گپی با «کاوه آفاق» به بهانه حضورش در تئاتر «خاکستری»
براي ارتباط با مخاطبان به تئاتر آمدم
سعید برآبادی
انگار به قول قدیمیها «صحنه» یا شاید هم «خاک صحنه» برای «کاوه آفاق» آمد داشته و بهزودی قرار است آلبومش روانه بازار شود. سرپرست گروه راک زیرزمینی «The ways» حالا امیدوارتر از قبل، آماده است تا آخرین کارهایش را در ارشاد انجام دهد، امضاهای آخر را بگیرد و به «روی زمینیها» بپیوندد. بیش از یک سال از آخرین مصاحبه من با کاوه آفاق میگذرد و او در همین مدت راه پرفرازونشیبی را پشت درهای دریافت مجوز موسیقی پشت سرگذاشته. اگر آن روزها با چراغ امیدی که مسوولان در دلش روشن کرده بودند به کشورش بازگشته بود تا با دریافت مجوز به بزرگترین آرزویش که همانا اجرای کنسرت روبهروی مشتاقانش است برسد، در میانه راه با سرددلیها و خلفوعدههای فراوانی روبهرو شد. در این مدت اما بهجای توقف، همچنان کارهای جدیدش را ضبط کرد و در نهایت از فروردین امسال به عنوان بازیگر، به تیم اجرای نمایش خاکستری پیوست تا بلکه از این راه بتواند هوادارانش را از نزدیک ببیند. حالا اما انگار خاک صحنه برایش آمد داشته و مسوولان ارشاد در باغ سبز به رویش گشودهاند. او در این مصاحبه که به بهانه بازی در تئاتر خاکستری انجام شده، از دنیای صحنه به دنیای موزیک
میرود و به هوادارانش نوید انتشار اولین آلبوم مجازش را در نیمههای اردیبهشت میدهد.
کاوه آفاق، مسیر پرپیچوخمی را طی کرده، از یک طرف کارش را به صورت زیرزمینی آغاز کرده و حتی بسیاری از هوادارانش فکر میکردند که در ایران نیست. چه شد که قصه به اینجا رسید که برای مجوز اقدام کنید و بخواهید در کشور و به صورت قانونی بخوانید؟
داشتن مجوز برای ارایه اثر جدا از مسایل دیگری که ممکن است داشته باشد، یک نوید است برای موسیقی کشور ما. اینکه تحمل پذیرفتن نگاههای متفاوت در میان مسوولان کشور وجود دارد. من به عنوان یک خواننده راک ایرانی که ابزار اصلی ارتباطم با مخاطب زبان فارسی است در هیچجای دنیا به جز ایران نمیتوانم زندگی کنم و بخوانم. من باید در میان مردم باشم تا از زبان حال آنها برای گفتن، سرودن و خواندن بهره ببرم. اصلیترین دلیل بازگشت به ایران هم همین موضوع بود، گو اینکه مسوولان قول مساعد داده بودند که تمام تلاششان را برای مجوزدار شدن «The ways» انجام دهند. در بازگشت به ایران اما مشکلاتی پیش آمد که مانع شد و درنهایت بعد از یک سال دوندگی تصمیم گرفتم برای برقراری ارتباط با مخاطبانم، در اجرای یک نمایش حاضر شوم.
آنطور که میدانی رسیدن به شرایط دریافت مجوز همیشه پردردسر بوده، در این میان چطور تصمیم گرفتی به اجرای یک نمایش بپیوندی؟
خاکستری، تئاتری است که براساس نمایشنامه معروف «بالابر غذا» نوشته «هارولد پینتر» توسط دوست خوبم سامان افکاری، نوشته شده. متن روایتگر جدال بر سر زندگی میان دو آدمکش است که در زیرزمینی باید منتظر دستورات بعدی بالادستیشان باشند. تمام نمایش دیالوگهایی است که بین من و دوست خوبم که از بهترین بازیگران حال حاضر طنز ایران است یعنی علیمردانی ردوبدل میشود. زمانی که اجرای چنین نقشی به من پیشنهاد شد برایم تنها یک نکته مهم و اصلی داشت و آن هم این بود که از طریق این اجرا بتوانم هواداران موزیکم را در لحظههای بعد از اجرا، بیرون از سالن ببینم و هر دو طرف بدانیم که برای ماندن باید ادامه دهیم؛ من همچنان باید بخوانم و در راهی که میروم پافشاری کنم و هوادارانم با توصیهها و نقدهایشان دلم را به راهی که دارم میروند گرم کنند. اتفاقا در حوزه تئاتر هم چندان بیسابقه نبودم. علاوه بر علاقهای که به انواع مختلف هنر- به جز موسیقی- دارم، بهواسطه پدرم، صحنه را از بچگی میشناختم و با آن ارتباط دارم. همینها باعث شد به این گروه بپیوندم و اکنون هم از این فرصت کاملا راضی هستم.
