بيار آنچه داري ز نامردي و زور
جواد طوسي
اينكه ميگويند سياست پدر و مادر ندارد، مصداق عينیاش را در جامعه ما در اين سالها و همين روزها بايد ديد. هرچه به انتخابات رياستجمهوري نزديكتر ميشويم، ابزار و تاكتيكهاي رقابتي و روكمكني و افشاگري و بهگندكشيدن يكديگر، علنيتر و هجوميتر و بيرحمانهتر میشود. تو براي خرابكردن جناح در صحنه و محقنشاندادن رقباي به حاشيه راندهشده، مجاز به هر كار و اقدام ناجوانمردانهاي هستي. بايد در اين بازار مكاره از هر فرصت و بهانه و رويدادي استفاده كرد و اوضاع اقتصادي را قمر در عقرب و مديريت فرهنگي را ول معطل و در خواب گران نشان داد و فرياد وااسلاما سر داد و براساس ميزان توانايي و پشتگرمي، راسا وارد عمل شد و امربهمعروف و نهيازمنكر را به شيوههاي مختلف و دلخواه به اجرا درآورد. قائدتا در چنين فضا و شرايط نامنعطف و آسيبپذير اقتضا ميكند كه دولتمردان فعلي چهارچشمي حواسشان جمع باشد تا دست از پا خطا نكنند و به قول تختهبازها، گشاد ندهند؛ ولي متأسفانه دولت فخيمه در چنين ميدان كارزار بياماني، نه بحران اقتصادي را جدي ميگيرد و نه در حوزه فرهنگ برنامهريزي مدون كوتاه و بلندمدت دارد و نه از افراد متفرق و پراكنده در اين مجموعه حمايت مادي و معنوي میکند و در مواقع اضطراري از حقوق صنفي و اجتماعيشان دفاع ميكند. تجربه تاريخي هم نشان داده كه شكم گرسنه دين و ايمان ندارد و خودي و غيرخودي و اصلاحطلب و اصولگرا نميشناسد. هر دسته و گروه و قافلهاي كه زودتر قاپ اين جماعت تحت فشار و چه كنم، چه كنم را بدزدد یا حداقل امكانات معيشتي آنها را برآورده کند، ميتواند (تا اطلاع ثانوي) مياندار مجلس شود. در چنين آشفتهبازاري كه ضايعات و تلفات خودش را دارد، طبقه متوسط فرهنگي هم تا حدي ميتواند دندان روي جگر بگذارد و دم نزند. او نيز در تنگناهاي مالي و اقتصادي بهتدريج كم ميآورد و قافيه را ميبازد و به ناگزير به هر چراغ سبزي خوشامد ميگويد. در چنين جو متشنج و پادرهوايي، دلواپسان نرمنرمك طلبكار ميشوند و اعلام موجوديت دوباره ميكنند و تا حد ناجي پيش ميروند.
از آن سو ميبينيم در جامعهاي كه سنگ قانونمندي و حفظ حقوق شهروندي را (حداقل براي خالينبودن عريضه) به سينه ميزند، نشريه ارزشي و اصولگرايش با خيال تخت، بالاي چند تا عكس از يك جشن سينمايي كه عمدتا اختصاص به بازيگران سينما و تلويزيون و همسرانشان دارد و اتفاقا در تعدادي از آنها بدحجابي تويذوقزنندهاي ديده نميشود، تيتر درشت ميزند:.. (بخوانيد بيغیرت) كيست؟ يك زماني اين لفظ را در قالب فحش و بددهني، لاتها و باجخورهاي مانتيگولپوش بر زبان ميآوردند؛ ولي حالا گويا زمانه عوض شده و ميتوان در پوشش امربهمعروف و نهيازمنكر و وامگرفتن ابزاري از متون فقهي هم از اين نسبتها داد. در شرايطي كه اين ادبيات رسانهاي مسبوقبهسابقه بوده، واكنش دولت و وزارت راشاد و هيأت نظارت بر مطبوعات و مدعيالعموم چه بوده است؟ هرچند در اصل قضيه، اين تيتر پرهياهو و چالهميداني و يادداشت زیر آن را بايد به حساب همان توافقات و بازيهاي پشت پرده نزدیک انتخابات گذاشت كه فعلا قرعه فال به جشن «حافظ» اصابت كرده است. تا بعد از اين، يار چه خواهد و ميلش به چه باشد؟!
