|

فراموشی شهر در سایه انتخاب هیأت‌رئیسه

محمد حقانی*

سال چهارم شورای چهارم در حال آغاز است. اگر تجربه این سه سال را بخواهیم با عینک قانون تحلیل و اهمیت موضوعات مطرح‌شده را در شورا واکاوی کنیم، سؤال کلیدی این است؛ بالاخره در شورای شهر چه مسائلی در اولویت است. شورای شهر قاعدتا می‌بایست امور زیرساخت‌های شهر را برنامه‌ریزی، سیاست‌گذاری و نظارت و درنهایت مقررات و ضوابط را برای اداره امور شهر تصویب و به‌روزرسانی کند. شوراهای اسلامی مطابق با قانون اساسی، از ارکان حاکمیت و نظام تصمیم‌گیری جمهوری اسلامی ایران هستند. همچنین شورای شهر به‌عنوان نهاد نظارتی و مقررات‌گذار باید ماهیت و ساختار سکونت و مدیریت شهری را به صورت تخصصی بشناسد، متأسفانه آسیب و آفت اعضای شورای شهر، تسلط شأن سیاسی بر شأن تخصصی آنان است. تقریبا برخی نمایندگان شورا با قدری تفاوت ماهوی، به شهر به‌مثابه نهاد و ساختاری برای ایفای قدرت‌نمایی و دسترسی به قدرت نگاه می‌کنند؛ این می‌تواند نگاهی آسیب‌رسان و تنش‌زا در شهر و مدیریت شهری باشد. حال با توجه به مسائل و چالش‌های متعدد شهر تهران، به‌واقع چه بخشی از تصمیم‌گیری‌ها و مشغولیات شورای شهر تهران در راستای این تکالیف قانونی است؟ بررسی دخل‌وخرج شهر به‌گونه‌ای که صرفه و صلاح شهروندان تمام‌وکمال رعایت شود یا تسهیل ایجاد زیرساخت‌های شهر، چه درجه‌ای از مشغولیات جلسات شورای شهر را دارد؟ بررسی حسن اجرای برنامه پنج‌ساله‌ای که برای شهر مصوب کردیم، کجای جلسات شورای شهر است؟ طرح مهم صیانت از باغ‌ها و درختان که رهبری معظم انقلاب هم، بارها بر ضرورت حفظ باغ‌ها و درختان تهران تأکید کردند چرا دو سال است در پیچ‌وخم‌های تصمیم‌گیری‌ گیر افتاده است؟ طرح مهم و ساختاری شفاف‌سازی منابع نقد و غیرنقد شهرداری چگونه از سیر تصمیم‌گیری به محاق رفت؟ سازوکارهای نظارتی که مهم‌ترین کار ویژه شورا مطابق قانون است چه مکانیسمی برای آن در شورای شهر تدوین شده است؟ مقابله با ساخت‌وسازهای بی‌رویه را که فقط در تذکر، بعضا سه‌شنبه‌ها در حضور خبرنگاران طرح می‌شود و پیگیری نمی‌شود چگونه توجیه کنیم؟

طرح این مسائل از آن منظر حائز اهمیت است که این حجم بی‌توجهی به گرفتاری‌های ساختاری شهر در شرایطی است که ظاهرا مهم‌ترین مسئله شورای شهر، انتخاب هیأت‌رئیسه سالانه است. آنچنان برخی به هیاهو می‌افتند که گویی تصمیمی کلیدی برای حل گرفتاری شهر در حال اتخاذ است. کاش این اهتمام در زمان تصویب بودجه و تفریغ بودجه هم وجود داشت و شورا به‌خوبی بررسی و اصلاح و رسیدگی را درباره بودجه انجام می‌داد. ‌ای‌کاش این هیاهو و مصاحبه‌ها برای طرح حفظ باغات تهران هم به راه می‌افتاد. کاش این اهتمام برای رسیدگی به گزارشات حسابرسی شرکت‌ها و سازمان‌ها هم وجود داشت تا حجم گزارشات مشروط حسابرسی کنترل می‌شد و به حداقل می‌رسید. با‌این‌حال واقعیت این است که شورای شهر باید به ریلی که قانون برای آن تعریف کرده بازگردد و متخصصان درباره شهر تصمیم‌گیری كرده و آن را هدایت کنند و به مردم هم پاسخ‌گو باشند. هرچند انتخابات هیأت‌رئیسه دارای اهمیت است، اما لازم است با همین جدیت تمام مسائل مهم شهر بررسی شود و صرفه و صلاح مردم با بی‌توجهی و کدخدامنشی جمع‌بندی نشود.
*رئیس کمیته محیط‌زیست و خدمات شهری شورای شهر تهران