از حال و هوای خاکستری بگو. رسیدن به ایدههای بازی در نقش یک آدم جدی که با یک مرد شوخطبع در یک زیرزمین گیر کرده برای تو سخت نبود؟
میدانی، آن چیزی که بیشتر سخت بود ساعتهای بعد از اجرا بود. من در حیاط موزه زمان که نمایش در آن اجرا میشود قدم میزدم و از خودم میپرسیدم که چرا به عنوان یک بازیگر مجاز به بازی هستم اما به عنوان یک خواننده هنوز مجوزی نگرفتهام. علاقه اصلی من به هنرهایی است که در آن توان «مولف» بودن داشته باشم. اگر مسوولان به این موضوع رسیده بودند که موزیک من، با موزیکهای زیرزمینی فرق دارد و فاخرتر به حساب میآید، چرا من باید در کسوت یک بازیگر، هوادارانم را ببینم نه یک خواننده! سختی امیدوارکننده اجرای خاکستری تنها در همین بود!
تجربه این حس اما نباید ناامیدت کرده باشد، راستی از مجوز آلبوم خبری هست؟
اتفاقا در حالی که ما داریم هر شب این نمایش کمدی-تراژدی را در پارین برای مردم اجرا میکنیم از ارشاد هم خبرهای خوشی دارد میآید. ما همچنان منتظریم که بهزودی مجوز آلبوم جدید صادر شود. خدا را شکر مسوولان به شکل بسیار جالبی در حال همکاری با ما هستند که برایم کاملا عجیب و غیرقابل باور است. هیچوقت تا به حال برخورد مسوولان اینقدر خوب نبوده. بهتازگی برای ارایه مجوز به آلبومها از کارشناسان موسیقی استفاده میشود و این در نوع خودش کاملا جدید و در عین حال همان چیزی است که کسانی چون من آرزویش را داشتند.
فکر میکنی، آلبوم چه زمانی وارد بازار شود؟
همه کارها انجام شده و اگر همکاری مسوولان همچنان ادامه داشته باشد، امیدوارم در نیمههای شهریور به بازار موزیک مجاز ملحق شویم.
با این خبر خوشحالکننده، آیا دیگر به دنیای تئاتر باز خواهی گشت؟
میدانی، تئاتر جدا از من نبوده که بخواهم روزی آن را کنار بگذارم. یک خواننده راک، باید تلفیقی از همه هنرها را در درون خودش داشته باشد. اما اگر منظورت اجرا بهصورت حرفهای و بهعنوان یک راه کسب درآمد است باید بگویم نه! شاید اگر نقشی پیدا شود که بتوانم با آن زندگی کنم، دوباره به صحنه هم ميآيم.
کاوه آفاق، مسیر پرپیچوخمی را طی کرده، از یک طرف کارش را به صورت زیرزمینی آغاز کرده و حتی بسیاری از هوادارانش فکر میکردند که در ایران نیست. چه شد که قصه به اینجا رسید که برای مجوز اقدام کنید و بخواهید در کشور و به صورت قانونی بخوانید؟
داشتن مجوز برای ارایه اثر جدا از مسایل دیگری که ممکن است داشته باشد، یک نوید است برای موسیقی کشور ما. اینکه تحمل پذیرفتن نگاههای متفاوت در میان مسوولان کشور وجود دارد. من به عنوان یک خواننده راک ایرانی که ابزار اصلی ارتباطم با مخاطب زبان فارسی است در هیچجای دنیا به جز ایران نمیتوانم زندگی کنم و بخوانم. من باید در میان مردم باشم تا از زبان حال آنها برای گفتن، سرودن و خواندن بهره ببرم. اصلیترین دلیل بازگشت به ایران هم همین موضوع بود، گو اینکه مسوولان قول مساعد داده بودند که تمام تلاششان را برای مجوزدار شدن «The ways» انجام دهند. در بازگشت به ایران اما مشکلاتی پیش آمد که مانع شد و درنهایت بعد از یک سال دوندگی تصمیم گرفتم برای برقراری ارتباط با مخاطبانم، در اجرای یک نمایش حاضر شوم.