اينكه ميگويند سياست پدر و مادر ندارد، مصداق عينیاش را در جامعه ما در اين سالها و همين روزها بايد ديد. هرچه به انتخابات رياستجمهوري نزديكتر ميشويم، ابزار و تاكتيكهاي رقابتي و روكمكني و افشاگري و بهگندكشيدن يكديگر، علنيتر و هجوميتر و بيرحمانهتر میشود. تو براي خرابكردن جناح در صحنه و محقنشاندادن رقباي به حاشيه راندهشده، مجاز به هر كار و اقدام ناجوانمردانهاي هستي. بايد در اين بازار مكاره از هر فرصت و بهانه و رويدادي استفاده كرد و اوضاع اقتصادي را قمر در عقرب و مديريت فرهنگي را ول معطل و در خواب گران نشان داد و فرياد وااسلاما سر داد و براساس ميزان توانايي و پشتگرمي، راسا وارد عمل شد و امربهمعروف و نهيازمنكر را به شيوههاي مختلف و دلخواه به اجرا درآورد. قائدتا در چنين فضا و شرايط نامنعطف و آسيبپذير اقتضا ميكند كه دولتمردان فعلي چهارچشمي حواسشان جمع باشد تا دست از پا خطا نكنند و به قول تختهبازها، گشاد ندهند؛ ولي متأسفانه دولت فخيمه در چنين ميدان كارزار بياماني، نه بحران اقتصادي را جدي ميگيرد و نه در حوزه فرهنگ برنامهريزي مدون كوتاه و بلندمدت دارد و نه از افراد متفرق و پراكنده در اين مجموعه حمايت مادي و معنوي میکند و در مواقع اضطراري از حقوق صنفي و اجتماعيشان دفاع ميكند. تجربه تاريخي هم نشان داده كه شكم گرسنه دين و ايمان ندارد و خودي و غيرخودي و اصلاحطلب و اصولگرا نميشناسد. هر دسته و گروه و قافلهاي كه زودتر قاپ اين جماعت تحت فشار و چه كنم، چه كنم را بدزدد یا حداقل امكانات معيشتي آنها را برآورده کند، ميتواند (تا اطلاع ثانوي) مياندار مجلس شود. در چنين آشفتهبازاري كه ضايعات و تلفات خودش را دارد، طبقه متوسط فرهنگي هم تا حدي ميتواند دندان روي جگر بگذارد و دم نزند. او نيز در تنگناهاي مالي و اقتصادي بهتدريج كم ميآورد و قافيه را ميبازد و به ناگزير به هر چراغ سبزي خوشامد ميگويد. در چنين جو متشنج و پادرهوايي، دلواپسان نرمنرمك طلبكار ميشوند و اعلام موجوديت دوباره ميكنند و تا حد ناجي پيش ميروند.
از آن سو ميبينيم در جامعهاي كه سنگ قانونمندي و حفظ حقوق شهروندي را (حداقل براي خالينبودن عريضه) به سينه ميزند، نشريه ارزشي و اصولگرايش با خيال تخت، بالاي چند تا عكس از يك جشن سينمايي كه عمدتا اختصاص به بازيگران سينما و تلويزيون و همسرانشان دارد و اتفاقا در تعدادي از آنها بدحجابي تويذوقزنندهاي ديده نميشود، تيتر درشت ميزند:.. (بخوانيد بيغیرت) كيست؟ يك زماني اين لفظ را در قالب فحش و بددهني، لاتها و باجخورهاي مانتيگولپوش بر زبان ميآوردند؛ ولي حالا گويا زمانه عوض شده و ميتوان در پوشش امربهمعروف و نهيازمنكر و وامگرفتن ابزاري از متون فقهي هم از اين نسبتها داد. در شرايطي كه اين ادبيات رسانهاي مسبوقبهسابقه بوده، واكنش دولت و وزارت راشاد و هيأت نظارت بر مطبوعات و مدعيالعموم چه بوده است؟ هرچند در اصل قضيه، اين تيتر پرهياهو و چالهميداني و يادداشت زیر آن را بايد به حساب همان توافقات و بازيهاي پشت پرده نزدیک انتخابات گذاشت كه فعلا قرعه فال به جشن «حافظ» اصابت كرده است. تا بعد از اين، يار چه خواهد و ميلش به چه باشد؟!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.