محمد عطريانفر:
كرباسچي و مرعشي از كارگزاران نميروند
محمد عطریانفر در گفتوگوی مفصلی که با سایت خبرآنلاین داشته، درباره موضوعات متنوعی صحبت کرده است. ازجمله انتخابات ریاستجمهوری 96، تحلیل وضعیت اصولگرایان، اختلافات کرباسچی و مرعشی و نیز بررسی وضعیت عبدالله نوری و محتشمیپور که اهمّ مطالب آن در پی میآید:
اعتماد مردم به دولت و آقای روحانی باقی است. اعتماد یک امر لحظهای نیست که یکشبه به دست بیاید و یکشبه از دست برود. مطمئن هستم در دوره بعد ریاستجمهوری آقای روحانی قطعی است. درصد آرایش هم حتما از 50.5 درصد بالاتر میرود و حتما مشارکتکننده هم از دوره قبل کمتر نخواهد بود. وقتی شخصیتی مثل آقای هاشمیرفسنجانی، رئیس دولت اصلاحات و چهرههای شاخص اصلاحطلبان همچنان باورشان این است که با مجموعه شرایط، بهترین گزینه و نامزد برای انتخابات سال 96 آقای روحانی است، بههیچعنوان، آقای عارف نامزد انتخابات ریاستجمهوری سال 96 نمیشود؛ ضمن آنکه اصلاحطلبان پیشاپیش اساسا موقعیت آقای روحانی را برای نامزدی سال 96 به رسمیت شناختند. شخص آقای عارف هم در درون همین تصمیمسازان اصلاحات این نظریه را قبول دارد.
آقای عبدالله نوری فعال است و جزء شخصیتهای انگشتشماری است که نقش مؤثری در هدایت افکار عمومی اصلاحطلبان دارد. جلسات همفکری، ارتباطات سیاسی خودش را دارد؛ بههرحال الان آقای نوری صاحباثر است و همان تفکر رئیس دولت اصلاحات را نمایندگی میکند. در واقع نقش او رسمی است. (اما) بههرحالرئیس دولت اصلاحات شاخص این جریان است و عزیزان دیگری هم که دراینباره مؤثرند، این شاخص را هم حقیقی و هم حقوقی به رسمیت شناختند و مسئولیتهای خودشان را در یک توافق و تفاهم و همفکری جاری میکنند و پیش میبرند، بهایندلیل همان حیثیت عمومی سیاسی و راهبردی را که بر انتخابات 92 حاکم بود و در 94 ادامه پیدا کرد، برای 96 هم چتر خودش را بر سر اصلاحطلبان خواهد گشود.
فقط آرزو میکنم اصلاحطلبان 30 بر هیچ در شورای شهر نبرند. پیروزی مطلق مقداری پیروزمندان صددرصدی را متوهم میکند. علاقهمندم شورای شهر پنجم با اکثریت اصلاحطلبان و یک اقلیت خوب از اصولگراها تشکیل شود؛ چون سرنوشت مردم در شهر تهران بهتر رقم میخورد. امروز حتی شخصیتی مثل آقای قالیباف، چون حالا ماهیت اصولگرایی دارد، خیلی سعی کرد در مدیریتش تجارب جریان اصلاحات را در دوره شهرداری آقای کرباسچی به کار ببندد که موفق باشد؛ اگرچه شاید آن نگاه آقای کرباسچی از آن دوره به این دوره باید تفاوتهایی بکند؛ بنابراین آرزو میکنیم اینطوری باشد؛ چون الان سه دوره است که به طور جدی اصولگراها در شهرداری تهران حاکم هستند و دستاورد محسوس و ملموسی هم ندارد و بهشدت در برابر مدیریت شهرداری نیز منفعل هستند. شاید انفعالی که شوراهای شهر در این سه دوره در برابر شهرداری داشت، از انفعالی که مجلس هشتم و نهم در برابر آقای احمدینژاد داشت، بیشتر باشد.
