«اون» و هزار راه نرفته

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

‌هفته گذشته کیم جونگ اون بار دیگر در کنگره حزب کره شمالی به‌عنوان رهبر این کشور تعیین شد. انتخاب او برای این منصب، مثل روز روشن بود. اون مدت‌هاست ‌حتی جانشین خود را تعیین کرده ‌و در حال آماده‌کردن دختر نوجوانش برای مسئولیت‌های بزرگ‌تر است. موضوع تنها به انتخاب مجدد کیم جونگ اون ختم نمی‌شود؛ انتشار نام‌های تازه از اعضای کمیته مرکزی که تصمیم‌گیران اصلی در کره‌ شمالی محسوب می‌شوند،‌ نشان می‌دهد جای سیاست‌مداران مسن کارکشته را مردان جوان‌تر و تازه‌کارتر و البته نزدیک به اون خواهند گرفت. این رویکرد به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، به معنای تغییر سیاست‌های پیشین است. بااین‌حال، بعید است این تغییرات در کره شمالی‌ ‌به آن اندازه برسد که زندگی روزمره شهروندان تکانی خورده و از شدت فشارهای سیاسی و اقتصادی بر آنها کاسته شود. حتی کارشناسان پیش‌بینی کرده بودند که کیم از این کنگره برای تثبیت موضع سخت‌گیرانه خود نسبت به کره جنوبی و احتمالا بازنویسی قوانین حزب به منظور رسمیت‌بخشیدن به توصیف روابط دو کره به‌عنوان روابط میان دو کشور دشمن استفاده خواهد کرد. کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، از عزم پیونگ‌یانگ برای گسترش زرادخانه هسته‌ای و افزایش توان عملیاتی آن خبر داد و در پیامی کم‌سابقه خطاب به واشنگتن اعلام کرد که ایالات متحده باید قدرت هسته‌ای کره شمالی را به رسمیت بشناسد. به گفته کیم جونگ اون، روابط میان کره شمالی و ایالات متحده می‌تواند به سمت همزیستی پیش برود، اما تنها در صورتی که واشنگتن بپذیرد سلاح‌های هسته‌ای پیونگ‌یانگ واقعیتی غیرقابل بازگشت هستند. او تأکید کرد آینده روابط دو کشور کاملا به رویکرد آمریکا بستگی دارد و افزود‌ کشورش برای همزیستی مسالمت‌آمیز یا تقابل دائمی آمادگی دارد. کاخ سفید نیز روز پنجشنبه در واکنش به تمایل کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، به گفت‌وگو با آمریکا اعلام کرد: رئیس‌جمهور، دونالد ترامپ، مایل است بدون هیچ پیش‌شرطی با کیم جونگ اون گفت‌وگو کند.

کنگره حزب در کره شمالی جایی برای خنده نیست. هر پنج سال یک‌ بار، نخبگان حاکم این کشور منزوی در پیونگ‌یانگ گرد‌ هم می‌آیند تا از دستاوردهای ادعایی خود در پنج سال گذشته تمجید کرده و اهداف پنج‌ سال آینده را تعیین کنند. رویدادها با یک تأخیر یک‌روزه و از طریق رسانه‌های دولتی به اطلاع دنیای خارج می‌رسد. در آخرین روز نهمین نشست که در ۲۵ فوریه پایان یافت، یکی از روزنامه‌های رسمی، کیم جونگ اون، دیکتاتور نسل سوم کشور‌ را چیزی کمتر از بزرگ‌ترین شخصیت جهان نخواند.

اکونومیست در گزارشی نوشت: با‌این‌حال، در میان این هیاهو همچنان نشانه‌های معناداری پدیدار می‌شود. این کنگره چند روند مهم را در کره شمالی تقویت کرد؛ از‌جمله افزایش جسارت حکومت اون در سیاست خارجی، تشدید خصومت با همسایه جنوبی‌ و تلاش فزاینده برای بازگرداندن کنترل دولتی بر اقتصاد. این گردهمایی همچنین اعتمادبه‌نفس کیم در تسلطش بر قدرت را برجسته کرد. یانگ مو جین از دانشگاه مطالعات کره شمالی در سئول می‌گوید: این کنگره‌ای بود از کیم جونگ اون، توسط کیم جونگ اون و برای کیم جونگ اون. سلاح‌های هسته‌ای، هسته اصلی این اعتمادبه‌نفس هستند. در آغاز حکومت کیم در سال ۲۰۱۱، کشور تنها تعداد اندکی کلاهک با سامانه‌های پرتاب محدود در اختیار داشت؛ اکنون رژیم دست‌کم ۵۰ کلاهک دارد و موشک‌های بالستیک قاره‌پیمایی که می‌توانند به خاک اصلی آمریکا برسند. اشاره به سلاح‌های هسته‌ای در کنگره‌های حزبی روزبه‌روز بیشتر شده است. در جریان این نشست، کیم با غرور اعلام کرد که «جایگاه کره شمالی به‌عنوان یک دولت هسته‌ای تثبیت شده و غیرقابل بازگشت و دائمی است». این موضع، رویکرد او در قبال مذاکرات احتمالی با آمریکا را شکل داده است. او پیامی را به دونالد ترامپ تکرار کرد مبنی بر اینکه کره شمالی تا زمانی که آمریکا هدف دیرینه خود یعنی خلع سلاح هسته‌ای را کنار نگذارد، مذاکره نخواهد کرد.