آنطور که میدانی رسیدن به شرایط دریافت مجوز همیشه پردردسر بوده، در این میان چطور تصمیم گرفتی به اجرای یک نمایش بپیوندی؟
خاکستری، تئاتری است که براساس نمایشنامه معروف «بالابر غذا» نوشته «هارولد پینتر» توسط دوست خوبم سامان افکاری، نوشته شده. متن روایتگر جدال بر سر زندگی میان دو آدمکش است که در زیرزمینی باید منتظر دستورات بعدی بالادستیشان باشند. تمام نمایش دیالوگهایی است که بین من و دوست خوبم که از بهترین بازیگران حال حاضر طنز ایران است یعنی علیمردانی ردوبدل میشود. زمانی که اجرای چنین نقشی به من پیشنهاد شد برایم تنها یک نکته مهم و اصلی داشت و آن هم این بود که از طریق این اجرا بتوانم هواداران موزیکم را در لحظههای بعد از اجرا، بیرون از سالن ببینم و هر دو طرف بدانیم که برای ماندن باید ادامه دهیم؛ من همچنان باید بخوانم و در راهی که میروم پافشاری کنم و هوادارانم با توصیهها و نقدهایشان دلم را به راهی که دارم میروند گرم کنند. اتفاقا در حوزه تئاتر هم چندان بیسابقه نبودم. علاوه بر علاقهای که به انواع مختلف هنر- به جز موسیقی- دارم، بهواسطه پدرم، صحنه را از بچگی میشناختم و با آن ارتباط دارم. همینها باعث شد به این گروه بپیوندم و اکنون هم از این فرصت کاملا راضی هستم.
از حال و هوای خاکستری بگو. رسیدن به ایدههای بازی در نقش یک آدم جدی که با یک مرد شوخطبع در یک زیرزمین گیر کرده برای تو سخت نبود؟
میدانی، آن چیزی که بیشتر سخت بود ساعتهای بعد از اجرا بود. من در حیاط موزه زمان که نمایش در آن اجرا میشود قدم میزدم و از خودم میپرسیدم که چرا به عنوان یک بازیگر مجاز به بازی هستم اما به عنوان یک خواننده هنوز مجوزی نگرفتهام. علاقه اصلی من به هنرهایی است که در آن توان «مولف» بودن داشته باشم. اگر مسوولان به این موضوع رسیده بودند که موزیک من، با موزیکهای زیرزمینی فرق دارد و فاخرتر به حساب میآید، چرا من باید در کسوت یک بازیگر، هوادارانم را ببینم نه یک خواننده! سختی امیدوارکننده اجرای خاکستری تنها در همین بود!
تجربه این حس اما نباید ناامیدت کرده باشد، راستی از مجوز آلبوم خبری هست؟
اتفاقا در حالی که ما داریم هر شب این نمایش کمدی-تراژدی را در پارین برای مردم اجرا میکنیم از ارشاد هم خبرهای خوشی دارد میآید. ما همچنان منتظریم که بهزودی مجوز آلبوم جدید صادر شود. خدا را شکر مسوولان به شکل بسیار جالبی در حال همکاری با ما هستند که برایم کاملا عجیب و غیرقابل باور است. هیچوقت تا به حال برخورد مسوولان اینقدر خوب نبوده. بهتازگی برای ارایه مجوز به آلبومها از کارشناسان موسیقی استفاده میشود و این در نوع خودش کاملا جدید و در عین حال همان چیزی است که کسانی چون من آرزویش را داشتند.
فکر میکنی، آلبوم چه زمانی وارد بازار شود؟
همه کارها انجام شده و اگر همکاری مسوولان همچنان ادامه داشته باشد، امیدوارم در نیمههای شهریور به بازار موزیک مجاز ملحق شویم.
با این خبر خوشحالکننده، آیا دیگر به دنیای تئاتر باز خواهی گشت؟
میدانی، تئاتر جدا از من نبوده که بخواهم روزی آن را کنار بگذارم. یک خواننده راک، باید تلفیقی از همه هنرها را در درون خودش داشته باشد. اما اگر منظورت اجرا بهصورت حرفهای و بهعنوان یک راه کسب درآمد است باید بگویم نه! شاید اگر نقشی پیدا شود که بتوانم با آن زندگی کنم، دوباره به صحنه هم ميآيم.