اصولگراها قبل از اینکه بخواهند با آقای روحانی رقابت کنند، اول برآوردی از شرایط زمان انتخابات میکنند. طبعا آنها باورشان این خواهد بود که رقیب گردنکلفتی حتی اگر داشته باشند، نباید جلوی آقای روحانی به رقابت برخیزند. در گام بعد هم نمیتوانند از عرصه رقابتها پایشان را عقب بکشند و بگویند کاندیدایی نداریم؛ چون آن هم به زیانشان است؛ بنابراین به طور منطقی باید بروند به سمت یک شخصیت و چهرهای که او را برای باختن در برابر آقای روحانی مطرح کنند؛ مثلا آقای رضایی دیگر از این حوزه خودش را معاف داشته است. آقایان ولایتی و لاریجانی هم در این عرصه نخواهند آمد. این رویه را با آقای ولایتی در سال 84 امتحان کردیم. وقتی آقای هاشمیرفسنجانی خودش را کاندیدا کرد، او کنار کشید؛ بنابراین آقای ولایتی مبنا دارد که آقای لاریجانی هم بههرحال از وقتی در پارلمان ظاهر شده است، اصلا حاکمیت سیاسی ایران اجازه نمیدهد مجلس از چنین ظرفیتی خالی بشود. ضمن آنکه نگاه علی لاریجانی هم در این دوره مشابه آقای ولایتی خواهد بود. حالا میماند چهرههایی که چندان محلی از اعتنا ندارند. تنها کسانی که میتوان روی آنها متمرکز شد دو نفر هستند، یکی آقای
احمدینژاد و دیگری آقای باهنر. آقای احمدینژاد به دلایلی که هیچ نیازی به بیان نیست، اصولگرایان او را به عنوان نماینده تام و تمام خودشان معرفی نخواهند کرد و نمیتوانند این کار را انجام دهند. نکته دیگر آنکه آقای احمدینژاد از هوش مقطعی و تاکتیکی برخوردار است که میتواند تصور کند در میان دورهای ریاستجمهوری آقای روحانی یک ظرفیت رقابت تنگاتنگ برای پیروزی نمیتواند باشد. احتمال عقلایی آن است که خود او نمیآید؛ ضمن آنکه تأیید صلاحیتش هم محل بحث است. ممکن است یک نفر گفتمان آقای احمدینژاد را نمایندگی کند و هیچ اشکالی هم ندارد.
ازآنجاکه آقای باهنر یکی از شاخصهای اصولگرایی است، این ظرفیت قربانی سال 96 نخواهد شد. ممکن است او به تمرین برای سال 1400 واداشته شود که رقیب دیگر آقای روحانی نیست. عقل گروه اصولگرایان نیز حکم میکند که یک نیروی ضعیفتر از آقای باهنر یا کمترشناختهشدهتر از او را به صحنه بیاورند.
آقای عارف میتواند از کارگزاران دلخور بوده باشد. خیلی هم دور از ذهن نیست؛ ولی خود ما باورمان این است که شخص آقای عارف ممکن است از فردی از کارگزاران دلخور باشد؛ ولی از کارگزاران دلخوری ندارد. بین آقای مرعشی و آقای کرباسچی اختلافی وجود ندارد. ممکن است سلایق متفاوت باشد؛ بنابراین هیچ اختلاف دیدی بین آقای کرباسچی و آقای مرعشی نیست؛ اگرچه بین همه ما میتواند تفاوت در سلیقه یا در دیدگاههای خُرد وجود داشته باشد که این امر پذیرفتهشدهای است. (کرباسچی و مرعشی از حزب نمیروند) هم آقای کرباسچی و هم آقای مرعشی از ارکان مؤثر و موفق در حزب هستند. این شایعه نمیدانم از کجا پخش شد که آقایان کرباسچی و مرعشی با هم اختلاف دارند. (درباره اینکه آقای مرعشی گفته اختلافش با کرباسچی بیشتر از این حرفهاست و تا دیماه سخن نخواهد گفت) آقای مرعشی بسیار شوخ است و برخی از اظهارات را در حوزه سیاست با شوخی بیان میکند.