چرخش چشمگیرتر در لحن رسمی، مربوط به همسایه جنوبی بود. در کنگره ۲۰۱۶، کیم از دو کره به‌عنوان هم‌میهنان یاد کرده و گفته بود اتحاد ملی مهم‌ترین و فوری‌ترین وظیفه حزب ماست، اما از اواخر ۲۰۲۳، او کره جنوبی را نه نیمه دیگر یک شبه‌جزیره تقسیم‌شده، بلکه یک دولت دشمن جداگانه و متخاصم توصیف کرده و هدف رسمی اتحاد مجدد را کنار گذاشته است. این موضع جدید در کنگره اخیر به‌ وضوح دیده شد؛ کیم کره جنوبی را دشمن اصلی و تغییرناپذیر کشورش خواند. اتحاد مجدد تنها یک بار ذکر شد، آن‌هم به‌عنوان رویه‌ای منسوخ و متعلق به گذشته. این خصومت، چالشی برای رئیس‌جمهور کره جنوبی، لی جائه میونگ، ایجاد می‌کند که رویکردی مبتنی بر تعامل را ترجیح داده است. کیم همچنین درباره اقتصاد داخلی اعتمادبه‌نفس تازه‌ای نشان داد. کنگره قبلی که در ۲۰۲۱ و در میانه همه‌گیری کووید‌۱۹ برگزار شد، به‌طور نادری به مشکلات جاری اذعان کرده بود، اما امسال تمرکز او بر توسعه داخلی بود؛ به‌ویژه برنامه «۲۰×۱۰» او. طرحی که در ۲۰۲۴ اعلام شد و هدف آن ساخت کارخانه در ۲۰ شهر و شهرستان در هر سال، به مدت 10 سال است. اتحاد جدید با روسیه و روابط تازه‌شده با چین برای اقتصاد کره شمالی سودمند بوده‌اند‌ (اما‌ با وجود این کمک‌ها، نه روسیه و نه چین حتی یک‌ بار هم به‌طور مستقیم در گزارش اصلی کنگره ذکر نشدند‌).

در حالی که در دوره‌های گذشته کنگره، بحث‌های فراوانی درباره تحریم‌ها، محاصره و فشار اقتصادی دشمنان خارجی وجود داشت، امسال تحریم‌ها تنها یک بار و آن‌هم در قالبی فرضی ذکر شدند. پیتر وارد از مؤسسه سجونگ در سئول می‌گوید: این نشان می‌دهد که تحریم‌ها دیگر عامل مهمی در تفکر راهبردی آنها نیستند. تحریم‌های سازمان ملل با هدف مهار برنامه‌های تسلیحاتی کره شمالی وضع شده بودند، از طریق ممنوعیت بیشتر صادرات، محدود‌کردن واردات سوخت و قطع دسترسی به منابع مالی و فناوری. هرچند این تحریم‌ها از نظر فنی همچنان برقرار هستند، اما روسیه آشکارا آنها را نقض می‌کند و تمایل چین به اجرای آنها کاهش یافته است.

ناظران همچنین با دقت بررسی می‌کردند که آیا دختر کیم جونگ اون که به‌عنوان جانشین احتمالی او دیده می‌شود، نقش رسمی حزبی خواهد گرفت یا نه؛ ‌چنین نشد. با‌این‌حال، جو آئه، نامی که به‌طور گسترده برای او به کار می‌رود، در رژه نظامی پایانی کنگره در جایگاه برجسته‌ای کنار پدرش ایستاد، با کت چرمی مشکی مشابه او. شاید روزی او در مرکز صحنه قرار گیرد، اما کیم به‌ وضوح انتظار دارد‌ در سال ۲۰۳۱، ریاست دهمین کنگره حزب را خود بر عهده داشته باشد.

آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.