انگار به قول قدیمیها «صحنه» یا شاید هم «خاک صحنه» برای «کاوه آفاق» آمد داشته و بهزودی قرار است آلبومش روانه بازار شود. سرپرست گروه راک زیرزمینی «The ways» حالا امیدوارتر از قبل، آماده است تا آخرین کارهایش را در ارشاد انجام دهد، امضاهای آخر را بگیرد و به «روی زمینیها» بپیوندد. بیش از یک سال از آخرین مصاحبه من با کاوه آفاق میگذرد و او در همین مدت راه پرفرازونشیبی را پشت درهای دریافت مجوز موسیقی پشت سرگذاشته. اگر آن روزها با چراغ امیدی که مسوولان در دلش روشن کرده بودند به کشورش بازگشته بود تا با دریافت مجوز به بزرگترین آرزویش که همانا اجرای کنسرت روبهروی مشتاقانش است برسد، در میانه راه با سرددلیها و خلفوعدههای فراوانی روبهرو شد. در این مدت اما بهجای توقف، همچنان کارهای جدیدش را ضبط کرد و در نهایت از فروردین امسال به عنوان بازیگر، به تیم اجرای نمایش خاکستری پیوست تا بلکه از این راه بتواند هوادارانش را از نزدیک ببیند. حالا اما انگار خاک صحنه برایش آمد داشته و مسوولان ارشاد در باغ سبز به رویش گشودهاند. او در این مصاحبه که به بهانه بازی در تئاتر خاکستری انجام شده، از دنیای صحنه به دنیای موزیک
میرود و به هوادارانش نوید انتشار اولین آلبوم مجازش را در نیمههای اردیبهشت میدهد.
کاوه آفاق، مسیر پرپیچوخمی را طی کرده، از یک طرف کارش را به صورت زیرزمینی آغاز کرده و حتی بسیاری از هوادارانش فکر میکردند که در ایران نیست. چه شد که قصه به اینجا رسید که برای مجوز اقدام کنید و بخواهید در کشور و به صورت قانونی بخوانید؟
داشتن مجوز برای ارایه اثر جدا از مسایل دیگری که ممکن است داشته باشد، یک نوید است برای موسیقی کشور ما. اینکه تحمل پذیرفتن نگاههای متفاوت در میان مسوولان کشور وجود دارد. من به عنوان یک خواننده راک ایرانی که ابزار اصلی ارتباطم با مخاطب زبان فارسی است در هیچجای دنیا به جز ایران نمیتوانم زندگی کنم و بخوانم. من باید در میان مردم باشم تا از زبان حال آنها برای گفتن، سرودن و خواندن بهره ببرم. اصلیترین دلیل بازگشت به ایران هم همین موضوع بود، گو اینکه مسوولان قول مساعد داده بودند که تمام تلاششان را برای مجوزدار شدن «The ways» انجام دهند. در بازگشت به ایران اما مشکلاتی پیش آمد که مانع شد و درنهایت بعد از یک سال دوندگی تصمیم گرفتم برای برقراری ارتباط با مخاطبانم، در اجرای یک نمایش حاضر شوم.
آنطور که میدانی رسیدن به شرایط دریافت مجوز همیشه پردردسر بوده، در این میان چطور تصمیم گرفتی به اجرای یک نمایش بپیوندی؟
خاکستری، تئاتری است که براساس نمایشنامه معروف «بالابر غذا» نوشته «هارولد پینتر» توسط دوست خوبم سامان افکاری، نوشته شده. متن روایتگر جدال بر سر زندگی میان دو آدمکش است که در زیرزمینی باید منتظر دستورات بعدی بالادستیشان باشند. تمام نمایش دیالوگهایی است که بین من و دوست خوبم که از بهترین بازیگران حال حاضر طنز ایران است یعنی علیمردانی ردوبدل میشود. زمانی که اجرای چنین نقشی به من پیشنهاد شد برایم تنها یک نکته مهم و اصلی داشت و آن هم این بود که از طریق این اجرا بتوانم هواداران موزیکم را در لحظههای بعد از اجرا، بیرون از سالن ببینم و هر دو طرف بدانیم که برای ماندن باید ادامه دهیم؛ من همچنان باید بخوانم و در راهی که میروم پافشاری کنم و هوادارانم با توصیهها و نقدهایشان دلم را به راهی که دارم میروند گرم کنند. اتفاقا در حوزه تئاتر هم چندان بیسابقه نبودم. علاوه بر علاقهای که به انواع مختلف هنر- به جز موسیقی- دارم، بهواسطه پدرم، صحنه را از بچگی میشناختم و با آن ارتباط دارم. همینها باعث شد به این گروه بپیوندم و اکنون هم از این فرصت کاملا راضی هستم.