محمد عطریانفر در گفتوگوی مفصلی که با سایت خبرآنلاین داشته، درباره موضوعات متنوعی صحبت کرده است. ازجمله انتخابات ریاستجمهوری 96، تحلیل وضعیت اصولگرایان، اختلافات کرباسچی و مرعشی و نیز بررسی وضعیت عبدالله نوری و محتشمیپور که اهمّ مطالب آن در پی میآید:
اعتماد مردم به دولت و آقای روحانی باقی است. اعتماد یک امر لحظهای نیست که یکشبه به دست بیاید و یکشبه از دست برود. مطمئن هستم در دوره بعد ریاستجمهوری آقای روحانی قطعی است. درصد آرایش هم حتما از 50.5 درصد بالاتر میرود و حتما مشارکتکننده هم از دوره قبل کمتر نخواهد بود. وقتی شخصیتی مثل آقای هاشمیرفسنجانی، رئیس دولت اصلاحات و چهرههای شاخص اصلاحطلبان همچنان باورشان این است که با مجموعه شرایط، بهترین گزینه و نامزد برای انتخابات سال 96 آقای روحانی است، بههیچعنوان، آقای عارف نامزد انتخابات ریاستجمهوری سال 96 نمیشود؛ ضمن آنکه اصلاحطلبان پیشاپیش اساسا موقعیت آقای روحانی را برای نامزدی سال 96 به رسمیت شناختند. شخص آقای عارف هم در درون همین تصمیمسازان اصلاحات این نظریه را قبول دارد.
آقای عبدالله نوری فعال است و جزء شخصیتهای انگشتشماری است که نقش مؤثری در هدایت افکار عمومی اصلاحطلبان دارد. جلسات همفکری، ارتباطات سیاسی خودش را دارد؛ بههرحال الان آقای نوری صاحباثر است و همان تفکر رئیس دولت اصلاحات را نمایندگی میکند. در واقع نقش او رسمی است. (اما) بههرحالرئیس دولت اصلاحات شاخص این جریان است و عزیزان دیگری هم که دراینباره مؤثرند، این شاخص را هم حقیقی و هم حقوقی به رسمیت شناختند و مسئولیتهای خودشان را در یک توافق و تفاهم و همفکری جاری میکنند و پیش میبرند، بهایندلیل همان حیثیت عمومی سیاسی و راهبردی را که بر انتخابات 92 حاکم بود و در 94 ادامه پیدا کرد، برای 96 هم چتر خودش را بر سر اصلاحطلبان خواهد گشود.
فقط آرزو میکنم اصلاحطلبان 30 بر هیچ در شورای شهر نبرند. پیروزی مطلق مقداری پیروزمندان صددرصدی را متوهم میکند. علاقهمندم شورای شهر پنجم با اکثریت اصلاحطلبان و یک اقلیت خوب از اصولگراها تشکیل شود؛ چون سرنوشت مردم در شهر تهران بهتر رقم میخورد. امروز حتی شخصیتی مثل آقای قالیباف، چون حالا ماهیت اصولگرایی دارد، خیلی سعی کرد در مدیریتش تجارب جریان اصلاحات را در دوره شهرداری آقای کرباسچی به کار ببندد که موفق باشد؛ اگرچه شاید آن نگاه آقای کرباسچی از آن دوره به این دوره باید تفاوتهایی بکند؛ بنابراین آرزو میکنیم اینطوری باشد؛ چون الان سه دوره است که به طور جدی اصولگراها در شهرداری تهران حاکم هستند و دستاورد محسوس و ملموسی هم ندارد و بهشدت در برابر مدیریت شهرداری نیز منفعل هستند. شاید انفعالی که شوراهای شهر در این سه دوره در برابر شهرداری داشت، از انفعالی که مجلس هشتم و نهم در برابر آقای احمدینژاد داشت، بیشتر باشد.
