رسیدگی به پرونده کیارستمی نه تعمیم هیجان
دکتر امیرحسین جلالی*
برخی تصویرها مو بر اندام آدمی سیخ میکند. من بهعنوان عضوی از جامعه پزشکی که عمیقا باور دارد که ضروری است نهادهای صنفی پزشکی بیش از هرکسی در جامعه در رسیدگی به خطاهای پزشکی یا رفتارهای خارج از موازین حرفهای جدی باشند و از هیچ همکار احیانا متخلف، سودجو یا سهلانگاری در هیچ شکلی دفاع نمیکنم، در مقام یک متخصص سلامت روانی همین جامعه ابراز تأسف خود را از رفتارهای غیرحرفهای و سهلانگارانهای که توسط عدهای در شبکههای اجتماعی در جهت سلب اعتماد عمومی از جامعه پزشکی انجام میشود، اعلام میکنم و آن را دارای پیامدهای بسیار آسیبزننده و خطرناک برای جامعه میدانم. از سویی بهعنوان کسی که نقشی کلیدی در برگزاری یکی از معدود بزرگداشتهای داخلی عباس کیارستمی (یزد، ۱۳۸۲) داشته و البته در همه سالهای زندهبودن او، بارها آثار سینماییاش را در سالنهای سینما تماشا کرده، شک ندارم بسیاری کسانی که اینگونه خبرسازیها و تحلیلها درباره مرگش را به اشتراک میگذارند، او را چنان که قدر اوست، نمیشناسند. من این واکنش تند، عصبی و پرحجم به مرگ کیارستمی و شهیدنمایی وی را نوعی دفاع روانی از قدر ندانستنهایمان میبینم. واکنشی وارونه به احساس گناهی درونی از قتلی که روزی که او زنده بود انجام دادیم و او را قدر ندانستیم. در کشورش بیگانه و نزد بیگانگان شناختهشده بود. کیارستمی روزی فوت كرد که از ترس کتکخوردن از در پشتی فرودگاه خارج شد و همه آن روزهایی در کما بود که سینمای او دیده و ستوده نشد. سادهتر است انگار که بار گناهمان را بر شانه کسی دیگر بیندازیم و خود را آسوده کنیم. از سوی دیگر خطای پزشکی و عارضه درمان و دارو با هم متفاوت است. همانگونه که دارو عارضه دارد، جراحی هم عوارضی دارد. ثانیا محدودیتهای تکنیکی و انسانی مثل هر فن دیگری جراحی را در معرض خطاهای غیرارادی قرار میدهد. آمار خطاهای پزشکی در کشورهایی مثل آمریکا پیشروی ماست. یکی از چند علت اصلی مرگ بیماران در بهترین و مجهزترین مراکز هنوز خطای پزشکی است. من بهعنوان یکی از سوگواران پزشک کیارستمی بهجد خواهان رسیدگی به پرونده هستم، اما درک نمیکنم چرا عدهای میخواهند به قیمت این موضوع با نوعی تعمیم هیجانی و غیرمنطقی بنیادهای اعتماد به گروه مرجع مهمی چون پزشکان را بسوزانند. آیا هیچ کس از این پس در این کشور قرار نیست بیمار یا به خدمات سلامت و درمان نیازمند شود. سوزاندن ریشه اعتماد و آرامش و ایجاد تصویری هولناک از سوژههایی چون پزشک و بیمارستان چه عایدی دارد؟ گمانم در این آتشزدن قیصریه انگیزههای آگاه و ناخودآگاه دیگری وجود دارد. جامعه برای تضمین سلامت و آرامش خود باید راه را بر این موج ویرانکننده ببندد و به نیتهای غیرمسئولانه این کنشهای مخرب مجال خودنمایی ندهد.
*هیأتعلمی دانشگاه علوم پزشکی ایران
برخی تصویرها مو بر اندام آدمی سیخ میکند. من بهعنوان عضوی از جامعه پزشکی که عمیقا باور دارد که ضروری است نهادهای صنفی پزشکی بیش از هرکسی در جامعه در رسیدگی به خطاهای پزشکی یا رفتارهای خارج از موازین حرفهای جدی باشند و از هیچ همکار احیانا متخلف، سودجو یا سهلانگاری در هیچ شکلی دفاع نمیکنم، در مقام یک متخصص سلامت روانی همین جامعه ابراز تأسف خود را از رفتارهای غیرحرفهای و سهلانگارانهای که توسط عدهای در شبکههای اجتماعی در جهت سلب اعتماد عمومی از جامعه پزشکی انجام میشود، اعلام میکنم و آن را دارای پیامدهای بسیار آسیبزننده و خطرناک برای جامعه میدانم. از سویی بهعنوان کسی که نقشی کلیدی در برگزاری یکی از معدود بزرگداشتهای داخلی عباس کیارستمی (یزد، ۱۳۸۲) داشته و البته در همه سالهای زندهبودن او، بارها آثار سینماییاش را در سالنهای سینما تماشا کرده، شک ندارم بسیاری کسانی که اینگونه خبرسازیها و تحلیلها درباره مرگش را به اشتراک میگذارند، او را چنان که قدر اوست، نمیشناسند. من این واکنش تند، عصبی و پرحجم به مرگ کیارستمی و شهیدنمایی وی را نوعی دفاع روانی از قدر ندانستنهایمان میبینم. واکنشی وارونه به احساس گناهی درونی از قتلی که روزی که او زنده بود انجام دادیم و او را قدر ندانستیم. در کشورش بیگانه و نزد بیگانگان شناختهشده بود. کیارستمی روزی فوت كرد که از ترس کتکخوردن از در پشتی فرودگاه خارج شد و همه آن روزهایی در کما بود که سینمای او دیده و ستوده نشد. سادهتر است انگار که بار گناهمان را بر شانه کسی دیگر بیندازیم و خود را آسوده کنیم. از سوی دیگر خطای پزشکی و عارضه درمان و دارو با هم متفاوت است. همانگونه که دارو عارضه دارد، جراحی هم عوارضی دارد. ثانیا محدودیتهای تکنیکی و انسانی مثل هر فن دیگری جراحی را در معرض خطاهای غیرارادی قرار میدهد. آمار خطاهای پزشکی در کشورهایی مثل آمریکا پیشروی ماست. یکی از چند علت اصلی مرگ بیماران در بهترین و مجهزترین مراکز هنوز خطای پزشکی است. من بهعنوان یکی از سوگواران پزشک کیارستمی بهجد خواهان رسیدگی به پرونده هستم، اما درک نمیکنم چرا عدهای میخواهند به قیمت این موضوع با نوعی تعمیم هیجانی و غیرمنطقی بنیادهای اعتماد به گروه مرجع مهمی چون پزشکان را بسوزانند. آیا هیچ کس از این پس در این کشور قرار نیست بیمار یا به خدمات سلامت و درمان نیازمند شود. سوزاندن ریشه اعتماد و آرامش و ایجاد تصویری هولناک از سوژههایی چون پزشک و بیمارستان چه عایدی دارد؟ گمانم در این آتشزدن قیصریه انگیزههای آگاه و ناخودآگاه دیگری وجود دارد. جامعه برای تضمین سلامت و آرامش خود باید راه را بر این موج ویرانکننده ببندد و به نیتهای غیرمسئولانه این کنشهای مخرب مجال خودنمایی ندهد.
*هیأتعلمی دانشگاه علوم پزشکی ایران
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.