دوباره می‌سازمت وطن

تخمین خسارت‌های جنگ اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی بر ضد ایران در حال حاضر دشوار است. قدر مسلم خسارت بسیار بالاست. برخی دوستان در گفتگوهای فضای مجازی با هر صدای انفجار و خبر حمله دچار نگرانی مضاعف می‌شوند. این برخورد البته از سر دلسوزی است. تردیدی نیست که باید تا هر اندازه که می‌شود از خسارت‌ها کاست و در اولین فرصت جلوی خسارت بیشتر را گرفت. اما چگونه؟ شاید گفته شود: با پدافند قوی‌تر. سوال این است که آیا ذره‌ای در جدیت، فداکاری و جان‌فشانی نیروهای پدافند میتوان تردید کرد؟ بعد از جنگ، روایت از جان مایه گذاشتن‌های بچه‌های پدافند و شهادت‌های قهرمانانه آنها را خواهیم شنید؛ چنانچه بعد از جنگ دوازده روزه نیز شنیدیم. 

شاید گفته شود: سامانه‌های پدافندی به‌روز و پیشرفته باید تهیه شود. باز هم تردید نداریم که در این چند ماه فاصله بین دو جنگ، و حتی قبل از جنگ ۱۲ روزه، آنچه در عمل امکان تهیه داشته فراهم شده و کوتاهی در کار نبوده است. از این جزئیات بگذریم. 

نیروهای مدافع میهن و مردم سلحشوری که پای استقلال ایران قهرمانانه ایستاده‌اند راهی جز حملات متقابل و بازدارندگی آفندی نمی بینند. تجربه جنگ ۱۲ روزه هم نشان داد که دشمن در عین وحشی‌کری به شدت ضربه‌پذیر است و در صورتی که از ادامه جنگ احساس آسیب جدی کند ممکن است دست از حملات وحشیانه‌اش بردارد. بنابراین برای رسیدن به فضای امنی که آسیب‌‌ها به سرزمینمان کمتر شود یک راه بیشتر نداریم: تحمل ضربات و وارد کردن ضربه‌ متقابل و قوی‌‌تر به دشمن.

روزی که، به یاری خدا، آتش جنگ با اقتدار ایران سرفراز و رزمندگان قهرمان ما فروکش کند، و بتوانیم در پرتو مقاومت و ایستادگی مردم فداکار ایران ضمانتی عملی برای عدم تکرار تجاوزگری دشمن به دست ‌آوریم، همه با هم آستین‌ها را برای سازندگی ایران بالا می زنیم. چه بسا حماسه اصلی آن زمان باشد. البته افسوس ما برای جان‌‌های عزیز و پاک از دست رفته و سرمایه‌‌های غیر قابل جبرانی که دشمن غدار از ما گرفت، سوکی عمیق و کینه‌ای ماندگار از دشمنان را در دل‌هایمان جاودانه خواهد کرد. اما بابت سنگ‌‌ها و آجرهای فرو ریخته ما را غمی نیست. 

با سرعتی باورنکردنی بچه‌‌های ما و نیروهای فنی سرشار کشور همه چیز را بهتر از قبل خواهند ساخت. از اتفاق، تقاضای کار افزایش خواهد یافت و نیازهای ناشی از سازندگی به بازار رونق خواهد داد. این پدیده‌‌ای است که در دولت سازندگی بعد از سال‌های جنگ تحمیلی هشت ساله صدام بر ضد ایران نیز شاهدش بودیم. به آجرهای فرو ریخته و غبار برجای مانده از انفجارهای حملات دشمن نگاه نکنیم. این ویرانی‌ها به سرعت برق و باد به دست نیروی انسانی وافر و کارآمد ایرانی ترمیم خواهد شد. به مناظر زیبایی که بر جای آنها خواهند رویید فکر کنیم. 

سنگ و آجر دوباره برپا می‌شوند. آنچه جای نگرانی است آن است که عزت و اقتدار ایران زمین و هویت فرهنگی، ملی و دینی این مردم ارزشمند خدشه دار شود. اگر سرفرازی ما آسیب ببیند شاید دهه‌ها و سده‌ها باید بگذرد تا امکان ترمیم فراهم شود. اما اگر، به یاری خداوند، در این نبرد بنای عزت و احترام ایران و ایرانی را استوار و پابرجا نگه داریم از ویرانی های به جا مانده چه باک! ویرانی‌ها، هر چند گسترده باشند، در برابر اراده استوار و عظمت ملتی که زیر بار قلدرترین قدرت تاریخ بشر سر خم نکرده‌اند توده‌ای ناچیز از خاک و عوارضی زدودنی هستند. چشم‌مان به آینده امید بخش باشد که با هم زمزمه کنیم: «دوباره می‌سازمت وطن».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «بله» و «روبیکا» بپیوندید.