از حال و هوای خاکستری بگو. رسیدن به ایدههای بازی در نقش یک آدم جدی که با یک مرد شوخطبع در یک زیرزمین گیر کرده برای تو سخت نبود؟
میدانی، آن چیزی که بیشتر سخت بود ساعتهای بعد از اجرا بود. من در حیاط موزه زمان که نمایش در آن اجرا میشود قدم میزدم و از خودم میپرسیدم که چرا به عنوان یک بازیگر مجاز به بازی هستم اما به عنوان یک خواننده هنوز مجوزی نگرفتهام. علاقه اصلی من به هنرهایی است که در آن توان «مولف» بودن داشته باشم. اگر مسوولان به این موضوع رسیده بودند که موزیک من، با موزیکهای زیرزمینی فرق دارد و فاخرتر به حساب میآید، چرا من باید در کسوت یک بازیگر، هوادارانم را ببینم نه یک خواننده! سختی امیدوارکننده اجرای خاکستری تنها در همین بود!
تجربه این حس اما نباید ناامیدت کرده باشد، راستی از مجوز آلبوم خبری هست؟
اتفاقا در حالی که ما داریم هر شب این نمایش کمدی-تراژدی را در پارین برای مردم اجرا میکنیم از ارشاد هم خبرهای خوشی دارد میآید. ما همچنان منتظریم که بهزودی مجوز آلبوم جدید صادر شود. خدا را شکر مسوولان به شکل بسیار جالبی در حال همکاری با ما هستند که برایم کاملا عجیب و غیرقابل باور است. هیچوقت تا به حال برخورد مسوولان اینقدر خوب نبوده. بهتازگی برای ارایه مجوز به آلبومها از کارشناسان موسیقی استفاده میشود و این در نوع خودش کاملا جدید و در عین حال همان چیزی است که کسانی چون من آرزویش را داشتند.
فکر میکنی، آلبوم چه زمانی وارد بازار شود؟
همه کارها انجام شده و اگر همکاری مسوولان همچنان ادامه داشته باشد، امیدوارم در نیمههای شهریور به بازار موزیک مجاز ملحق شویم.
با این خبر خوشحالکننده، آیا دیگر به دنیای تئاتر باز خواهی گشت؟
میدانی، تئاتر جدا از من نبوده که بخواهم روزی آن را کنار بگذارم. یک خواننده راک، باید تلفیقی از همه هنرها را در درون خودش داشته باشد. اما اگر منظورت اجرا بهصورت حرفهای و بهعنوان یک راه کسب درآمد است باید بگویم نه! شاید اگر نقشی پیدا شود که بتوانم با آن زندگی کنم، دوباره به صحنه هم ميآيم.
کاوه آفاق، مسیر پرپیچوخمی را طی کرده، از یک طرف کارش را به صورت زیرزمینی آغاز کرده و حتی بسیاری از هوادارانش فکر میکردند که در ایران نیست. چه شد که قصه به اینجا رسید که برای مجوز اقدام کنید و بخواهید در کشور و به صورت قانونی بخوانید؟
داشتن مجوز برای ارایه اثر جدا از مسایل دیگری که ممکن است داشته باشد، یک نوید است برای موسیقی کشور ما. اینکه تحمل پذیرفتن نگاههای متفاوت در میان مسوولان کشور وجود دارد. من به عنوان یک خواننده راک ایرانی که ابزار اصلی ارتباطم با مخاطب زبان فارسی است در هیچجای دنیا به جز ایران نمیتوانم زندگی کنم و بخوانم. من باید در میان مردم باشم تا از زبان حال آنها برای گفتن، سرودن و خواندن بهره ببرم. اصلیترین دلیل بازگشت به ایران هم همین موضوع بود، گو اینکه مسوولان قول مساعد داده بودند که تمام تلاششان را برای مجوزدار شدن «The ways» انجام دهند. در بازگشت به ایران اما مشکلاتی پیش آمد که مانع شد و درنهایت بعد از یک سال دوندگی تصمیم گرفتم برای برقراری ارتباط با مخاطبانم، در اجرای یک نمایش حاضر شوم.
