|

حال‌وهوای آزاد‌سازی اسرا را در عکس ببینید!

شرق: جاسم غضبان‌پور، هنوز خاطره آن روز را به یاد دارد؛ اگرچه این خاطره اکنون رنگ و بویی از کم‌فروغی به خود گرفته و شاید نسل جدید به یادش نیاورند و با سهل‌انگاری از کنار روز 26 مردادماه در تقویم بگذرند: «آزادسازی اسرای جنگ، محدود به یک روز خاص نبود، در مدت جنگ، مرتب اسرای جنگی در حال مبادله بودند؛ اما اوج این فرایند آزاد‌سازی همین روز بیست‌و‌ششم مردادماه بود که اسرا از مرز خسروی وارد کشور شدند». او یک عکاس جنگ‌دیده است. خودش می‌گوید که اولین بمب آن جنگ هشت‌ساله، کمی آن‌طرف‌تر از او در وسط میدان راه‌آهن خرمشهر به زمین اصابت کرده و نوجوانی و جوانی‌اش را تحت‌الشعاع قرار داده و حالا در میان‌سالی هم، خاطره آن روزها با اوست: «برای آن روز خاص، با جمع زیادی از دوستان عکاس، سوار یک ون شدیم و راه افتادیم سمت مرز خسروی. شب بود که رسیدیم و داخل ماشین استراحتی کردیم، نمی‌دانستیم کجا و در چه موقعیتی هستیم». اذان صبح برای نماز بیدارشان می‌کنند و ناگهان در می‌یابند که اینجا نه فقط نقطه صفر مرزی، بلکه وسط میدان جنگ نیز هست: «آخر وقت همان روز اولین گروه اسرا وارد کشور شدند و عکاسی ما هم شروع شد. دو، سه روز آنجا بودیم؛ دو، سه روزی که ممکن است برای هیچ عکاسی دوباره تکرار نشود؛ دیدن آن همه هیجان و شادی، شاهدِ اشک‌های مادران و فرزندان و همسران بودن و...». اینجای سخنش مکث می‌کند و ادامه می‌دهد: «نه! اصلا در کلمه نمی‌گنجد آن روز خاص. برای درک آن روز باید فقط عکس‌ها را ببینید». اما حالا آن طور که غضبان‌پور می‌گوید، این خاطره در حال محوشدن است؛ چراکه سرانجام بسیاری از عکس‌هایی که از جنگ و حال‌وهوای آن روزها گرفته شده، در هاله‌ای از ابهام قرار دارد: «به‌عنوان یک عکاس با باور اینکه در یک موقعیت زمانی-تاریخی مهم هستم، از اولین روز جنگ هیچ وقت در فشردن شاتر کم نگذاشتم اما حالا چاپ این مجموعه‌ها، تنها دغدغه من است، نه فقط دغدغه شخص من که دغدغه بسیاری از عکاسان جنگ. شاید اگر این مجموعه‌ها چاپ و منتشر شود، پاسخ‌های مناسبی برای سؤالات شما و دیگران باشد؛ اما تا آن موقع، برایم عادی است که در حوالی این روزها با من تماس گرفته شود و از چند خاطره حرف بزنیم و بعد، فراموشی تا سال بعد!».

شرق: جاسم غضبان‌پور، هنوز خاطره آن روز را به یاد دارد؛ اگرچه این خاطره اکنون رنگ و بویی از کم‌فروغی به خود گرفته و شاید نسل جدید به یادش نیاورند و با سهل‌انگاری از کنار روز 26 مردادماه در تقویم بگذرند: «آزادسازی اسرای جنگ، محدود به یک روز خاص نبود، در مدت جنگ، مرتب اسرای جنگی در حال مبادله بودند؛ اما اوج این فرایند آزاد‌سازی همین روز بیست‌و‌ششم مردادماه بود که اسرا از مرز خسروی وارد کشور شدند». او یک عکاس جنگ‌دیده است. خودش می‌گوید که اولین بمب آن جنگ هشت‌ساله، کمی آن‌طرف‌تر از او در وسط میدان راه‌آهن خرمشهر به زمین اصابت کرده و نوجوانی و جوانی‌اش را تحت‌الشعاع قرار داده و حالا در میان‌سالی هم، خاطره آن روزها با اوست: «برای آن روز خاص، با جمع زیادی از دوستان عکاس، سوار یک ون شدیم و راه افتادیم سمت مرز خسروی. شب بود که رسیدیم و داخل ماشین استراحتی کردیم، نمی‌دانستیم کجا و در چه موقعیتی هستیم». اذان صبح برای نماز بیدارشان می‌کنند و ناگهان در می‌یابند که اینجا نه فقط نقطه صفر مرزی، بلکه وسط میدان جنگ نیز هست: «آخر وقت همان روز اولین گروه اسرا وارد کشور شدند و عکاسی ما هم شروع شد. دو، سه روز آنجا بودیم؛ دو، سه روزی که ممکن است برای هیچ عکاسی دوباره تکرار نشود؛ دیدن آن همه هیجان و شادی، شاهدِ اشک‌های مادران و فرزندان و همسران بودن و...». اینجای سخنش مکث می‌کند و ادامه می‌دهد: «نه! اصلا در کلمه نمی‌گنجد آن روز خاص. برای درک آن روز باید فقط عکس‌ها را ببینید». اما حالا آن طور که غضبان‌پور می‌گوید، این خاطره در حال محوشدن است؛ چراکه سرانجام بسیاری از عکس‌هایی که از جنگ و حال‌وهوای آن روزها گرفته شده، در هاله‌ای از ابهام قرار دارد: «به‌عنوان یک عکاس با باور اینکه در یک موقعیت زمانی-تاریخی مهم هستم، از اولین روز جنگ هیچ وقت در فشردن شاتر کم نگذاشتم اما حالا چاپ این مجموعه‌ها، تنها دغدغه من است، نه فقط دغدغه شخص من که دغدغه بسیاری از عکاسان جنگ. شاید اگر این مجموعه‌ها چاپ و منتشر شود، پاسخ‌های مناسبی برای سؤالات شما و دیگران باشد؛ اما تا آن موقع، برایم عادی است که در حوالی این روزها با من تماس گرفته شود و از چند خاطره حرف بزنیم و بعد، فراموشی تا سال بعد!».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.