اصولگراها قبل از اینکه بخواهند با آقای روحانی رقابت کنند، اول برآوردی از شرایط زمان انتخابات میکنند. طبعا آنها باورشان این خواهد بود که رقیب گردنکلفتی حتی اگر داشته باشند، نباید جلوی آقای روحانی به رقابت برخیزند. در گام بعد هم نمیتوانند از عرصه رقابتها پایشان را عقب بکشند و بگویند کاندیدایی نداریم؛ چون آن هم به زیانشان است؛ بنابراین به طور منطقی باید بروند به سمت یک شخصیت و چهرهای که او را برای باختن در برابر آقای روحانی مطرح کنند؛ مثلا آقای رضایی دیگر از این حوزه خودش را معاف داشته است. آقایان ولایتی و لاریجانی هم در این عرصه نخواهند آمد. این رویه را با آقای ولایتی در سال 84 امتحان کردیم. وقتی آقای هاشمیرفسنجانی خودش را کاندیدا کرد، او کنار کشید؛ بنابراین آقای ولایتی مبنا دارد که آقای لاریجانی هم بههرحال از وقتی در پارلمان ظاهر شده است، اصلا حاکمیت سیاسی ایران اجازه نمیدهد مجلس از چنین ظرفیتی خالی بشود. ضمن آنکه نگاه علی لاریجانی هم در این دوره مشابه آقای ولایتی خواهد بود. حالا میماند چهرههایی که چندان محلی از اعتنا ندارند. تنها کسانی که میتوان روی آنها متمرکز شد دو نفر هستند، یکی آقای
احمدینژاد و دیگری آقای باهنر. آقای احمدینژاد به دلایلی که هیچ نیازی به بیان نیست، اصولگرایان او را به عنوان نماینده تام و تمام خودشان معرفی نخواهند کرد و نمیتوانند این کار را انجام دهند. نکته دیگر آنکه آقای احمدینژاد از هوش مقطعی و تاکتیکی برخوردار است که میتواند تصور کند در میان دورهای ریاستجمهوری آقای روحانی یک ظرفیت رقابت تنگاتنگ برای پیروزی نمیتواند باشد. احتمال عقلایی آن است که خود او نمیآید؛ ضمن آنکه تأیید صلاحیتش هم محل بحث است. ممکن است یک نفر گفتمان آقای احمدینژاد را نمایندگی کند و هیچ اشکالی هم ندارد.
ازآنجاکه آقای باهنر یکی از شاخصهای اصولگرایی است، این ظرفیت قربانی سال 96 نخواهد شد. ممکن است او به تمرین برای سال 1400 واداشته شود که رقیب دیگر آقای روحانی نیست. عقل گروه اصولگرایان نیز حکم میکند که یک نیروی ضعیفتر از آقای باهنر یا کمترشناختهشدهتر از او را به صحنه بیاورند.
آقای عارف میتواند از کارگزاران دلخور بوده باشد. خیلی هم دور از ذهن نیست؛ ولی خود ما باورمان این است که شخص آقای عارف ممکن است از فردی از کارگزاران دلخور باشد؛ ولی از کارگزاران دلخوری ندارد. بین آقای مرعشی و آقای کرباسچی اختلافی وجود ندارد. ممکن است سلایق متفاوت باشد؛ بنابراین هیچ اختلاف دیدی بین آقای کرباسچی و آقای مرعشی نیست؛ اگرچه بین همه ما میتواند تفاوت در سلیقه یا در دیدگاههای خُرد وجود داشته باشد که این امر پذیرفتهشدهای است. (کرباسچی و مرعشی از حزب نمیروند) هم آقای کرباسچی و هم آقای مرعشی از ارکان مؤثر و موفق در حزب هستند. این شایعه نمیدانم از کجا پخش شد که آقایان کرباسچی و مرعشی با هم اختلاف دارند. (درباره اینکه آقای مرعشی گفته اختلافش با کرباسچی بیشتر از این حرفهاست و تا دیماه سخن نخواهد گفت) آقای مرعشی بسیار شوخ است و برخی از اظهارات را در حوزه سیاست با شوخی بیان میکند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.