|

مدیریت مجموعه تئاتر شهر

میراث چهل وچندساله

فرزانه ابراهیم‌زاده

پیمان شریعتی به‌عنوان نوزدهمین مدیریت مجموعه تئاتر شهر در روزهای نخست هفته گذشته مدیریت این مجموعه را از پریسا مقتدی تحویل گرفت تا دومین مدیر زن این مجموعه بعد از گذشت دوسال‌وچندماه سخت و کم‌حاشیه از این مجموعه برود؛ خبری که لابه‌لای اخبار سیاسی و اجتماعی و ماجراهای توهین یک مجله به هنرمندان مانند بسیاری از خبرهای تئاتر گم شد.
هرچند که حضور پیمان شریعتی که مدت‌های زیادی مدیریت معاونت اجرائی مرکز هنرهای نمایشی را برعهده داشت، می‌تواند اتفاق خوبی برای این مجموعه در آستانه فصل تازه‌ای از بازسازی خود؛ یعنی بازسازی سالن اصلی باشد، اما شاید آنچه کمتر به آن پرداخته شد این است که در دو سال گذشته اتفاقات زیادی در تئاتر شهر، چه از لحاظ مدیریتی و چه از لحاظ بازسازی و شکل ظاهری ساختمان و چه به‌لحاظ اختصاص سالن‌های نمایشی رخ داده است.
پریسا مقتدی که بسیاری او را اولین مدیر زن مهم‌ترین مجموعه نمایشی کشور معرفی کردند دومین زنی بود که به استوانه مشهور چهارراه ولیعصر آمده بود. پیش از او ناهید مهدوی به مدت بسیار کوتاهی مدیریت این مجموعه را بعد از علی رفیعی به‌عنوان دومین مدیر این مجموعه برعهده داشت؛ مدیریتی که شاید بسیاری از کسانی که به این مجموعه آمدند از یاد برده باشند. اما مقتدی که پیش از مدیریت این مجموعه، مدت زیادی در مقام معاون فنی تئاتر شهر این مجموعه بی‌مدیر و پر از حاشیه را بدون هیچ حکمی اداره کرد.
پیش از اینکه بخواهم به وضعیت کنونی مجموعه تئاتر شهر و رفت‌وآمد تازه‌ای که در این مجموعه صورت گرفته و کارهای مهمی که پریسا مقتدی به‌عنوان مدیر با همه مشکلات انجام داده بود، بپردازم، گفتن این موضوع که مجموعه چهل وچندساله تئاتر شهر در 10، 12سال گذشته با مشکلات زیادی از جمله رفت‌وآمد پی‌درپی مدیران مواجه بوده است. در این سال‌ها مدیران زیادی به اتاق مدیریت مجموعه در طبقه سوم آمدند و بعد از مدت کوتاهی از این مجموعه رفتند؛ مجموعه‌ای که هرچند این روزها به‌خاطر سالن‌های تازه تئاتر در گوشه‌وکنار پایتخت به اندازه سابق در مرکز توجه هنرمندان قرار ندارد، اما هنوز هم مهم‌ترین مرکز نمایشی کشور است؛ مجموعه‌ای که بسیاری از