آنطور که میدانی رسیدن به شرایط دریافت مجوز همیشه پردردسر بوده، در این میان چطور تصمیم گرفتی به اجرای یک نمایش بپیوندی؟
خاکستری، تئاتری است که براساس نمایشنامه معروف «بالابر غذا» نوشته «هارولد پینتر» توسط دوست خوبم سامان افکاری، نوشته شده. متن روایتگر جدال بر سر زندگی میان دو آدمکش است که در زیرزمینی باید منتظر دستورات بعدی بالادستیشان باشند. تمام نمایش دیالوگهایی است که بین من و دوست خوبم که از بهترین بازیگران حال حاضر طنز ایران است یعنی علیمردانی ردوبدل میشود. زمانی که اجرای چنین نقشی به من پیشنهاد شد برایم تنها یک نکته مهم و اصلی داشت و آن هم این بود که از طریق این اجرا بتوانم هواداران موزیکم را در لحظههای بعد از اجرا، بیرون از سالن ببینم و هر دو طرف بدانیم که برای ماندن باید ادامه دهیم؛ من همچنان باید بخوانم و در راهی که میروم پافشاری کنم و هوادارانم با توصیهها و نقدهایشان دلم را به راهی که دارم میروند گرم کنند. اتفاقا در حوزه تئاتر هم چندان بیسابقه نبودم. علاوه بر علاقهای که به انواع مختلف هنر- به جز موسیقی- دارم، بهواسطه پدرم، صحنه را از بچگی میشناختم و با آن ارتباط دارم. همینها باعث شد به این گروه بپیوندم و اکنون هم از این فرصت کاملا راضی هستم.
از حال و هوای خاکستری بگو. رسیدن به ایدههای بازی در نقش یک آدم جدی که با یک مرد شوخطبع در یک زیرزمین گیر کرده برای تو سخت نبود؟
میدانی، آن چیزی که بیشتر سخت بود ساعتهای بعد از اجرا بود. من در حیاط موزه زمان که نمایش در آن اجرا میشود قدم میزدم و از خودم میپرسیدم که چرا به عنوان یک بازیگر مجاز به بازی هستم اما به عنوان یک خواننده هنوز مجوزی نگرفتهام. علاقه اصلی من به هنرهایی است که در آن توان «مولف» بودن داشته باشم. اگر مسوولان به این موضوع رسیده بودند که موزیک من، با موزیکهای زیرزمینی فرق دارد و فاخرتر به حساب میآید، چرا من باید در کسوت یک بازیگر، هوادارانم را ببینم نه یک خواننده! سختی امیدوارکننده اجرای خاکستری تنها در همین بود!
تجربه این حس اما نباید ناامیدت کرده باشد، راستی از مجوز آلبوم خبری هست؟
اتفاقا در حالی که ما داریم هر شب این نمایش کمدی-تراژدی را در پارین برای مردم اجرا میکنیم از ارشاد هم خبرهای خوشی دارد میآید. ما همچنان منتظریم که بهزودی مجوز آلبوم جدید صادر شود. خدا را شکر مسوولان به شکل بسیار جالبی در حال همکاری با ما هستند که برایم کاملا عجیب و غیرقابل باور است. هیچوقت تا به حال برخورد مسوولان اینقدر خوب نبوده. بهتازگی برای ارایه مجوز به آلبومها از کارشناسان موسیقی استفاده میشود و این در نوع خودش کاملا جدید و در عین حال همان چیزی است که کسانی چون من آرزویش را داشتند.
فکر میکنی، آلبوم چه زمانی وارد بازار شود؟
همه کارها انجام شده و اگر همکاری مسوولان همچنان ادامه داشته باشد، امیدوارم در نیمههای شهریور به بازار موزیک مجاز ملحق شویم.
با این خبر خوشحالکننده، آیا دیگر به دنیای تئاتر باز خواهی گشت؟
میدانی، تئاتر جدا از من نبوده که بخواهم روزی آن را کنار بگذارم. یک خواننده راک، باید تلفیقی از همه هنرها را در درون خودش داشته باشد. اما اگر منظورت اجرا بهصورت حرفهای و بهعنوان یک راه کسب درآمد است باید بگویم نه! شاید اگر نقشی پیدا شود که بتوانم با آن زندگی کنم، دوباره به صحنه هم ميآيم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.