مسوولیتهای مهم به افراد کارا و دارای صلاحیت است. بسیاری از اقتصاددانان و طرفداران اصلاحات اقتصادی، خصوصیسازی را به عنوان «سنگ بنا»ی اصلاحات ساختاری میدانند زیرا معتقدند خصوصیسازی باعث تحریک و توسعه بخش خصوصی، جذب سرمایهگذاری مستقیم خارجی، گسترش رقابت، آزادسازی تجارت و توسعه بازارهای سرمایه میگردد و همچنین «سیستم حاکمیت شرکتها» را بهبود بخشیده و به طور ویژهای بر روی عملکرد مالی و عملیاتی شرکتها تاثیرات قابل ملاحظهای دارد ولی در کشور ما هنوز دستگاهی برای
مطالعه و پژوهش در این امر مهم یعنی خصوصیسازی ورزش و بهویژه فوتبال پیشقدم نشده است، نگاه سیاسی- ابزاری به امر توسعه ورزش و دلبستگی شدید مدیران دولتی به حضور در فدراسیونها، باشگاهها و در نتیجه جلب توجه جدی رسانهها سدی بزرگ و غیرقابل نفوذ در امر خصوصیسازی است. در یک نگاه سطحی به دو کشور کرهجنوبی و ژاپن، دو کشور پیشگام در ورزش و بهویژه موفق در شکوفایی و توسعه فوتبال در مییابیم که دکتر چانک و جونجی اوگورا بیش از 32 سال است در فدراسیون فوتبال کشورشان فعالیت داشته و از مسوولیتهای کوچک آغاز کرده، سپس دبیر کلی و بعد از آن ریاست فدراسیون فوتبال را برعهده گرفتهاند. در واقع این مدیران کمترین هزینهها را برای دستیابی به موفقیتهای بزرگ بر کشورشان تحمیل خواهند کرد. امروز ما میبینیم که همه کشورها در حوزه آموزش مدیریت و تربیت مدیر، سرمایهگذاری وسیعی انجام داده و در ادامه از خدمات یک مدیر مستعد، باتجربه و آموزشدیده سالها بهره میبرند، این متدولوژی همه کشورهایی است که در آنجا روند صعودی شناسایی استعداد، جذب استعداد، پرورش استعداد و بهکارگیری استعداد بهینه و کارا در آنها نهادینه شده است، ولی در کشور ما مهم
نیست چه میزان اعتبار و استعداد داری و شخصا چه میزان تلاش منطقی و علمی برای رشد و تعالی خود کردهای، بلکه مهم است به کدام جریان سیاسی وابسته باشی، با کدام مقام مسوول نسبت دوستی یا فامیلی داشته باشی و تا چقدر اعتماد بهنفس کاذب تو را آزار دهد، تا بتوانی مسوولیتهای کلیدی و تاثیرگذار در ورزش را در دستگیری. اینگونه است که هر مدیری که در ورزش، فدراسیونها و باشگاهها بهویژه باشگاههای بزرگ تهرانی مسوولیت میپذیرد هزینههای کشور را سالانه به میزان غیرقابل پیشبینی افزایش داده و شرایط حضور در رقابتهای ورزشی را هر روز سختتر از روز گذشته میکند. رقابتهای جایگزینی مدیران در کشور ما همانند رقابتهای لیگ نیست ما بیشترین علاقه را به حضور در جامحذفی از خود نشان میدهیم!! هرگاه اراده و دانش مدیریت کلان کشور امکانی برای بروز استعدادهای مدیریتی در کشور فارغ از هرگونه تعلق سیاسی برایمان فراهم سازد آنگاه است که میتوانیم امیدوار باشیم مدیریت کارآمد آینده توسعه ورزش و فوتبال را تضمین خواهد کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.