هنرمندان اجرا در آن را مهم‌ترین اتفاق زندگی‌شان می‌دانند. او این مجموعه را در اردیبهشت ۸۱ از اتابک نادری تحویل گرفت که وضعیت داخلی تئاتر شهر هنوز آشفتگی سال‌های گذشته را داشت؛ بخشی از مجموعه قرار بود برای بازسازی تعطیل شود و نحوه اداره سالن‌ها هم مشخص نبود. البته بخشی از مشکلات و آشفتگی‌های تئاتر شهر از جمله چالش‌ها با شهرداری به‌خاطر ساخت‌وساز مجتمع فرهنگی - مذهبی ولیعصر و مترو و زیرگذر چهارراه ولیعصر پیش از آنکه او به‌عنوان مدیر انتخاب شود، از سوی مدیران قبل از او از جمله اتابک نادری به پایان رسیده بود و آنچه مانده بود، خود تئاتر شهر و بازسازی آن بود؛ بازسازی‌ای که در چندسال گذشته مهم‌ترین دغدغه تئاتری‌ها بود و اجرای ناقص آن در هفت، هشت سال گذشته نفعی که نداشت هیچ، بلکه مشکلاتی را هم برای آن به‌همراه داشت. حضور مقتدی کمی آرامش را به این مجموعه آورد و مرتب‌سازی مجموعه قدم مهمی بود که پیش از بازسازی‌ها انجام شد. برای کسانی که در این سال‌ها در اتاق مدیریت این مجموعه رفت‌وآمد کرده بودند، این نکته شاید بیشتر از بقیه به چشم می‌آمد، اما مقتدی در قدم دوم با حضور جمعی از نخبگان تئاتر، موضوع اداره و تخصصی‌کردن سالن‌ها را مطرح کرد و شورای هنری اداره هر سالن را به صورت مجزا انتخاب کرد؛ شوراهایی که با درنظرگرفتن پیشینه سالن‌های تئاتر شهر از میان افرادی که سابقه اجرائی در این سالن‌ها داشتند انتخاب شده بودند و شورایی که برنامه اجرائی سالن‌ها را تدوین کردند. برنامه‌ای که هرچند انتقادهایی به نحوه اجرای برخی از آنها گرفته می‌شد، اما نخستین برنامه تدوین‌شده‌ای بود که می‌توانست سهم هنرمندان را از چهار سالن اصلی تئاتر شهر بیشتر کند. این شوراها در این مدت برنامه‌های دقیقی را برای مجموعه تعریف کردند و هرکدام به صورت جداگانه در دوره‌های مشخصی این برنامه‌ریزی‌ها را در اختیار رسانه‌ها قرار دادند. این قدم بزرگی بود که حالا باید در زمان حضور شریعتی در مجموعه شریعتی جنبه اجرائی بیشتری بگیرد. او همچنین توانست بازسازی سالن‌های قشقایی، سایه و چهارسو را به پایان ببرد. هرچند که هنوز بازسازی سالن اصلی تئاتر شهر که مهم‌ترین بخش این سالن است، برای دوران مدیر بعدی یعنی پیمان شریعتی مانده است.