سال چهارم شورای چهارم در حال آغاز است. اگر تجربه این سه سال را بخواهیم با عینک قانون تحلیل و اهمیت موضوعات مطرح‌شده را در شورا واکاوی کنیم، سؤال کلیدی این است؛ بالاخره در شورای شهر چه مسائلی در اولویت است. شورای شهر قاعدتا می‌بایست امور زیرساخت‌های شهر را برنامه‌ریزی، سیاست‌گذاری و نظارت و درنهایت مقررات و ضوابط را برای اداره امور شهر تصویب و به‌روزرسانی کند. شوراهای اسلامی مطابق با قانون اساسی، از ارکان حاکمیت و نظام تصمیم‌گیری جمهوری اسلامی ایران هستند. همچنین شورای شهر به‌عنوان نهاد نظارتی و مقررات‌گذار باید ماهیت و ساختار سکونت و مدیریت شهری را به صورت تخصصی بشناسد، متأسفانه آسیب و آفت اعضای شورای شهر، تسلط شأن سیاسی بر شأن تخصصی آنان است. تقریبا برخی نمایندگان شورا با قدری تفاوت ماهوی، به شهر به‌مثابه نهاد و ساختاری برای ایفای قدرت‌نمایی و دسترسی به قدرت نگاه می‌کنند؛ این می‌تواند نگاهی آسیب‌رسان و تنش‌زا در شهر و مدیریت شهری باشد. حال با توجه به مسائل و چالش‌های متعدد شهر تهران، به‌واقع چه بخشی از تصمیم‌گیری‌ها و مشغولیات شورای شهر تهران در راستای این تکالیف قانونی است؟ بررسی دخل‌وخرج شهر به‌گونه‌ای که صرفه و صلاح شهروندان تمام‌وکمال رعایت شود یا تسهیل ایجاد زیرساخت‌های شهر، چه درجه‌ای از مشغولیات جلسات شورای شهر را دارد؟ بررسی حسن اجرای برنامه پنج‌ساله‌ای که برای شهر مصوب کردیم، کجای جلسات شورای شهر است؟ طرح مهم صیانت از باغ‌ها و درختان که رهبری معظم انقلاب هم، بارها بر ضرورت حفظ باغ‌ها و درختان تهران تأکید کردند چرا دو سال است در پیچ‌وخم‌های تصمیم‌گیری‌ گیر افتاده است؟ طرح مهم و ساختاری شفاف‌سازی منابع نقد و غیرنقد شهرداری چگونه از سیر تصمیم‌گیری به محاق رفت؟ سازوکارهای نظارتی که مهم‌ترین کار ویژه شورا مطابق قانون است چه مکانیسمی برای آن در شورای شهر تدوین شده است؟ مقابله با ساخت‌وسازهای بی‌رویه را که فقط در تذکر، بعضا سه‌شنبه‌ها در حضور خبرنگاران طرح می‌شود و پیگیری نمی‌شود چگونه توجیه کنیم؟

طرح این مسائل از آن منظر حائز اهمیت است که این حجم بی‌توجهی به گرفتاری‌های ساختاری شهر در شرایطی است که ظاهرا مهم‌ترین مسئله شورای شهر، انتخاب هیأت‌رئیسه سالانه است. آنچنان برخی به هیاهو می‌افتند که گویی تصمیمی کلیدی برای حل گرفتاری شهر در حال اتخاذ است. کاش این اهتمام در زمان تصویب بودجه و تفریغ بودجه هم وجود داشت و شورا به‌خوبی بررسی و اصلاح و رسیدگی را درباره بودجه انجام می‌داد. ‌ای‌کاش این هیاهو و مصاحبه‌ها برای طرح حفظ باغات تهران هم به راه می‌افتاد. کاش این اهتمام برای رسیدگی به گزارشات حسابرسی شرکت‌ها و سازمان‌ها هم وجود داشت تا حجم گزارشات مشروط حسابرسی کنترل می‌شد و به حداقل می‌رسید. با‌این‌حال واقعیت این است که شورای شهر باید به ریلی که قانون برای آن تعریف کرده بازگردد و متخصصان درباره شهر تصمیم‌گیری كرده و آن را هدایت کنند و به مردم هم پاسخ‌گو باشند. هرچند انتخابات هیأت‌رئیسه دارای اهمیت است، اما لازم است با همین جدیت تمام مسائل مهم شهر بررسی شود و صرفه و صلاح مردم با بی‌توجهی و کدخدامنشی جمع‌بندی نشود.
*رئیس کمیته محیط‌زیست و خدمات شهری شورای شهر تهران

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.