پیمان شریعتی به‌عنوان نوزدهمین مدیریت مجموعه تئاتر شهر در روزهای نخست هفته گذشته مدیریت این مجموعه را از پریسا مقتدی تحویل گرفت تا دومین مدیر زن این مجموعه بعد از گذشت دوسال‌وچندماه سخت و کم‌حاشیه از این مجموعه برود؛ خبری که لابه‌لای اخبار سیاسی و اجتماعی و ماجراهای توهین یک مجله به هنرمندان مانند بسیاری از خبرهای تئاتر گم شد.
هرچند که حضور پیمان شریعتی که مدت‌های زیادی مدیریت معاونت اجرائی مرکز هنرهای نمایشی را برعهده داشت، می‌تواند اتفاق خوبی برای این مجموعه در آستانه فصل تازه‌ای از بازسازی خود؛ یعنی بازسازی سالن اصلی باشد، اما شاید آنچه کمتر به آن پرداخته شد این است که در دو سال گذشته اتفاقات زیادی در تئاتر شهر، چه از لحاظ مدیریتی و چه از لحاظ بازسازی و شکل ظاهری ساختمان و چه به‌لحاظ اختصاص سالن‌های نمایشی رخ داده است.
پریسا مقتدی که بسیاری او را اولین مدیر زن مهم‌ترین مجموعه نمایشی کشور معرفی کردند دومین زنی بود که به استوانه مشهور چهارراه ولیعصر آمده بود. پیش از او ناهید مهدوی به مدت بسیار کوتاهی مدیریت این مجموعه را بعد از علی رفیعی به‌عنوان دومین مدیر این مجموعه برعهده داشت؛ مدیریتی که شاید بسیاری از کسانی که به این مجموعه آمدند از یاد برده باشند. اما مقتدی که پیش از مدیریت این مجموعه، مدت زیادی در مقام معاون فنی تئاتر شهر این مجموعه بی‌مدیر و پر از حاشیه را بدون هیچ حکمی اداره کرد.
پیش از اینکه بخواهم به وضعیت کنونی مجموعه تئاتر شهر و رفت‌وآمد تازه‌ای که در این مجموعه صورت گرفته و کارهای مهمی که پریسا مقتدی به‌عنوان مدیر با همه مشکلات انجام داده بود، بپردازم، گفتن این موضوع که مجموعه چهل وچندساله تئاتر شهر در 10، 12سال گذشته با مشکلات زیادی از جمله رفت‌وآمد پی‌درپی مدیران مواجه بوده است. در این سال‌ها مدیران زیادی به اتاق مدیریت مجموعه در طبقه سوم آمدند و بعد از مدت کوتاهی از این مجموعه رفتند؛ مجموعه‌ای که هرچند این روزها به‌خاطر سالن‌های تازه تئاتر در گوشه‌وکنار پایتخت به اندازه سابق در مرکز توجه هنرمندان قرار ندارد، اما هنوز هم مهم‌ترین مرکز نمایشی کشور است؛ مجموعه‌ای که بسیاری از هنرمندان اجرا در آن را مهم‌ترین اتفاق زندگی‌شان می‌دانند. او این مجموعه را در اردیبهشت ۸۱ از اتابک نادری تحویل گرفت که وضعیت داخلی تئاتر شهر هنوز آشفتگی سال‌های گذشته را داشت؛ بخشی از مجموعه قرار بود برای بازسازی تعطیل شود و نحوه اداره سالن‌ها هم مشخص نبود. البته بخشی از مشکلات و آشفتگی‌های تئاتر شهر از جمله چالش‌ها با شهرداری به‌خاطر ساخت‌وساز مجتمع فرهنگی - مذهبی ولیعصر و مترو و زیرگذر چهارراه ولیعصر پیش از آنکه او به‌عنوان مدیر انتخاب شود، از سوی مدیران قبل از او از جمله اتابک نادری به پایان رسیده بود و آنچه مانده بود، خود تئاتر شهر و بازسازی آن بود؛ بازسازی‌ای که در چندسال گذشته مهم‌ترین دغدغه تئاتری‌ها بود و اجرای ناقص آن در هفت، هشت سال گذشته نفعی که نداشت هیچ، بلکه مشکلاتی را هم برای آن به‌همراه داشت. حضور مقتدی کمی آرامش را به این مجموعه آورد و مرتب‌سازی مجموعه قدم مهمی بود که پیش از بازسازی‌ها انجام شد. برای کسانی که در این سال‌ها در اتاق مدیریت این مجموعه رفت‌وآمد کرده بودند، این نکته شاید بیشتر از بقیه به چشم می‌آمد، اما مقتدی در قدم دوم با حضور جمعی از نخبگان تئاتر، موضوع اداره و تخصصی‌کردن سالن‌ها را مطرح کرد و شورای هنری اداره هر سالن را به صورت مجزا انتخاب کرد؛ شوراهایی که با درنظرگرفتن پیشینه سالن‌های تئاتر شهر از میان افرادی که سابقه اجرائی در این سالن‌ها داشتند انتخاب شده بودند و شورایی که برنامه اجرائی سالن‌ها را تدوین کردند. برنامه‌ای که هرچند انتقادهایی به نحوه اجرای برخی از آنها گرفته می‌شد، اما نخستین برنامه تدوین‌شده‌ای بود که می‌توانست سهم هنرمندان را از چهار سالن اصلی تئاتر شهر بیشتر کند. این شوراها در این مدت برنامه‌های دقیقی را برای مجموعه تعریف کردند و هرکدام به صورت جداگانه در دوره‌های مشخصی این برنامه‌ریزی‌ها را در اختیار رسانه‌ها قرار دادند. این قدم بزرگی بود که حالا باید در زمان حضور شریعتی در مجموعه شریعتی جنبه اجرائی بیشتری بگیرد. او همچنین توانست بازسازی سالن‌های قشقایی، سایه و چهارسو را به پایان ببرد. هرچند که هنوز بازسازی سالن اصلی تئاتر شهر که مهم‌ترین بخش این سالن است، برای دوران مدیر بعدی یعنی پیمان شریعتی مانده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.